Close

Parijs #7: van Île de la cité naar places des vosges

In maart 2019 trokken Leen en ik 5 dagen naar Parijs. Het was voor mij de eerste echte kennismaking met de lichtstad. We zijn alweer aanbeland aan de vierde dag en na een heuse uitstap naar Versailles, begon de vakantie wat te wegen. We deden het vandaag dus wat ‘rustiger’ aan (20.000 stappen ipv. 30.000 bedoelen we daar mee ^^) en kozen ervoor om twee wandelingen uit Time To Momo te combineren in het centrum van de stad. En zoals je al kon lezen begon die dag aan palais Du Luxembourg en bracht de wandeling ons op de middag in de studentenwijk van Quartier Latin. Volgende stop: Île de la cité.

Het Île de la cité is een eiland in de Seine waar de allereerste nederzetting in Parijs is gesticht. Het bestaat uit het Île aux vaches en Île Notre-Dame, waar de bekende kathedraal zich bevind. Ondertussen zijn beide eilanden met elkaar verbonden via een brug waar heel wat mensen zatten te chillen in de zon en een straatmuzikant piano speelde.

Een straatmuzikant zorgt voor sfeer op de brug waar mensen genieten in de zon.

De Notre-Dame is hét iconische gebouw op het Île de la cité.

Wij stopten bij Berthillon, het beroemdste ijssalon van Parijs. Met rumijs waar ook echt alcohol in zit, zo wist Leen me toch te vertellen. Ik hield het bij de zoetere smaken.
Foto @ditisleen

Hierna trokken we naar de Notre-Dame, waar enkele weken later de verwoestende brand zou toeslaan. We bezochten de kerk en ik schreef al eens een uitgebreid verslag over dat bezoek.

De kerk is momenteel gesloten en ik ben echt benieuwd naar wat ze er van gaan maken. Ik ben ook blij dat ik de ‘oude’ Notre-Dame nog heb kunnen bewonderen. Deze kerk is gesticht in de 11de eeuw en bevat glasramen uit de 14de eeuw. De kathedraal heeft nog opvallend veel Romaanse elementen, waardoor de rosettes.

Bon, we staken even de Seine over om de bekende boekenwinkel Shakespeare & Company te bezoeken. De droom van elke boekenliefhebber, alleen mag je er binnen jammer genoeg geen foto’s nemen.

Foto @ditisleen

Op het Île de la cité kan je nog enkele bekende gebouwen bezoeken zoals la conciergerie en de kerk Sainte-Chapelle, maar veel toeristen wandelen meteen door naar de bekende brug van Parijs: de pont Neuf. Wat er zo speciaal is aan die brug dat snap ik zelf niet helemaal, maar je moet er geweest zijn in Parijs, toch?

Uitzicht vanop Pont Neuf
Invader aan Pont Neuf

Hierna was het ons doel om de wijk Les halles et le Marais in te duiken, maar de vakantie begon door te wegen dus we deden het allemaal wat rustig aan. We zaten een tijd in de zon op een pleintje waar de jeugd petanque aan het spelen was. La vie à l’aise.

De eerste stop in Les Halles werd de kerk Saint-Eustache. Ik kende het gebouw niet, maar vond de kerk minstens even indrukwekkend als de Notre-Dame.

Saint Eustache werd gebouwd in een periode van ongeveer 100 jaar, tussen 1532 en 1637. Dit zorgde ervoor dat het bouwwerk de overgang van de gotiek naar de renaissance meemaakte. De kerk is gotisch in zijn basisstructuur, maar bevat ook meer uitbundige elementen. Binnen vind je in verschillende kapellen enkele kunstwerken, waaronder een religieuze triptiek van Keith Haring. Zeker het bezoeken waard, de toegang is gratis.

Les halles is een zeer levendige buurt, boordevol markten en winkels en gezellige pleintjes. Het bekendste gebouw is ongetwijfeld Centre Pompidou. Dit moderne kunstenmuseum kreeg bij opening in de jaren ’70 heel wat kritiek, maar is ondertussen een vaste waarde in het Parijse straatbeeld. Het museum zelf staat nog op het lijstje.

Bekende street art ‘Chuuut’ van Jef Aérosol op het plein aan Pompidou.

