Close

Picture imperfect #2: Een zo-zo-zondag

Misschien is vandaag voor jou een zo-zo-zondag. Een wat? Wel in de augustuseditie van Flow Magazine hebben de hoofdredactrices het over dit type zondagen en dat inspireerde me tot deze post. Het past perfect (pun intended nr 1) in het Picture imperfect plaatje (pun intended nr 2), waar ik deze zomer wat meer werk van wilde maken. Wel, het heeft een beetje vertraging opgelopen (inspiratie vloeit waar het niet gaan kan, of zoiets), maar bij deze…

Een zo-zo-zondag is een zondag die zo-zo is (^^) omdat je nog net de was hebt ingestoken, de boven eindelijk nog eens gestofzuigd is en je daarom toch maar voor een opwarmmaaltijd hebt gekozen. Met de tijd die je bespaart door niet vers te hoeven koken scroll je, na een harde plof in de zetel, door je Instagramfeed. En daar vind je niets terug van die zo-zo-zondag van anderen. Je ziet alleen de happy zondagen.

Die ene vriendin is een weekendje weg geweest en lacht je toe van achter haar zonnebril, een collega is in de vroege ochtend gaan lopen en ziet er als bij wonder niet uit als een overrijpe tomaat, andere kennissen zitten ergens te brunchen bij een rijkgevulde en toevallig ook nog fotogenieke tafel vol lekkers en iemand heeft zelfs verse soep gemaakt, waarvan de heerlijke geur lijkt op te stijgen vanuit de foto. Geen enkele filter die je op je eigen zo-zo-zondag plaatst kan blijkbaar op tegen de perfecte zondagen van je Instagramvrienden. Herkenbaar? Ik dacht het wel!

Zo-zo antwoorden op de vraag ‘Hoe was je weekend’ lijkt ineens uit de boze. En je bent meteen al een pak minder gelukkig wanneer de propere was met de geur van je favoriete verzachter (ruikt er iets beter?) uit de wasmachine rolt. Jammer toch? Wat zo’n ‘stomme’ leuke foto die jij nietsvermoedend post op social media met je volgers kan doen?

Soms is een zo-zo-zondag namelijk meer dan voldoende. Na een hele week jezelf uitsloven op het werk en een zaterdagavond die fijn en gezellig was (maar laten we eerlijk zijn, je lag te laat in je bed). Dan is die zondag met onopgemaakte lakens, huiselijke beslommeringen en de zoveelste aflevering op Netflix in gezelschap van een pot Ben & Jerry’s nog zo slecht niet, toch?

Laten we die zo-zo-zondagen dus maar lekker koesteren (en die is misschien toch een Instagramfototje waard?). Ik wens jou een geweldige zondag!

thumb_P1080701_1024
Een wolkje voor de zon, maakt de zonsondergang niet minder mooi!

Herkenbaar, die zo-zo-zondag?

P.S. Wil je je zondag toch nog net een beetje zotter invullen? Wel, veel heb je daar niet voor nodig. Ontdek mijn 18 ideeën voor een fijne zondag.

Londen #5: het alternatieve Shoreditch

Londen is een stad van vele gezichten. Het statige Westminster, het alternatieve Shoreditch, de levendige city, het gekke Camden,… En dan heb ik het nog niet over de vele prachtige parken of de interessante musea. Ook de omgeving net buiten Londen biedt een grote hoeveelheid aan bezienswaardigheden en toffe daguitstappen. Ik verbleef 5 dagen in deze stad en had dus voldoende tijd om met de verschillende wijken kennis te maken en jullie te overstelpen met tips.

Ik had niet meteen Shoreditch als nummer 1 op mijn lijstje staan, maar aangezien we er 5 dagen waren hadden we wel voldoende tijd om deze regio te verkennen (en de wijk stond gelukkig wel op de lijst van een vriendin). Uiteindelijk bleek dit ook voor mij een schot in de roos te zijn. Moest ik morgen terug gaan naar Londen zal Shoreditch onmiddellijk de plek zijn waar ik naar terugkeer. Ik was een beetje overweldigd en daar heeft de tour die we volgden zeker aan bijgedragen.

P1070878

Alternative walking tour

Wandelen door Shoreditch is een goed idee om de wijk te verkennen. Maar je loopt natuurlijk het gevaar niet veel verder dan Brick Lane te komen en bepaalde toffe zaken te missen. Daarom boekten wij op voorhand een begeleide wandeling via deze website. We kozen de standaard Alternative London Walking Tour’, maar ze hebben nog heel wat andere formules. De tours zijn niet gratis, maar volgen het principe ‘pay what you want/can’ zodat niemand wordt uitgesloten om een wandeling te volgen. De wandeling duurde een kleine 2 uur.

P1070883.JPG

De gidsen zijn soms zelf street artists die de inkomsten van deze tours nodig hebben om hun werk verder te zetten. Zo was onze gids Lily een Parijse die naar Londen is vertrokken om ervaring op te doen. De tour begint aan het standbeeld van de witte geit op Spitalfields Market en trekt daarna richting Brick Lane en omgeving.

East Londen heeft niet meteen de beste reputatie. Shoreditch grenst aan de wijk waar vroeger Jack The Ripper actief was en nog steeds is dit de armste buurt van de grootstad. Het fijne aan de tour vond ik dan ook dat we wat geschiedenis kregen over het ontstaan van Shoreditch en de verschillende immigrantenstromingen. Mijn innerlijke geschiedenisnerd werd onmiddellijk wakker.

Daarna stop je bij allerlei street art werken en krijg je uitleg over de kunstenaar en hoe het werk tot stand is gekomen. Lily kende de street artists vaak persoonlijk en liet zelf haar werk even zien. Het gaat allemaal veel verder dan puur graffiti of muurschilderingen. Het allerleukste is dat je tijdens de tour een nieuwe blik aanneemt. Je leert omhoog kijken of letten op de details, of je herkent een tweede werk van een kunstenaar van zojuist omdat de gids je op zijn typische stijl heeft gewezen.

Nog steeds loop ik hier in België over straat en moet ik aan de tour denken omdat ik dingen zie terugkomen. Uiteindelijk zijn we niet echt verder geraakt dan de straten rond Brick Lane (wat ik op voorhand wel had verwacht), maar toch heb je het gevoel dat je meer hebt gezien dan wanneer je doelloos zou gaan rondstruinen.

DSC_1003

Ironisch is dat Shoreditch, het armste deel, net naast de rijkste financiële kantoren van Londen ligt. Stilletjes aan zijn die bedrijven en banken aan het uitbreiden richting Brick Lane, dat trouwens heel toeristisch is geworden (zij het met hier en daar nog een ruig kantje). Het resultaat? De echte alternatieve mensen trekken verder weg en Shoreditch is voortdurend in verandering. De foto hierboven is al jaren een plek waar street artists zich laten gaan, maar zal binnen een dik jaar verdwijnen omdat er plaats gemaakt moet worden voor een kantoorgebouw. De authentieke plekken verdwijnen langzaam maar zeker. Over 5 jaar zal Shoreditch waarschijnlijk niets meer zijn dan een toeristische attractie (een beetje zoals Camden dat nu al is, daarover later meer).

Met andere woorden: ik raad aan om Shoreditch nu nog zeker en vast op je lijstje te zetten en je open te stellen voor deze wijk, die niet meteen de meest aantrekkelijke uitstraling heeft, maar wel nog authentiek is, voor zolang het nog duurt… Ik heb zeker genoten van de wandeling!

Uitblazen na de tour?

Dat mag geen probleem zijn! In en rond Brick Lane vind je heel toffe originele eet- en drinkplekjes, alsook tweedehandskledingzaken. Wij ploften neer in de chocoladebar ‘Dark Sugars‘ voor een explosie aan smaken. Met chocolade scoor je bij mij natuurlijk altijd ^^.

Meer Londen? 

Alle hotspots kan je terugvinden in mijn Foursquare lijstje.

Mijn vorige blogs kan je hier teruglezen:

Het bos door de hypes niet meer zien

Net zoals zovelen andere bloggers en leeftijdgenoten ben ik op mijn eigen imperfecte manier op zoek naar wijzes om mijn leven toch net dat tikkeltje meer betekenis te geven. Om het stressniveau te doen dalen, onze gedachten onder controle te houden en dus die quarter life crisis en burnout die om de hoek liggen loeren de mond te snoeren. Om voor jezelf te zorgen, want self care wordt al te vaak aan de kant geschoven. Je zou het op zoek naar perfectie kunnen noemen, maar ik noem het liever op zoek naar zingeving, naar betekenis.