Wie toch op zoek is naar wat rust en stilte kan op zoek naar Jardin Anne Frank, achter het centre Pompidou. In dit parkje werd een stek van de kastanjeboom die Anne beschrijft in haar dagboek geplant.

Jardin Anne Frank

Van hieruit wandelden we in één rechte lijn naar het place des Vosges. Het wordt door velen het mooiste plein van Parijs genoemd en op een warme dag, zoals toen wij er waren, zit het er vol met jongeren op het gras van het rechthoekig plein, ingesloten door woonhuizen. Zowel kardinaal Richelieu als schrijver Victor Hugo woonden hier ooit. Je kan er even bekomen op één van de vele terrasjes.

Na een terrasje namen we de metro op la Place de la Bastille. Hier stond vroeger de beruchte gevangenis, maar die heeft plaatsgemaakt voor een operagebouw. Ondertussen is dit een groot verkeersplein met een gedenkzuil voor de Franse Revolutie.

En zo was het tijd voor de laatste avond in de lichtstad. Wij aten Mexicaanse taco’s bij Luz Verde, niet zo ver van onze AirBNB in Montmartre.

Wat is jouw favoriete wijk in Parijs?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Zomaar een week #2

Zo van die weekverslagen bij andere bloggers, ik vind ze wel leuk. Ook al gaan ze over heel alledaagse dingen. Ik heb alleen het gevoel dat mijn weken heel erg op elkaar lijken. Ik ben een routinemens. En daarom zou elke week een verslag voor jullie schrijven niet echt interessant zijn vrees ik. Maar ik wil het toch proberen om een paar keer per jaar er eens een week uit te pikken om daar verslag van te doen. In oktober 2021 deed ik al een eerste poging en nu probeer ik het gewoon nog eens.

Zondag

Vorige zondag was ik een dag alleen thuis en zocht ik mijn eigen cocon op. Het was een zware week geweest, met zaterdag een dag doorwerken op de bouw. Dus ik kon wel even wat rust gebruiken. Ik begon de dag met het lezen en schrijven van wat blogjes en keek de finale van Luik-Bastenaken-Luik voor vrouwen rond de middag. Annemiek Van Vleuten won er en zij is echt een van mijn favoriete rensters. Nadien startte ik met het opzoeken van een aantal dingen voor de Londenreis en prutste ik in mijn bullet journal.

Vlak voor het eten nestelde ik me in de veranda in het zonnetje met een nieuw boek, Ariadne, een hervertelling van de gelijknamige Griekse mythe. Daarna maakte ik een pasta met groenten en kip. Ik hou het graag simpel wat koken betreft. Nadien kreeg het lief niet zo’n fijn nieuws, waardoor ik wat triest was. Ik keek naar De Mol. Ik vond het een hele leuke aflevering tot het ongeval met Anke gebeurde. Wat een pech kan je in één seizoen hebben zeg, en Anke was ook echt mijn favoriet.

Maandag

Maandag werkte ik nog eens van thuis en kon ik dus nog wat extra slapen. Ik begon de dag rustig met wat dingen in te halen op een groot project, had een salesgesprek en in de namiddag een wat langere meeting voor een ander redelijk technisch project. Het salesgesprek begon wat vreemd. De persoon kwam niet opdagen in de videocall waarop ik haar na een kwartier opbelde en zij de gevleugelde woorden ‘Ah ja, het is al maandag, ik had niet door dat het maandag was’ sprak. Ik wist niet meteen heel goed hoe ik daarop moest reageren, maar het werd nog wel een fijn gesprek.

Ik plande ook de rest van de week en had eindelijk het gevoel terug grip te krijgen op de agenda na wat drukke weken. Dat was motiverend voor de rest van de week. ’s Avonds begon ik aan dit blogje en stuurde ik ook nog twee reviews in voor Leuven Leest. Ik bereidde me voor op de dansles door af en toe de choreo opnieuw te bekijken. Binnen een kleine maand staat het dansoptreden gepland en na twee jaar coronapauze is het even terug wennen aan het trainen op de pasjes (en het onthouden, ik ben duidelijk geen 18 meer) en de afwerking ervan.