Maar de laatste tijd zijn er zoveel manieren om het leven ‘betekenisvoller’ te maken opgekomen. Ze schieten als paddestoelen uit de grond. En het worden instant hypes. Een paar jaar geleden werd breien en daarna kleuren wel even hip. Maar tegenwoordig is het alles tegelijk en overspoelen de hypes de winkels en het internet.

Bullet journals, yoga, podcasts, mindfullness, handletteren, miracle mornings, ontspullen, digitale detox, bucketlists, suikervrij eten, 5:2 dieten,… Om nog maar te zwijgen van Hygge, Lagom & Ikigai. Geen gerechten bij de Chinees, maar buitenlandse levensgewoontes uit het Hoge Noorden en Japan die stilaan overwaaien.

En ik weet best wel dat geen van deze hypes echt nieuw zijn. Handletteren is niets meer dan kalligrafie en dat deden ze in de 13de eeuw ook al. Ingeborg doet al jaar en dag aan Yoga. In de jaren ’80 had je geen digitale detox, maar waren ze bevreesd voor de gevolgen van de tv op kleine kindertjes.

p1040044Maar nu worden deze zaken wel allemaal populairder en volgen ze elkaar steeds sneller op. Het is big business geworden. En sorry, maar net dat geeft ook stress. Want ik ben precies niet mee. Of ik weet niet meer waar te beginnen. The ‘keuzestress’ struggle is real!

Misschien is de vraag die we ons moeten stellen bij al deze self help en stressverlagende hypes of dat er niet gewoon iets mis is met onze maatschappij? Als iedereen moet gaan lijstjes opstellen om het leven bij te houden leven we dan niet gewoon te snel? Maar dat is weer zo’n gedachte van kritische Annelies…

Ach ja, uiteindelijk wil ik zelf ook wel een aantal van deze zaken uitproberen. Het is gewoon moeilijk om ermee te starten. Mijn dag duurt ook maar 24u en naast slapen, eten, werken, sporten, een sociaal leven, de persoonlijke hygiene en het huishouden blijft er nu ook weer niet zoveel tijd over.

Dus installeerde ik vorig weekend een podcast app en begon ik te luisteren naar pods over mindfullness en gelukkiger leven. Twee vliegen in een klap. Mijn enthousiasme was eerst best groot, maar ondertussen heb ik toch alweer 2 dagen niet geluisterd. Misschien omdat ik me in het weekend met andere zaken wil bezighouden. Misschien omdat het toch niet zo mijn ding is.

Enfin, de weg naar betekenis is nog lang en uiteindelijk gaat het erom dat je tussen al deze hypes en technieken de self care toolbox samenstelt die voor jou als persoon werkt. Die toolbox is voor iedereen anders en vereist veel trial en error om ze samen te stellen. Voor mij werken elke dag lezen, dingen van me af schrijven en af en toe een offline dagje inlassen. Misschien is dan niet noodzakelijk dat podcasts hierbij komen, of misschien net wel… Ik neem gewoon even de tijd om het allemaal te ontdekken.

Welke technieken zitten er in jouw self care toolbox? 

P.S. Ik sprak hierover al kort in mijn nieuwe rubriek ‘op het nachtkastje‘, maar voelde toch de behoefte om hier wat meer letters aan te wijden. Van me af schrijven dus 😀

Processed with VSCO with g3 preset

Op het nachtkastje #1

Jawel, weer een doordeweeks bericht. Wen er maar aan. Ik introduceer vandaag namelijk een nieuwe maandelijkse rubriek. Ik wou begin dit jaar ook aan blog improvement doen en ben er gewoonweg nog niet aan toe gekomen. Ik had ‘blog improvement’ ook totaal niet gespecificeerd toen. Ik zou vanalles kunnen doen met deze blog, maar heb besloten om gewoon de frequentie van artikels stilletjes aan op te voeren. Dat betekent dat er vanaf nu een 5de bericht per maand bijkomt!

Hier vertelde ik dat ik niet meteen recensies zou schrijven op de blog, maar wel iets meer wou doen met andere boekige updates. Zo is op het nachtkastje geboren…

In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? Welke nummers luister ik momenteel? En speelt er nog iets anders door mijn hoofd? In de eerste plaats focus ik dus op mijn to-be-read-stapel, maar daar hoeft het niet te stoppen.

Ok, here we go.

Processed with VSCO with g3 preset

Letters

  • In de naam van de roos – Umberto Eco: Ja, ik wil wat meer de boeken gaan lezen die op alle toplijstjes staan. Dit is zo’n boek en het is dan nog een historische roman, kon niet fout gaan toch? Wel, ik ben ondertussen meer dan halfweg en ik heb gemengde gevoelens. Het verhaal op zich is meer dan ok, maar die schrijfstijl… Soms zijn er ontzettende interessante filosofische gesprekken aan de gang, op een ander moment boeit de discussie me totaal niet. Er worden zoveel woorden aan iets gewijd dat ik denk dat dit boek veel korter kon. En dat hoor je uit de mond van iemand die korte boeken niet graag leest!
  • The girl in the glass tower – Elizabeth Freemantle: Ik lees altijd twee boeken tegelijk, een voor thuis en een in de trein. Mijn treinboek is er eentje in het Engels, van een schrijfster die mij bij haar debuut heeft omver geblazen. Het is een boek over Arabella Stuart, die een tijdje werd gezien als troonopvolgster van Elizabeth I. Ik weet weinig over haar leven en het boek leest weer vlot. Ik denk dat ik deze nog inwissel als thuisboek om langere periodes te lezen. Ik wil dat boek gewoon als een dekentje rondom mij wikkelen.
  • Een interview met Peter Broeckx, papa van Stig Broeckx, in Bohamontes (ja, ik ben er eindelijk in begonnen). Ik was heel erg aangegrepen door het ongeval van Stig. Zijn vooruitgang blijft nogal uit de media, waar Peter duidelijk zijn (gegronde!) redenen voor heeft. Aangrijpend verhaal, waaruit heel veel hoop blijkt.

Beelden

  • De zomerperiode is echt rot om tv-addict te zijn. Of toch in België. Gelukkig is er de BBC die de afgelopen maanden seizoen 3 van Poldark uitzendde. De laatste aflevering is ondertussen achter de rug en God wat was het weer goed. Heel wat nieuwe personages (en dus nieuwe ships, Morwenna en Drake, anyone?), spanning, romantiek en actie. Ben je nog niet aan deze serie begonnen? Dan moet je dat nu doen!
  • Verder kijk ik nog een historische serie… in het Russisch. Ja echt! Ok, met Nederlandse ondertitels, maar je hoort wel dat heerlijke taaltje. De serie heet Catherine The Great en gaat over het leven van Catherina De Grote (Deuh ^^). Een beetje traag (en politiek correct vanuit Russisch standpunt), maar ik ben aan de laatste afleveringen en het begint echt te spannen. Hooked!

Melodie

  • Mijn all-time jeugdidool heeft na 5 jaar eindelijk nieuwe muziek klaar. Ik heb het over P!nk en haar eerste nummer van het nieuwe album (13 oktober!) is afgelopen week uitgekomen. Het heet ‘What about us’ en heeft (gelukkig!) een typisch P!nkgehalte, al is het minder vrolijk dan normaal haar eerste singles van een album steeds zijn. Maar ik kan het mij al voorstellen wanneer het publiek dit live zal meebrullen… Haar tekst is weer on point en haar stem, tja, wie zingt er eigenlijk beter? Je kan What About Us hier beluisteren.

Gedachten

  • De post over perfectionisme, controledrang en loslaten heeft me heel erg aan het denken gezet, het was moeilijk deze neer te pennen. Ik kreeg echter zoveel reacties binnen van mensen die zich hier totaal in herkennen en dat deed eerlijk gezegd heel erg deugd!
  • Een andere gedachte die door het hoofd spookte tijdens het verlengde weekend: ‘Aan welke hype moet meedoen?’ Starten met een bullet-journal? Aan de slag met handletteren? Podcasts luisteren (ik heb alvast een app gedownload…)? Toch maar weer wat online courses gaan volgen (ik heb eindelijk de cursus over HTML & CSS afgerond ondertussen)? Verder met online yoga (hoewel les 1 van Yoga with Adriene geen succes was)? Ik wil nog wel wat meer aan persoonlijke ontwikkeling en self-care gaan doen, maar ik weet precies niet goed waar te beginnen… Er zijn zoveel hypes momenteel. Alle input en tips zijn welkom!

Zo, dat was de eerste ‘op het nachtkastje’! Fijn om te lezen? Wat zijn jullie aan het lezen, luisteren, kijken of denken momenteel?

Over perfectionisme, controledrang en loslaten

Perfectionisme, ik heb er al zo vaak over willen schrijven. Ik had concepten opgeslagen die ik nadien weer verwijderde. Deze week las ik een post over perfectionisme bij Samaja (naar aanleiding van een boek dat nu op het lijstje komt). En toen kwam dit idee weer op te proppen. Perfectionisme is nu eenmaal zo’n groot deel van mezelf…

Maar ook een moeilijk deel omdat ik er nog niet echt de vinger op kan leggen hoe het mijn leven bepaalt en waar mijn perfectionisme start of stopt. Ik krijg er best wel opmerkingen over soms (zeker sinds ik aan het werk ben). “Je kan wel niet goed loslaten hé”, “Je bent weer kritisch aan het doen Annelies”, “Je kan niet over alles controle hebben”.

Ik wil alles goed doen. Ik wil alles te goed doen. Ik leg de lat voor mezelf hoog, op sommige vlakken te hoog. Maar ik ben ervan overtuigd dat ik zonder die hoge lat nu niet stond waar ik sta. Vooral tijdens mijn schoolperiode was, en ook momenteel op werkvlak is goed nooit goed genoeg. Tegelijk kan ik op sommige momenten heel laks zijn in dingen. Persoonlijke self care bijvoorbeeld, of ook met deze blog. Ik steek weliswaar veel tijd en moeite in de content, maar ik heb nog geen eigen domeinnaam, het design is al 2 jaar hetzelfde… Soms neem ik dus wel genoegen met ‘goed genoeg’. Is dat dan perfectionisme?

Ik denk dat ik best perfectionistisch ben, alleen niet op elk vlak. Wat ik echter wel extreem hard ben is een controlefreak. Ik kan dingen niet loslaten, ook al kan ik ze niet controleren. Zolang de controle bij mezelf ligt is er geen probleem. Iets dat ik moet doen is af wanneer ik het wil, een beslissing maken ligt bij mezelf. Als ik met andere woorden een avondje wil luieren in de zetel dan mag ik dat van mezelf. Ik heb geen problemen met een niet perfect moment, als ik het maar zelf kan bepalen.

Om dezelfde reden ben ik ook nooit aangeschoten wanneer ik alcohol drink. Ik weet waar mijn grenzen liggen en stop dan met drinken, want wat zou er gebeuren als ik verder ga? Dan verlies ik controle… En nog om diezelfde reden kan ik immens kwaad zijn op mezelf omdat iets niet lukt, of omdat ik naar mijns inziens heb gefaald. Want ik had in die situatie de controle en heb het dan naar mijn mening niet goed gedaan. Dan kan ik mezelf vervloeken en blijven piekeren over de “Wat als?”.

IMG_0195

Maar er zijn duizenden dingen die buiten mijn controleveld liggen. Een taak waarvoor je input van een collega nodig hebt, een afspraakje dat niet doorgaat omdat een vriendin niet meer kan, file waardoor ik te laat kom en ga zo maar verder. Vaak kan ik dat wel begrijpen en ga ik daar goed mee om, maar niet altijd. En op zo’n moment kan ik het niet loslaten en begint het aan mij te vreten.

En net dan komt mijn perfectionisme boven die de lat even hoog begint te leggen voor anderen dan voor mezelf . En krijg ik het idee ‘wat ik zelf doe, doe ik beter’. Of in het andere extreme ga ik mij rot piekeren of opjagen over zaken waar echt niets aan te doen valt. Hier wordt het gevaarlijk. Je gaat je eigen grenzen te buiten en er loert een burnout om de hoek.

Met andere woorden: ben ik perfectionistisch? Ja, maar dat op zich heb ik dat best wel in de hand. Heb ik last van controledrang? Ja, en dat zorgt ervoor dat ik moeilijk kan loslaten en zaken meezeul in mijn hoofd. Conclusie: het is wanneer mijn perfectionisme en controledrang elkaar vinden dat er problemen ontstaan.

De sleutel? Ik denk dat die ligt bij het loslaten. Dat gaf ik eerder ook al aan. Als ik kan loslaten wat buiten mijn controle ligt, gaat mijn perfectionisme enkel de kop op steken bij zaken die ik kan controleren en daar mag ik op zich mijn best voor doen toch? En ja, af en toe zal ik dan eens heel kwaad worden op mezelf. Maar daar bezorg dan ook enkel mezelf last mee.

Ik weet niet of deze redenering steek houdt. Het is moeilijk om dit allemaal onder woorden te brengen. Misschien gaat het allemaal wel best samen, dat perfectionisme en die controledrang. Maar het is niet slecht om er af en toe bij stil te staan.

Een beetje een warrige post denk ik, moet kunnen af en toe. Bij Samaja bleken er veel perfectionisten onder de bloggers te zitten. Zitten hier ook controlefreaks die zich hierin herkennen? 🙂

Londen #4: Supertip: The Sky Garden

In mijn vorige update over Londen schreef ik al dat als je één tip moest onthouden voor je eigen bezoek aan deze hoofdstad het de Sky Garden moet zijn. Maar wat is dat nu voor een beest? Wel, de Sky Garden is een relatief nieuwe attractie in Londen. Ik las er voor het eerst over bij Hand Luggage Only (nog een toptip trouwens) en probeerde het dit voorjaar zelf uit.

Je kent het wel: je gaat op citytrip en daar hoort natuurlijk een prachtig uitzicht over de stad bij. In Rome neem je de treden naar de top van de Sint-Pietersbasiliek, in Boedapest beklim je de Gellertberg en in Londen leken The Shard of The Londen Eye de ideale opties. Ware het niet dat je bij beiden al snel heel wat geld kwijt bent (respectievelijk 26 en 22 Britse pond ). Vond ik echt wel wat te duur.

DSC_0781.JPG
Deze foto is door mijn vriendin ter plaatse gemaakt. Hij komt dus niet van de website. Geef toe, het is een plaatje! 

Maar The Sky Garden brengt redding. Je klimt naar de 55ste verdieping (met de lift uiteraard) en geniet van een prachtig uitzicht over de Themes en alle bekende gebouwen die daarrond liggen (The Tower of Londen, Saint Pauls, Big Ben,…).

Klinkt goed? Wel het enige wat je moet doen is op voorhand online (via deze website) een dag en tijdslot kiezen om je gratis tickets te boeken. Je gaat dan op het gekozen tijdstip naar het gebouw (het ligt vlakbij zowel The Tower als de Millennium Bridge en omgeving). Daar moet je even door de veiligheidscontrole (wat trouwens heel vlot gaat!) en kan je de lift nemen naar de top. In principe mag je maar een uur boven blijven, maar ik heb niemand weggejaagd zien worden. Ze werken met die tickets om een volkstoeloop te vermijden natuurlijk.

P1070616

Je kan pas maximum drie weken op voorhand tickets boeken en de uren zijn nogal snel volgeboekt. De Sky Garden begint stilaan populair te worden. Ga je binnenkort naar Londen en wil je dit niet missen? Zet dan best drie weken voor je vertrekt een reminder in je agenda om tickets te bestellen.

Is het dan ook echt een tuin? Ja eigenlijk wel, bovenaan kun je een hapje eten en drinken (het spreekt voor zich dat dit niet het goedkoopste plekje van Londen is) en alles is ingekleed met (tropische) planten. Vooraan heb je dus een uitzicht vanop een balkon buiten, maar achteraan heb je ook nog heerlijke zitbanken met een zicht om u tegen te zeggen. Dus ook zeker even de moeite nemen om binnen alles te verkennen.

Heb jij al eens van The Sky Garden gehoord? 

Mijn verlof in 12 woorden

Als starter heb ik ondertussen geleerd om vooral niet te klagen over het feit dat je nog geen volledige vakantie hebt (ok ja, er is zoiets als jeugdvakantie). Maar het is een understatement om te zeggen dat ik nood had aan wat vrijaf. Sinds januari is er enkel die week Londen geweest en 5 dagen citytrippen is niet bepaald rustgevend. Juni was een drukke maand op het werk en in juli viel alles even wat meer stil. Minder adrenaline in het lijf dus en het resultaat was dat de vermoeidheid dan echt wel de kop op begon te steken. Het werd een weekje herbronnen. Bij deze een samenvatting in 12 woorden!