Dinsdag

Dinsdag was ik op kantoor en was er een drukke meetingdag gepland. Het was een all-in dag dus zowat van de collega’s was er en twee van de kantoorhondjes die elkaar nog niet goed kennen. De ene is nog maar een puppy (ik heb ontdekt dat puppy Maltesers kei kei schattig zijn! Echt een kleine fluff ball). Ons vast kantoorhondje Kona ging daarom wat vroeger naar huis, maar ze kwam zeker later in de week nog terug. ’s Avonds kreeg ik bericht dat de dansles niet doorging. En de vriendin waarmee ik normaal gezien een dag later ging eten liet ook weten een pechweek te hebben en dus werd ons etentje uitgesteld met een week. Zo had ik onverwacht wat meer zetelavonden in zicht.

Ik kreeg ook een herinnering aan onze reis naar Glasgow, nu vier jaar geleden, en scrollde wat door de foto’s op mijn telefoon. Vooral die van de Necropolis, het Victoriaanse kerkhof dat we bezochten.

Glasgow Necropolis, april 2018

Woensdag

Woensdag en donderdag volgden bijna de helft collega’s een fysieke opleiding op kantoor. Ik niet en dus was het heel rustig in de open space. Ik ging naast Leen zitten en zij liet op het einde van de dag een lieve post-it achter (want ja, ik zat weeral in meeting). Onder de middag ging ik wat windowshoppen (ik zag wat kleren die ik misschien deze week wel eens ga passen) en ’s avonds las ik verder in mijn boek en keek ik twee afleveringen van Downton Abbey.

Donderdag

Vanaf donderdag leek niks nog te vlotten op het werk en werd ik daar wat onrustig van. We gingen ’s middags eten met ons team (dat dus niet in de opleiding zat) bij Zoff en dat was wel het hoogtepunt van de dag want in de namiddag was het vet van de soep. (Een eetklopje zeker?). Gelukkig was Kona er voor knuffels. Van donderdagavond herinner ik me niet super veel meer eigenlijk.

Kantoorhondje Kona in het zonnetje

Vrijdag

Vrijdag begon met mijn jaarlijks gesprek. Bij ons is dat niet echt een evaluatiegesprek, maar eerder een babbel over hoe het gaat en hoe ik me wil ontwikkelen. Het was een positief gesprek dat me weer aan het denken zette, maar op een goede manier. Daarna kwam er iemand een les yoga geven onder de middag en besefte ik weer hoe stram mijn spieren soms aanvoelen van al dat stilzitten. De heupopeners deden naar goede gewoonte pijn.

En dan was het tijd om af te tellen naar 2022. Nee, mopje. Ons nieuwsjaaretentje ging deze avond door, normaal is dat in januari maar iets met een virus enzo. Dus werd het eind april. We verplaatsten ons naar Mechelen deze keer waar we het luidruchtig maakten in de brasserie van Brouwerij Het Anker. Ik was bob van dienst en carpoolde met enkele collega’s uit de buurt. Het was een hele fijn avond met lekker eten en het deed deugd om nog eens allemaal samen te zijn.

Het meest hilarische moment overkwam me op het toilet. Er waren twee deuren met het embleem van een man en een vrouw erop. Nogal logisch, maar het vrouwentoilet was bezet en er was nog iemand haar handen aan het wassen en dus bleef ik toch maar braaf wachten en ging ik niet op het mannentoilet. Niet veel later kwam er nog een vrouw binnen die ook braaf achter mij bleef wachten en ik zei al tegen haar dat ik toch maar aan het wachten ben voor de vrouwen. Ondertussen staan we daar al enkele minuten en hoor ik klopgeluiden uit dat toilet komen. En nog een paar minuten later komt er dus een man uit het vrouwentoilet. En de wachtende vrouw en ik schieten, als die buiten is, met twee natuurlijk heel erg in de lach. Waarschijnlijk een anekdote waar ‘ge had er bij moeten zijn om het grappig te vinden’ van tel is :).