Note voor de perfectionisten onder ons: de lijst is niet alfabetisch. Ergens stoort het me zelf ook wel, maar ik heb het gevoel dat deze volgorde beter is – ok einde perfectionistische opmerking. Lalala.

thumb_P1080613_1024

Zee Geen buitenlandse vakantie dit jaar (want single en geen gezelschap en blablabla). Ook maar 1 week vrijaf. Dus trok ik enkele dagen met een vriendin – alleen – en dan weer met een vriendin naar zee. Zeelucht heeft iets rustgevends – al mogen die duuuzend lawaaierige kinderen en ambetante Duitsers volgend jaar wel thuisblijven.

Wind Ik denk dat het letterlijk aan zee geen enkele dag het weer is geweest dat was voorspeld. Maar al bij al ben ik heerlijk uitgewaaid – letterlijk en figuurlijk. Hoofdje even leeg. Oh en die regenbuien hadden niet gehoeven, maar soit.

Pull Ik vertrok op 21 juli in 30 graden en short naar zee. Eenmaal aangekomen besefte ik dat ik geen jas bij had. Problematisch als je weet dat ze de komende dagen regen gaven (en die voorspelling kwam uiteraard wel uit ^^). Gelukkig had ik een Statikpull van een collega geleend (iets met een fotowedstrijd). Een oversized mannenmodel dat dan maar de hele week dienst deed als verwarmer. Fashionista tot in de kist ik (sarcasme included).

Cultuur Probeer ik elke vakantie tijd voor te maken in de vorm van een museum of een tentoonstelling. Was deze keer niet gelukt, zij het dat we ineens in de duinen bunkers van de Atlantikwall aan het verkennen waren – in de gietende regen dan nog eerst – op het domein Raversyde. Beetje standaard geschiedenis eigenlijk, best wel boeiend.

Letters Mijn voorraad ongelezen tijdschriften is in een week tijd verdubbeld. Ik ben bovendien in boek 5 van Outlander bezig (1000+ pagina’s). En dan al die blogs inhalen bij thuiskomst. Ik heb wel wat lettertjes verslonden.

Offline Het is me eindelijk gelukt om een aantal dagen (6!) offline te leven. Enkel af en toe de 4G opgezet om iets praktisch op te zoeken of berichten van vrienden te beantwoorden. Eerste bescheiden succes van #projectoffline, woohoo!

Opgeblazen Van al dat eten. Maar echt, veel eten. Er is niet op een calorietje gekeken, laat ik zeggen. Ik ga nu toch tijdens de zomer zumba’en, dan mag dat hé? ^^

Platzak Ook van al dat eten. En eindelijk nieuwe schoenen! Geen verdere commentaar nodig.

Muziek Festivallekes meepikken en gewoon staan meezingen of onnozel dansen samen met vele anderen. Dat is wat de zomer zomer maakt!

Snorharen Want vakantie is ook een aantal dagen thuis cocoonen en daar hoort heerlijk knuffelen met de katten natuurlijk bij. Lekker lui de hele dag in de jogging hangen, lezen, tv kijken en weer wat hangen. Soms moet het niet meer zijn.

Slaap Want compleet uitgeput thuiskomen van de laatste dag werken en dan bijna verplicht even de eerste dagen een paar versnellingen lager gaan leven. Zorgeloos uitslapen bleek een must. Ik ben sowieso op tijd blijven gaan slapen (met hier en daar een uitzondering), want anders haal je niet echt rust in natuurlijk.

Dankbaar Voor de zon, de zee, het eten, mijn vrienden en alles en iedereen <3

Hoe is jouw vakantie? Of moet voor jou het beste nog komen?

Working 9 to 5 #2

Het oorspronkelijke plan achter deze categorie was om jullie regelmatig op de hoogte te houden over hoe het gaat op werkvlak. Mijn eerste update werd dan ook veel gelezen, maar eigenlijk heb ik sinds september 2016 geen grondige update meer met jullie gedeeld. Foei, Annelies! Nu mijn eenjarig ‘jubileum’ op het werk een feit is, werd het dan toch nog eens tijd, want na een jaar is er natuurlijk wel wat veranderd.

Ik vertelde dus al dat ik aan de slag ben als content marketeer in een Leuvens webbureau. Wel, dat is nog altijd mijn kerntaak. Vragen die over alles wat in de ruime zin met content marketing te maken hebben komen bij mij terecht. Samen met meer algemene marketingzaken zoals een analyse van de website en het opmaken van een marketingplan.

Als marketeer ben je met een project van a tot z bezig, wat wil zeggen dat je ook het contact met de klant verzorgt, meetings doet, budgetten opstelt en opvolgt, etc. Je bent degene die zowel de dankuwel krijgt als de klaag e-mail over wat er allemaal fout loopt. Maar over het algemeen valt dat allemaal goed mee, ik investeer graag tijd en moeite om een goede relatie op te bouwen met klanten en hun business leren te begrijpen. In het begin dacht ik dat ze moeilijk zaken zouden aannemen van iemand jonger, maar uiteindelijk zitten zij met een specifiek probleem waarvoor ze een extra partij inschakelen en is het aan mij om met mijn ‘expertise’ hen te helpen.

Dat brengt me bij een tweede soort werk: het geven van opleidingen en workshops. Meestal gaat dit om workshops op maat waarbij je in een aantal sessies gaat kijken om de onlinemarketingstrategie (ja, dat is 1 woord) uit te werken of te optimaliseren. Soms gaat het ook om grotere sessies voor een groep van klanten over een bepaald onderwerp. Stiekem vind ik dit één van de leukste aspecten aan mijn job, omdat je directe interactie hebt met je klant(en) en meteen ziet dat je hen echt wel helpt.

Naast het pure inhoudelijk werk doen wij binnen het team ook aan sales. Potentiële klanten benaderen, salesgesprekken, offertes maken etc. Niet meteen het allerleukste aan de job, maar wel noodzakelijk en opnieuw kom je met heel wat mensen in contact.

img_0001

Sinds een maand komt daar nog bij dat ik project manager van het team ben geworden. Concreet wil dit zeggen dat ik verantwoordelijk ben voor allerlei praktische zaken zoals facturatie, maar verder is het vooral mijn taak om het team wat te trekken en de overige teamleden te begeleiden en ervoor te zorgen dat zij goed kunnen focussen op hun inhoudelijk werk. Daarnaast kom ik nu ook meer in contact met de andere teams en ben ik aanwezig bij allerlei interne meetings. Aan deze functie moet ik echt nog aan wennen en ga ik hopelijk de komende maanden in kunnen groeien!

Als team zijn wij ook verantwoordelijk voor de eigen online marketing (dat moet ook nog gebeuren natuurlijk). Ik heb mij heel erg gesmeten op de nieuwe website, die ondertussen een aantal maanden online staat. Dat was een werk van lange adem en is nog steeds een job zonder eind. We hebben een bedrijfsblog en nog een heel aantal andere pagina’s die regelmatig nieuwe content vragen. Ik schrijf dus af en toe stukken en ben copywriter van dienst bij eventuele vragen van klanten.

Ten slotte help ik momenteel elke vrijdag het supportteam. Klanten die hun website bij ons hebben en daar een probleem of vragen bij hebben help ik verder. Dit is heel leerrijk om te zien wat voor soort vragen er binnenkomen. Ik kom op deze manier ook met elke andere collega in contact en zo leer je wel met iedereen samenwerken. Het enige nadeel aan support is dat klanten soms echt heel onvriendelijk of ongeduldig kunnen zijn. Mails die op vrijdag om half 5 binnenkomen met als onderwerp ‘dringend’. Tja, dan moet je even kalm blijven.

Als ik dat hier zo allemaal lees is het wel een hele boterham. Ik vind het wel fijn dat mijn job zo gevarieerd is. Ik behoor ondertussen tot het groepje multifunctionele werknemers 🙂 en gelukkig wordt er steeds op voorhand gepolst of ik een bepaalde extra functie wel zie zitten. Support is iets tijdelijk en het project management gedeelte is compleet nieuw (nu ja ik was ook wel al project manager tijdens mijn stage bij Seven, maar hier is de invulling een beetje anders). Ik zie wel weer ik uitkom zeker?

Beetje ironisch ook dat deze post net nu online komt, ik geniet deze week namelijk van een weekje vakantie. Dat was alweer veel te lang geleden, mijn lichaam had het wel even gehad met de drukte en het vroege opstaan.