Zaterdag

Bouwdag! Sommige dingen veranderen niet aan dit weekoverzicht. We zijn momenteel de living en de keuken aan het schuren en plamuren zodat we bepaalde delen al kunnen primeren voor we de keuken zetten. Het is best uitputtend werk en ik gebruik spieren in mijn handen en vingers die ik niet wist zitten. Nu typ ik dit berichtje verder uit (met pijnlijke vingers dus), na een deugddoende douche. En ik denk dat ik zodadelijk nog even een serieke ga kijken en wat verder in mijn boek lees.

Et voila, tot zover alweer een inkijk mijn ultraspannend leven. Ik had me voor genomen deze week wat vaker een foto te maken voor het overzicht en dat is niet echt goed gelukt moet ik toegeven.

Hoe was jouw week?

cof

De 15 van 2022: Q1 update

Ondertussen zijn we al meer dan een dikke drie maand ver in 2022. De eerste drie maanden van het jaar waren nu niet bepaald super fantastisch voor mij, maar ook niet megaslecht. Een beetje mwah. Ik vond het dus geen slecht idee om na dit eerste kwartaal al eens terug te kijken op mijn ‘jaardoelen’ of focuspunten zoals ik ze zelf liever noem.

Geslaagd

  • Naar zee gaan

Weliswaar in de nadagen van een heuse storm en dus was het inclusief zware wind en stortbuiten. Maar hey, ik ben dan toch al aan het zeetje geraakt. Stiekem hoop ik er dit jaar nog eens te zijn.

Voila, tot zover mijn indrukwekkend lijstje van al geslaagde doelen. Going great, zoals je kan zien 🙈. Gelukkig zijn er ook al bepaalde stappen genomen in andere doelen, of ik zou me hier gewoonweg compleet belachelijk maken.

In progress

  • Op vakantie (binnen- of buitenland). Ik specificeer hier expliciet geen bestemming. Een aantal dagen weg van thuis, het werk en de zorgen is het doel.

Er is alvast de Londenreis die geboekt is. En er zijn plannen om deze zomer en zelfs in het najaar er ook nog even tussenuit te knijpen.

  • Naar de wellness.

Ik heb al een bon gekocht. En we zijn aan het kijken om in mei een dag verlof te nemen hiervoor. Zou dus moeten gelukt zijn tegen de volgende update.

  • 40 boeken lezen.

Ik zit op 15/40 gelezen boeken. Grote kans dat wanneer dit online komt de teller al op 16 staat. 4 boeken voor op schema volgens Goodreads. Voorlopig dus een makkie.

  • 5x naar een museum.

Ik ging reeds twee keer op museumbezoek. Eén keer naar de expo in het Hof van Busleyden en een andere keer naar het James Ensorhuis. Met de buitenlandse vakanties zou dit ook weer eenvoudig moeten worden. Ik hoop dus in stilte om de teller op 5 nationale musea te kunnen zetten.

  • 1 keer per week sporten. Gemiddeld. Sporten is bij mij dansen of pilates. Ik ga niet ineens gaan hardlopen, no worries.

Op één week na, toen ik me echt fysiek niet zo goed voelde en mijn danslessen werden gecancelled, ben ik al elke week gaan dansen of heb ik die tijd vervangen door een les pilates. Ik vind dat al heel sterk van mezelf. Ik leg de lat hier bewust redelijk laag.

Niet goed bezig

  • Dankbaarheid oefenen door vaker te reflecteren en stil te staan bij de leuke dingen (ik wil terug actiever gaan journallen hierrond).

Ik hou van mijn bullet journal. Ik blader er graag in en hou lijstjes bij. Maar dagboekschrijven en lichtpuntjes noteren doe ik echt maar af en toe. Ik heb nog geen routine om dit te doen en vind het oprecht moeilijk om dingen te vinden waar ik dankbaar voor ben die niet exact dezelfde zijn als gisteren. En eergisteren.

  • Vaker foto’s nemen.

Ik kom nog net wat te weinig buiten om hier actief op in te zetten en vaak is er wel een fotomomentje waar ik me bewust van ben, maar ik vergeet ik toch een foto te nemen (al dan niet omdat ik mijn smartphone niet altijd bij de hand heb, en soms omdat ik het moment niet wil verstoren).

  • Bij 5 nieuwe plekken gaan eten.

Ik ging al regelmatig iets eten, maar nog maar op één nieuwe plek. Schandalig! Voor deze kan ik ook buitenlandse reisjes niet laten tellen vind ik, want dan is het te easy. Dus ja, dringend nood aan restaurantbezoekjes buiten Leuven dus.