Zou jij mijn job graag doen denk je? 

Londen #3: het levendige Southwark

Londen is een stad van vele gezichten. Het statige Westminster, het alternatieve Shoreditch, de levendige city, het gekke Camden,… En dan heb ik het nog niet over de vele prachtige parken of de interessante musea. Ook de omgeving net buiten Londen biedt een grote hoeveelheid aan bezienswaardigheden en toffe daguitstappen. Ik verbleef 5 dagen in deze stad en had dus voldoende tijd om met de verschillende wijken kennis te maken en jullie te overstelpen met tips.

Ik gaf eerder al tips voor Kensington en omgeving. Vandaag zet ik mijn must-sees in het bekendste deel van de stad op een rijtje. Londen City! Dit stadsgedeelte wordt ook vaak Southwark genoemd. Southwark is eigenlijk het gedeelte aan de overkant van de Themes waar je onder andere de City Hall en Borough Market vindt en dat via verschillende bruggen verboden is met The City. Ik had het gevoel dat ze dit stadsdeel momenteel ook nog heel erg aan het opwaarderen zijn, zo waren ze er een extra metro- of treinlijn aan het leggen.

Tower Bridge

We begonnen ons dagje in The City met een bezoek aan The Tower Of Londen. In dit artikel gaf ik al een heleboel tips om deze historische site te verkennen. Vanuit de Tower heb je steeds een prachtig zicht op de iconische Tower Bridge. Deze brug heet dus niet Londen Bridge zoals velen denken. De Londen Bridge is de groene brug die je kan nemen om naar Borough Market te gaan.

P1070540.JPG

Net zoals in Boedapest met de Kettingbrug had ik er op voorhand niet zoveel van verwacht, want het is tenslotte toch maar een brug. Toch stond ik opnieuw met open mond te kijken naar de grootsheid van dit bouwwerk. Ik moet het gaan toegeven: ik vind bruggen fascinerend. There, I said it.

Voor het beste zicht op Tower Bridge ga je best eerst vanaf The Tower Of Londen de brug voorbij. Je hebt daar een kleine haven met cafeetjes (St. Katherine’s Docks). Het is er heerlijk rustig en je kan er de tijd nemen om de Tower Bridge mooi op de foto te krijgen.

Smullen bij Borough Market

Als je de brug over bent kan je nog even links het straatje Shad Thames induiken. Wij hadden na een bezoekje aan de Tower wel wat honger gekregen dus gingen we richting SouthwaP1070557rk Cathedral, waar Borough Market zich schuilhoudt. Onderweg loop je langs de City Hall (een soort glazen ei met een leuk parkje ervoor!) en de welbekende Shard, één van de hoogste gebouwen in Londen waar je kan betalen voor een prachtig uitzicht. Sinds kort is er echter een gratis alternatief met The Sky Garden.

Ik had op voorhand wat schrik dat goedkoop en lekker eten een uitdaging zou worden in Londen. Wel, ga gewoon naar de vele foodmarkten en dat probleem is opgelost. Ik vond Borough Market de max! Veel volk, maar nooit dat het echt stoort. Ik had alleen immens last van keuzestress, want werkelijk alles zag er lekker uit!

P1070585

Met een volle maag en bv. een ijsje van geitenmelk in de hand loop je deze keer wel over de Londen Bridge weer naar de City. Onze volgende stop was LeadenHall Market, blijkbaar bekend van Harry Potter, maar echt gewoon een prachtige markthal. Die kleuren, ik was fan!

Hierna trokken we naar de Sky Garden, waar we op voorhand een tijdstip voor hadden moeten kiezen. De Sky Garden is een gebouw van 55 verdiepingen, even hoog als The Shard ongeveer, waar je gratis(!) naar boven mag. Ik ga hier nog een apart artikel aan wijden, maar dit is echt de beste tip die ik je kan geven! Doen!

Millennium Bridge & omgeving

Na ons hoogtebezoek staken we de Themes nog één keer over, deze keer via de voetgangersbrug, ofwel de Millennium Bridge. Fun fact: deze brug werd geopend in 2000 bij de overgang naar een nieuw millennium (deuh ^^), maar moest al snel weer sluiten omdat hij te hard wiebelde. Ondertussen is hij heel stabiel (ik heb het getest ^^) en is het vooral een leuke manier om de rivier over te steken en rond te kijken. Je ziet namelijk alle hoogtepunten van Londen vanop deze brug!

P1070680De Millennium Bridge verbindt de prachtige Saint Paul’s Cathedral (waar Lady Di trouwde) met Tate Modern (dat we een dag later ook bezochten, hierover vertel ik je nog wel eens wat meer). Je kan St Paul’s bezoeken of beklimmen, maar daar hadden wij de tijd niet voor. Ik vond het evenwel een prachtig gebouw waar we enkele keren zijn rondgelopen en het uitzicht vanaf het einde van de Millennium Bridge op de koepel is fenomenaal (ik kreeg instant Rome feelings, al is de Sint-Pieter nog van een ander niveau natuurlijk!).

Aan de overkant kan je dus niet alleen moderne kunst spotten in de oude brouwerij, maar staat ook Shakespeare’s Globe. Dat is een reconstructie van het originele theater waarin tijdens de 16de eeuw de stukken van Shakespeare voor het eerst gespeeld werden. Je kan nog steeds gaan kijken in het houten theater en net zoals vroeger zijn er zitplaatsen voor de elite en goedkopere staanplaatsen voor ‘het gepeupel’ ;). Wij waren er buiten het hoogseizoen en dus stonden er geen stukken geprogrammeerd, een volgende keer wil ik er zeker één gaan zien. Een rondleiding kan ook, maar die vonden wij persoonlijk te duur.

P1070694.JPG

Chocolade salami

The City is het meest drukke gedeelte van Londen, zeker ’s avonds. Het is ook, samen met Westminster, het meest toeristische. Om ’s avonds gezellig en betaalbaar te eten kan het al eens zoeken zijn. Wij belandden op een gegeven moment in Smithfield (waar vroeger o.a. misdadigers geëxecuteerd werden door ze openbaar te verbranden – een gezellige buurt is dit doorheen de geschiedenis eigenlijk nooit geweest ^^) waar je nog wel een aantal originele eetplekken vindt. Polpo is zo’n plek. Het is een soort Italiaans tapasrestaurant, met een eenvoudig maar lekkere kaart. Het voordeel van de niet zo grote hoofdgerechten is dat er plaats over is voor dessert! Wat dacht je van een nutella pizza of chocolade salami , een chocoladedessert dat er effectief uitzag als chocolade, I kid you not!

Ik besef dat ik hier waarschijnlijk vooral voor de hand liggende plekken heb vermeld, maar dit zijn wel allemaal musts als je eens in Londen bent. Doorheen onze trip hebben we ook enkele meer geheime plekken en parkjes ontdekt, ook in the city, hierover ga ik nog een aparte post schrijven, maar enkele plekken en al degene hierboven heb ik alvast toegevoegd aan mijn Foursquare lijstje.

Hebben jullie nog tips voor Londen die ik vergeten ben?

Operatie kleerkast

De weg naar het perfecte leven is er eentje zonder eind. Om vooruit te komen breek je deze weg best op in kleine kasseien (Bij deze beloof ik plechtig dat de vorige zin de meest filosofische van de hele post is!). Deze zomer doen heel wat bloggers mee aan de Perfect?-blogchallenge, gebaseerd op het gelijknamige programma. Omdat de zomer altijd al een drukke periode is laat ik deze aan mij voorbijgaan, maar ondertussen werk ik natuurlijk zelf verder aan het perfecte leven en vooral meer rust in mijn hoofd.

Het verhaal van de tabbladen is ondertussen een bescheiden succesje geworden. Afgelopen week had ik op een bepaalde dag wel weer duuzend (lichte overdrijving ^^) tabjes openstaan, zo een dag dat jan en alleman iets klein nodig had en ik niets kon afwerken… Maar op dagen dat er iets minder versnippering is, lukt het me aardig om het aantal tabs beperkt te houden. Hoera!

Dus was het vorig weekend tijd voor een nieuwe stap richting een leger hoofd. En wel eentje dat al jaren op de planning stond, maar nu echt wel dringend begon te worden, kendet? Met de warme dagen en de niet te houden hitte op onze zolder die wij kantoor noemen was ik nogal snel door mijn voorraad zomerkleding die geschikt genoeg is om in te gaan werken. Ik droeg op den duur elke week hetzelfde kleedje en zag het bos door de bomen niet meer door mijn vele shorten en topjes.