  • 3 nieuwe dingen leren (dit kan letterlijk vanalles zijn).

Ik heb geen clue wat ik onder dit puntje wil doen of afvinken. Niet echt wel energie momenteel om extra cursussen te volgen ofzo.

  • 6 historische nieuwsbrieven schrijven (net omdat ik dat zo leuk vind om te schrijven, maar ik steek er ook wel heel wat tijd in. Wil je ze ontvangen? Inschrijven kan hier)

Ik schreef er al welgeteld één. Een hele goede. Maar voor mijn doen heb ik dus weinig over geschiedenis geschreven. Weinig vrije tijd en energie zijn de boosdoeners hier. En Downton Abbey.

En dan zijn er nog een aantal doelen waar ik nog niet echt aan begonnen ben, of nog niet aan kan beginnen. Ik heb zo’n vermoeden dat ik niet alles ga kunnen afvinken, we zullen zien.

Hoe zit het met jullie doelen/voornemens/focuspunten?

Processed with VSCO with g3 preset

Op het nachtkastje #57

In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?

Het is alweer half april en ik heb geen idee waar de tijd naartoe is, maar hierbij een nieuwe maandelijkse update.

Gelezen

  • In The Tudor crown lezen we het verhaal van Henry Tudor en zijn moeder Margaret Beaufort in de jaren voordat hij een gooi doet naar de troon. Henry is dan in ballingschap in Bretagne, terwijl Margaret aan het hof in de gunst probeert te komen van de nieuwe koning en koningin. Hickson is een van mijn favoriete auteurs dus ik heb weer van deze genoten, al vind ik het niet haar beste.
  • Het wolvennest neemt ons mee naar een bordeel in de Romeinse stad Pompeii waar 5 vrouwen het beste van hun leven proberen maken. De Griekse Amara was ooit de dochter van een arts, maar moet het nu zien te redden als stadshoer onder een gewelddadige pooier. Ze zoekt dagelijks naar manieren om haar vrijheid terug te winnen, maar zal haar dat ook lukken? Mooi boek over het harde leven van vrouwen in Pompeii voor de ramp. Vol rauwe scenes, maar ook vol vriendschap en hoop. Het eerste boek in een trilogie en ik ben al benieuwd naar boek 2.
  • Ook de zusterklokken is het eerste boek van een trilogie. In Butangen, een afgelegen Noors dorpje wil de nieuwe dominee de oude staafkerk afbreken om een nieuwe moderne en warme kerk te bouwen. Maar in de kerk hangen de zusterklokken waaraan een legende is verbonden. De jonge Astrid Hekne is een nakomeling van de schenkers en wil koste wat het kost de klokken beschermen. En dat terwijl ze zelf op zoek is naar een leven buiten Butangen. Wanneer een Duitse architect naar het dorpje komt om de afbraak te begeleiden moet ze stilaan beslissen wat ze echt wil. Heel atmosferische roman.

Volledige reviews van mijn gelezen boeken vind je (nu of binnenkort) op mijn Engelstalige boekenblog In Another Era.

Gezien

  • Kijktip voor wie en Disney+ account heeft. Vanaf nu staan alle 5 seizoenen van Poldark erop. Tijd dus voor een rewatch in mijn geval :).
  • Ik keek eindelijk de live action versie van ‘Mulan’. Er was toen ie uitkwam best wat commentaar op de film, maar ik vind dat ie fijn wegkijkt. Mulan was ook één van mijn favoriete tekenfilms toen ik klein was, misschien daarmee.

Meegemaakt

  • Er wordt hier vooral op veel fronten hard gewerkt, dus het aantal ontspannende uitjes is momenteel wat beperkter.
  • Ik ging lunchen met een vriendin in de ‘Life bar’ in Leuven.
  • Er wordt hier momenteel ook getraind voor het dansoptreden half mei en ik bereid het teambuildingweekend van het werk (ook in mei) voor. Poging drie met hetzelfde programma, laat ons hopen dat corona er deze keer geen stokje voor steekt. Dus er staan wel wat leuke dingen gepland.