Dus begon ik aan operatie kleerkast en heb ik letterlijk elk kledingstuk uit mijn kast vastgenomen om te kijken wat ik hier nog mee wil doen. En eigenlijk waren er maar 2 opties: morgen nog aandoen of weggooien! Klinkt hard, maar ik heb jarenlang kleren bijgehouden onder het motto – komt ooit nog van pas – om ze dan nooit meer te dragen.

Want ik had nog stapels kleding die ik droeg tijdens het middelbaar – als ik 14 tot 17 jaar was dus – het merendeel van die kleren waren ook gewoon versleten of pasten uiteraard niet meer. Onmiddellijk de kringloopzak in dus! Maar er waren ook gewoon veel kleren die nog draagbaar waren, maar die gewoon zo gedateerd waren of niet geschikt voor mijn volwassen ik. Dus ja ook weg ermee dan maar.

Ik heb eigenlijk exact het principe toegepast als Karen Damen en Gilles Van Bouwel in Perfect: word ik hier nog gelukkig van? Nee, weg ermee dan! Ik stond versteld van hoe gemakkelijk het voor mezelf was om dingen weg te gooien. Op het einde van de rit heb ik toch nog een aantal tussencategorieën moeten inbouwen: strandkledij (te bloot om in te gaan werken, maar toch nog mooi en draagbaar), kleding die nog niet wilde weggooien om een emotionele reden (band-t-shirts bv.) en een paar kledingstukken om naar de jaarlijkse foute party te gaan (want gewoonweg te fout om bij daglicht te dragen ^^).

Het eindresultaat mag er wezen: ik heb één kast met winterblouses en vestjes (van mijn winterkleding heb ik amper iets moeten weggooien, enkel wat vestjes met gaten in en wat pullen heb ik express bijgehouden voor de cross), één kast met kleedjes, rokjes en zomerbloesjes. En dan een legkast voor mijn broeken, shortjes en t-shirts. Ik heb ineens ruimte over en ik weet daarnaast perfect wat ik nog mis in mijn garderobe (ondertussen ben ik dus al 2x gaan shoppen ^^) en het beste van allemaal is dat ik een aantal stukken heb herontdekt die nog perfect (ja het buzzwoord van deze post) in orde zijn en die ik deze zomer sowieso weer draag op kantoor. Operatie kleerkast is geslaagd, al zeg ik het zelf!

Een capsule kleerkast met een beperkt aantal stuks is nog steeds niet aan de orde, maar de situatie waarin ik elk stuk uit mijn kast ook effectief draag komt stilaan dichterbij!

Heb jij al eens grote kuis gehouden in je kleerkast?

Over omeletten en een dikke dankjewel

Een blogbericht op woensdag? Met dan nog zo’n gekke titel? Ja, vandaag kan alles! Het is namelijk weer typisch iets voor mij om mijn eigen blogverjaardag te vergeten. Eergisteren werd GoAnnelies namelijk 2 jaar! En daar hoort toch echt wel een berichtje bij.

Het was 2 jaar geleden een beetje een zot idee om iets te beginnen neerschrijven op een blog. Ik zou enkel schrijven wanneer ik mijn ei kwijt moest. Niet te vaak dus. Wel, that escalated quickly! 😀 Met de omeletten die je kan bakken met alle eieren die ik hier ben kwijt geraakt de afgelopen 2 jaar kunnen we ondertussen heel Afrika te eten geven. Soit, schrijven bleek iets meer dan een leutigheid. Het bleek een passie, ik maakte er voor een deel zelfs mijn beroep van. Een geslaagd zot idee dus. De wereld heeft nood aan meer zotte ideeën!

Mijn blog is zeker veranderd, zowel qua toon als qua inhoud. Als ik scrol door de verschillende berichten merk ik heel duidelijk in welke periode of gemoedstoestand ik op een bepaald moment verkeerde. Maar het is niet meer dan normaal dat de blog meegroeit met het meisje zeker?

En dan is er nog mijn lezerspubliek dat gestaag groeit. Jullie zijn niet met velen, maar jullie zijn wel trouw. En ik ken allang niet meer iedereen persoonlijk. Ik vind het zo fijn dat er ondertussen altijd wel iemand een reactie achterlaat op mijn berichtjes. Het is echt door jullie dat bloggen zo fijn blijft. En ik hoop dat jullie nog steeds evenveel plezier hebben in het lezen van mijn stukjes als ik aan het schrijven ervan.

Maar dus een welgemeende DANK JE WEL! Ik ga nog een tijdje door! Waar wil jij eigenlijk meer over lezen? Is er nog iets dat je van me wilt weten? Wat is jouw favoriete artikel? 

Project offline #3: meer magazines

Hoewel ik in december vol goede moed begon met minder online te zijn, moest ik in april bekennen dat het me nog niet echt gelukt is. Ondertussen ben ik nog altijd verstrengeld met mijn smartphone. Maar met de zomer in zicht merk ik dat ik automatisch iets meer tijd offline spendeer.

In de eerste plaats ben je in juli en augustus natuurlijk vaker een dag of avond weg met vrienden. Terrasjes, bbq, festivals, shoppen en noem maar op. Op zo’n momenten mis ik mijn online media helemaal niet. Ten tweede heb ik de afgelopen tijd belachelijk veel gelezen – zo blijkt uit deze update – en koop ik heel wat (nieuwe) magazines. En dat is vrij nieuw voor mijn doen eigenlijk.

Bij Tina las ik alweer even geleden dat zij een echt magazinemeisje is. Wel ik ben dat eigenlijk nooit geweest. Ja, in het middelbaar las ik natuurlijk ook de Joepie 🙂 (wie niet?), maar verder ben ik echt een boekenmeisje. Graag een – bij voorkeur dik – verhaal waar ik uren in kan verdwalen. Maar nu lees ik ook vaker een magazine letter voor letter uit en ontdek ik ondertussen ook nieuwe boekskes die me interessant lijken. En dat komt project offline alleen meer ten goede 😉

De Flair, TvFamilie, Feeling of Elle zijn niet aan mij besteed. Ik ga op zoek naar die boekjes die net wat meer meerwaarde bieden en die je best ook opnieuw kan lezen (de zogenaamde bibliozines). Even een kort overzicht van mijn favorieten.

Flow Magazine

Het tijdschrift waar ik al het langst fan van ben. Flow gaat over klein geluk, mindfullness en echte mensen. Het is een Nederlands boekje, dat merk je soms wel eens, maar er worden best wel universele thema’s behandeld. Ik hou vooral van hun filosofische en psychologische stukken en wat minder van de paper goodies die er steeds bij zitten. Door Flow ben ik trouwens ooit begonnen met project offline (offline is the new luxury is namelijk één van hun leuzes).

p1050597Ik ben een trouwe fan, maar koop ook zeker niet elke maand het boekje (altijd ook een investering, namelijk 7,50 euro per stuk), het hangt wat van de inhoud af. Soms koop ik hun specials, maar enkel als ze echt 100% mijn ding zijn zoals de special over ‘Mindfullness en creativiteit’. Deze zomer kocht ik voor het eerst hun vakantieboek, ik ben zeer benieuwd wat ik daar van ga vinden!

National Geographic Historia

Wie mij kent weet dat ik een geschiedenisnerd ben. Nu zijn er ontzettend veel geschiedenismagazines op de markt, maar ik vond ze nooit de moeite. Een quest of historia vond ik vaak gewoon lelijk vormgegeven, ongestructureerd en met een enorme focus op de geschiedenis van de laatste 150 jaar (inclusief wereldoorlogen). Laat dat nu niet echt de periode zijn waar mijn hart van volloopt.

Een maand geleden zag ik ‘National Geographic Historia’ liggen in de winkel met Lorenzo De Medici op de cover. Mijn aandacht was getrokken. Na even de inhoudstafel bekeken te hebben zat het snel in mijn tas. Ondertussen heb ik hem bijna uit en ben ik verkocht. Het boekje brengt maar een aantal verhalen, maar behandelt deze erg in de diepte.

Het is ook mooi om te door bladeren en logisch opgebouwd. In deze editie kwamen het oude Rome, het oude Egypte, de Middeleeuwen en dus de renaissance met de Medici’s al aan bod. Helemaal mijn ding! Ik heb al wat nieuwe dingen bijgeleerd ook. Het boekje is duidelijk Nederlands en dus kwam er ook een Nederlands verhaal aan te pas. Op zich vind ik dat niet zo erg, want de Nederlandse geschiedenis krijg je als Belg niet zoveel te horen natuurlijk.

Na wat research blijkt dat dit boekje sinds 2015 op de markt is, 4 keer per jaar verschijnt en de prijs per stuk is 6,95 euro. Helaas hebben ze geen echte website of nieuwsbrief die me op de hoogte houdt van nieuwe issues. Werkpuntje zeg maar!

Bohamontes

Als echte koersfanaat wist ik natuurlijk van het bestaan van dit boekje, al heb ik het nog nooit bewust zien liggen in de krantenwinkel. Nadat op Twitter weer wat mensen zich lovend hebben uitgesproken over de nieuwste editie en mijn Flow van juni na 3 dagen al uit was (het was mooi weer ^^) besloot ik het er toch eens op te wagen.

Een heel boekje over de koers, dat steeds een bepaalde thema behandelt (deze sprinters – eigenlijk niet mijn favoriete coureurs). Bohamontes is van Belgische makelij, een echt bibliozine en dus niet goedkoop (9,95 euro per stuk). Ik heb er al eens doorgebladerd en het is zo clean vormgegeven met enkele karaktervolle foto’s en heel veel tekst en interviews om te lezen. Hier ga ik even zoet mee zijn.

Een oude getrouwe en 2 nieuwe ontdekkingen dus. Tja mindfullness, geschiedenis en koers, het klinkt als de ideale combinatie voor mij. Maar ik ben zeker nog op zoek naar andere aanraders om uit te proberen. Welke tijdschriften verslinden jullie? En lees jij één van bovenstaande magazines ook?

Leesupdate: De Verbeelding Book Challenge

Begin dit jaar stelde ik mezelf enkele stevige leesdoelen. Opnieuw 25 boeken lezen voor de Goodreads challenge, waaronder liefst een paar stevige klassiekers en ondertussen meedoen met de Verbeelding Book challenge. In die blogpost zei ik toen dat ik eerst een half jaar gewoon zou lezen waar ik zin in heb, en na een half jaar wel zou evalueren hoeveel puntjes ik al geschrapt heb. Wel aangezien we bijna eind juni zijn (en 2017 dus al voor de helft gedaan is, serieus hoe hard vliegt de tijd?) werd het toch echt wel tijd om een stand van zaken neer te schrijven.

Verbeelding Book Challenge hoor ik je denken? Wel even een korte recap. Kathleen van Verbeelding stelt elk jaar een lijstje op met 30 puntjes, het ene al wat meer haalbaar dan het andere, om zo lezers te stimuleren uit hun comfort zone te lezen en elkaar te inspireren.

Volgens Goodreads ben ik trouwens on track om 25 boeken te halen. Ik las reeds 12 boeken en van 2 andere boeken ben ik zeker dat ik ze deze maand nog uitkrijg, dus neem ik zelfs een voorsprong. Een totaal van 14 boeken op 6 maand, niet slecht, al zeg ik het zelf.

Maar hoeveel puntjes van de #Verbeeldingbc17 kan ik al afstrepen met deze 14 boeken?

p1050592

Een boek met meer dan 700 pagina’s (ieder jaar een beetje meer)

Nailed it! The Sunne in Splendour, een boek over Richard III telde 1229 pagina’s. Ik ben wel nog maar 1 keer over de 700 pagina’s gegaan. Dat kan beter!

Een boek met minder dan 200 pagina’s (om het voorgaande puntje te compenseren)

Deze is voor mij een moeilijke, dunne boeken zijn gewoon niet mijn ding. Tenzij ik een goede reden heb, en Jamie Fraser is een goede reden. Ik las de Outlander prequel De oorsprong, goed voor 134 pagina’s. Gaat niet mijn favoriete boek van dit jaar worden, maar als fan moet je deze gelezen hebben.

Een boek geschreven door meerdere auteurs

Nope. Nog niet. Ik lees eigenlijk zelden iets dat geschreven is door meerdere auteurs merk ik nu op.

Een boek geschreven door iemand die jonger is dan jou

Oei, ik ben niet echt een lezer die fangirlt over auteurs, of daar heel veel informatie over opzoekt. Ik heb dus geen idee, waarschijnlijk nog niet?

Een waarvan er wereldwijd minstens 100.000 exemplaren werden verkocht

Jane Eyre en Emma zullen wel in deze categorie vallen zeker? The alchemist (currently reading) en All the light we cannot see misschien ook? Enfin, deze moet lukken.

Een self published boek (een boek dat niet werd uitgegeven bij een grote uitgeverij, maar zelf door de auteur werd uitgegeven.)

Euhm ja, nog niet. En waarschijnlijk gaat dat ook niet gebeuren. Ik bedoel, hoe begin er zelfs aan? Iemand tips?

Een boek gepubliceerd in 2017

Ik heb nog een half jaar hé 😉

Een boek geschreven door een celebrity (filmster, muzikant,…)

Er staan nog heel wat sportbiografieën op het lijstje. Moet ik eens werk van maken.

Een boek met een titel die meer dan vier woorden telt (want er gaat niets boven een boek met een lange titel)

Voorlopig is de langste titel All the light we cannot see (in het Nederlands wordt dat nog langer, maar ik las hem in het Engels). Wie weet komt daar nog een langere titel bij.

Een boek met een titel die bestaat uit één woord

Tot nu toe telt hiervoor alleen Emma van Jane Austen. Deze is dus al binnen!

Een boek met een kleur in de titel

Vorig jaar las ik veel boeken met kleuren in de titels. Dit jaar nog niet.

Een boek met een nummer in de titel

Nein. Titels zeggen ook zo weinig over de boeken. Niet echt een prioritair puntje wat mij betreft.

Een boek met een illustratie op de cover

Wat is hier de definitie van een illustratie? Geen foto? Dan heb ik er genoeg. Ik kies er aan het eind van het jaar wel de mooiste geïllustreerde cover uit.

Een non-fictie boek

De val van Matthias Declercq is jammer genoeg geen fictie. Hoewel de schrijfstijl fictief aandoet vertelt dit boek het verhaal van 5 wielrenners en hun vaak tragische leven in het peloton. Een must-read wat mij betreft!

Een boek over boeken of waarin boeken een belangrijke rol spelen

Deze moet nog wel lukken dit jaar.

Een boek over reizen of waarin een reis een belangrijke rol speelt (roadtrip, wandeltocht,…)

Nog niet echt, maar ik wil weer verder met Outlander, dus ja dan komt die er nog wel aan.

Een boek over muziek of waarin muziek een belangrijke rol speelt

De radio staat centraal in All the light we cannot see, telt dat ook?

Een boek waarin één van de seizoenen centraal staat

Iemand suggesties?

Een boek waarin meerdere generaties van één familie aan bod komen

Makkie, bijna elk historisch verhaal kan hiervoor tellen. De Yorks in The Sunne in Splendour, the Seymours uit The May Bride of the Poles uit het fantastische The Courier’s tale. En dan vergeet ik Isabella Van Castilië en haar nageslacht nog uit The queen’s vow. Moeten er nog stambomen zijn?

Een boek gepubliceerd voor je geboren werd

Deze is voor mij natuurlijk gemakkelijker dan een auteur vinden die jonger is. Jane Eyre, Emma, The Alchemist, The Sunne in Splendour,…

Een boek dat je al een keertje las

Nog geen rereads dit jaar.

Een ver-van-je-bed-boek oftewel een boek dat zich aan de andere kant van de wereld afspeelt

Het verste dat ik tot nu toe ben geweest is… Spanje… Of Italië 😀 Nog wat werk aan de winkel dus.

Een boek dat zich afspeelt in een land waar je al een keertje op reis bent geweest

Afgelopen voorjaar trok ik naar Londen, heel wat boeken die ik las spelen zich daar af. Laat ons voor deze Sword Song van Bernard Cornwall nemen. De ondertitel is namelijk ‘The battle for London’.

Een boek uit de bibliotheek

Check! In juni lid geworden van Tweebronnen in Leuven. Sindsdien al heel wat geleend. Ik kies er nog wel een aanrader uit.

Een boek dat je leende van een vriend(in) of een mede Verbeelding Book Club lid

Ik heb All the light we cannot see gekregen, dat telt hé? :p Ja, echt lenen van iemand anders, daarvoor lees ik te specifiek vrees ik.

Een boek met een vleugje magie erin (full on fantasy of magisch realisme)

Het verwonderd mij dat ik zo’n boek nog niet las, deze moet in orde komen.

Een boek dat je ooit op school moest lezen om te zien wat je er nu van denkt of om het eindelijk te lezen omdat je het toen niet las

Jane Eyre, jarenlang op de leeslijst Engels gestaan, nooit opgepakt. Ik begrijp helemaal niet waarom, het is een geweldig verhaal. Lange leve project klassiekers!

Een boek dat iedereen en z’n moeder al heeft gelezen, behalve jij

Hier komen er ook al een aantal voor in aanmerking, ik kies in december wel.

Een boek dat in ergens ter wereld op de verbannen lijst staat

Dit zou ik eens moeten opzoeken. Ik heb werkelijk geen idee.

Een eerste deel in een reeks

De poorten van Rome is het eerste deel van een reeks over Caesar. Verder ben ik ook begonnen met de lord John reeks van Diana Gabaldon (ok ja Outlander all over the place, I know).

Voorlopig heb ik dus 16/30, dat is alvast niet gebuisd. Ik heb natuurlijk nog wel heel wat boeken te gaan dit jaar. Hoe ver sta jij met je leesdoelen? Heb je nog aanraders voor mij? 

P.S. Ik publiceer geen boekrecensies op deze blog. Al mijn gelezen boeken en wat ik er van vond kan je terugvinden op mijn Goodreadsaccount (voeg me gerust toe als vriend). Maar misschien moet ik toch af en toe wat aandacht besteden aan mijn gelezen boeken in de vorm van andere boekgerelateerde artikelen. Wat denk je, goed idee?

Picture imperfect #1 (+oproep)

Soms heeft het leven van die momenten in petto dat je jezelf wel moet uitlachen. Bridget Jones momenten. Dingen die je niet op Instagram kan of wil zetten. Omdat ze niet perfect zijn. Zaken waar je dus niet over praat, tenzij op een lacherige toon.

En dat steekt me allemaal wat tegen eigenlijk. Ik had me hier voorgenomen om mijn sociale media, en met name Instagram, nieuw leven in te blazen. Maar het lukt me niet. Omdat ik een hekel heb aan het hele perfecte gedoe op dat medium. Mijn computer staat waarschijnlijk vol foto’s die mooi genoeg zijn en die likes zouden verzamelen. Maar toch ben ik bijna elke keer weer teleurgesteld als ik een foto plaats. Niet om het aantal likes, maar om de hypocrisie van die foto. Want bijna nooit staat er een perfect moment op de foto.

Mensen nemen een foto van hun cocktail op een terras, maar niet van hoe ze die een paar minuten later per ongeluk uitgieten over hun bloesje. Of van hun bruine benen in een hemelsblauw zwembad. Wat de volger niet weet is dat het zwembad te koud is om in te zwemmen en die persoon dus even hard ligt te zweten als jij in je iets minder perfecte tuin thuis. Of van die typische foto’s van iemand boven op een berg. Je moet er eens op letten, die persoon staat bijna altijd met zijn/haar rug naar de camera. Misschien is dat wel om te vermijden dat de volger zijn/haar betraande en stoffige gezicht te zien krijgt. Want zo’n bergtocht is zwaar, hels en vermoeiend en je vervloekt jezelf constant.

DSC_0032
Ook ik heb heel wat foto’s met mijn rug naar de camera.

Bovenstaande voorbeelden zijn maar denkpistes, of dit echt altijd het geval is dat weet ik niet. Ik verzon er maar even iets bij. Maar het gaat om het principe. Perfecte momenten bestaan niet, ze zijn altijd imperfect op een bepaalde manier en het is net die imperfectie die een moment perfect maakt. Want als de bergtocht op zich leuk is, wat is er dan nog speciaal aan het uitzicht op de top?

En dus wil ik op mijn blog een ode brengen aan het imperfecte moment. Want dat maakt het leven de moeite waard. Laten we deze momenten dus niet wegstoppen of stilzwijgen, maar net vieren. Doe je mee? 

Ik zal beginnen. Een greep uit mijn imperfecte momenten van afgelopen week.

  • Een hele dag op het werk rondlopen op mijn mintgroene sokken omdat mijn nieuwe mintgroene schoenen zoveel pijn deden dat er nu rode vlekken op de achterzijde zijn. Mintgroen met rood is the new black, toch? En nu natuurlijk al een week pijn hebben in zowat elk paar schoenen. En dat proberen niet te laten zien als ik aan het wandelen ben.
  • Een wrap zo lang hebben opgewarmd in de microgolf dat hij keihard is geworden (want ik was met mijn hoofd weer eens niet bij), dan maar gebruiken als pizza zeker? Serieus, waarom zou je nog pizzadeeg kopen. Wraps zijn gewoon multifunctioneel.
  • Thuiskomen van een drukke meetingdag en ontdekken dat er een gat zit in je hartjesondergoed (hier ga ik geen verdere uitleg bij geven) en dan beseffen dat je de hele dag daarin professioneel hebt zitten wezen. Hoe relatief is het leven eigenlijk?
  • Ook in dit blogbericht vier ik duidelijk het imperfecte leven. Dat verhaal van de limonadetap alleen al ^^.

En nu is het aan jou. Heb jij een imperfect moment dat je wil delen? Het komische verhaal achter die ene foto die zoveel likes heeft gehaald (of net niet)? Of wil je even iets kwijt over dit topic? Stuur me dan even een mailtje op goossensannelies93@gmail.com.

Ik zou hier graag een zomerreeks over maken. Het is een beetje een experiment, maar op basis van jullie input vieren we samen het imperfecte leven nog net een beetje meer.

Processed with VSCO with f2 preset

Lichtpuntjes #3

Het is belangrijk om dankbaar te zijn voor die kleine alledaagse dingen die je blij maken. De lichtpuntjes die je door donkere of moeilijke periodes helpen, maar eigenlijk zijn er elke dag kleinere lichtpuntjes om even bij stil te staan. Het was weer even geleden dat ik zo’n dankbaarheidslijstje schreef. Bij deze een overzicht van de afgelopen twee maand!

Op 1 april zat ik nog een dagje in Londen, april en begin mei werden gekenmerkt door drukke weekends, sinds eind mei doe ik het even wat rustiger aan met belachelijk veel tijd voor mezelf.

  • Het zonnetje. Echt hoe warm het in ons landje soms ook kan worden en wat voor onweer er op volgt, ik word hier zo gelukkig van. Ik was deze week weer onmiddellijk wat down toen het zo hard regende. Geef mij maar 28 graden hoor.
  • Lange weekends die ervoor zorgen dat je een extra snipperdagje hebt om iets leuks te doen. Zoals een dag naar het centrum van Brussel. Tegenvaller want alles was dicht (want feestdag en ja dat hadden we niet goed bedacht ^^), dikke meevaller want het was heerlijk rustig. En ik ben eindelijk eens aan het Koninklijk paleis geweest, toch wel een must voor mijn innerlijke prinses.
  • In april vond ook het jaarlijkse teambuildingsweekend van het werk plaats. Voor mij het eerste en het is eigenlijk raar hoe al die mensen op minder dan een jaar bij je leven zijn beginnen horen. Protip: plak nooit het woord ‘liefdesdrankje’ op iemands hoofd bij wie-ben-ik, blijkbaar is dat niet te raden… Ik dacht “ik zorg voor wat uitdaging” ^^

Processed with VSCO with f2 preset

  • Mijn dansshow weekend was de max! Ok, tijdens de eerste show was mijn evenwicht bij modern nog niet on point, maar ik ben alvast niet gevallen ^^. Achter de schermen was de sfeer fantastisch en dit is denk ik hét weekend waarbij ik eens echt niet aan werk heb gedacht.
  • Mijn stagiaire laten gaan een lichtpuntje? Zeker want ze heeft het ontzettend goed gedaan en dat gaat ze blijven doen nu ze is afgestudeerd, dat weet ik zeker! En haar vele traktaties waren best lichtpuntjes ja, voor mijn lijn iets minder.
  • Tijd voor mezelf. Ik lachte er al een beetje mee in deze post. Maar ik ben wel steeds bewuster wat tijd aan het vrijhouden. Afgelopen weekend bracht ik nog 2 dagen alleen door aan zee. Lezen aan het strand, wat wil een mens meer?

Wat maakte jou blij de afgelopen tijd?