Geblogd

Hoe was jouw april?

Terug in de tijd #1

Bij Leen zie ik regelmatig ‘Dag op dag‘-berichten verschijnen waarbij ze voor een bepaalde dag oude foto’s gaat opzoeken om herinneringen op te halen. Ik heb niet zo’n ingenieus systeem waarbij al mijn foto ingescand en met de juiste datum gelabeld zijn. Ik sync wel alle foto’s die ik met mijn smartphone neem (dat zijn er veel maar minder dan bij anderen denk ik altijd) meteen met Google Photos. En die app geeft met regelmaat een terugblik. Dus daar wou ik toch eens iets mee doen.

Vandaag ga ik ongeveer 5 jaar (en zelfs een beetje verder) terug in de tijd kijken voor de periode rond 15 april. En dat is zowat het meest specifieke dat ik kan gaan, oeps! Dit is een unieke post ook, want ik sta op bijna alle foto’s zelf, terwijl ik normaal niet zo snel kiekjes met mij erop deel ;).

1 jaar geleden….

…werkten we een avond op de VRT, meer bepaald in de MNM-studio’s om een digitale ‘Masked Party’ op middelbare scholieren los te laten. Zij konden ondanks corona zo samen zijn en genieten van optredens die gelivestreamd werden. Zo nam ik tussen het werken door een foto van Pommelien Thijs van achter de ‘coulissen’. Het was een lange avond met eerst veel stress en nadien veel ontlading. In Brussel was er toen nog een avondklok die al om 22u inging en dus reed ik met een attest op zak bijna alleen door de straten van de VRT naar huis.

2 jaar geleden…

…zaten we volop in die enge periode van de eerste lockdown dat je niet zomaar buiten mocht zonder geldige reden. Gek om te denken dat dit al twee jaar geleden is. Ik nam dus voorlopig enkel foto’s van mijn katten, maar ook van de bouw natuurlijk. Dit zijn de laatste foto’s van het huis zonder ramen en deuren, die zouden namelijk enkele weken later arriveren.

3 jaar geleden…

… nam ik blijkbaar ’s avonds na het werk foto’s van de bouw onder een lentezonnetje. Dit waren de eerste weken van de ruwbouw en er stond net een buitenmuur in snelbouw die ongeveer even hoog was als ikzelf.

4 jaar geleden…

… vertoefde ik met Leen in het mooie Lissabon voor een 5-daagse citytrip. In België was er toen een soort lente hittegolf aan de gang, maar wij hadden daar in het Zuiden last van regen. Typisch 😅. Ik herinner me mooie rode daken en uitzichtpunten. Maar ook veel bergop en trappen.

Ik was best vermoeid aan het tripje begonnen en kampte met een zwaar B-12 tekort maar dat wist ik toen nog niet. Een daguitstap naar Sintra was voor mij zeker een hoogtepunt, en dat mag je ook letterlijk nemen.

5 jaar geleden…

…werkten we met mijn (nog steeds huidige) werkplek een dag buiten op straat aan de Vaartkom in Leuven voor het initiatief StreetWize dat aandacht wou voor straatkinderen. Het moet mooi weer geweest zijn want ik droeg al een lossere jas. Ik was nog geen jaar aan het werk en begeleidde al een stagiaire die je mee op de foto ziet. We hebben geen intensief contact meer, maar ik weet dat het goed met haar gaat ;).

11 jaar geleden…

… zat ik in het zesde middelbaar en dan stond de week voor de paasvakantie traditioneel een buitenlandse reis op de agenda. Onze klas ging mee naar Barcelona. Ik heb niet veel foto’s die juist gedateerd zijn en waar ik alleen op sta. Deze is van op het dak van Casa Batllo (een van de huizen van Gaudi) en ja, het is 11 jaar geleden dus 🙈. Ik kijk met gemengde gevoelens terug op deze reis. Net zoals in de lagere school, was ik al een jaar vroeger ‘klaar’ met de school en de klas. Ik heb me er zeker wel geamuseerd, maar al dat high school drama hoefde niet voor mij.

Waar was jij 11 jaar geleden?

Wat me bezighoudt #2

De laatste dagen heb ik het niet makkelijk met maanden en dagen uit elkaar te houden. Zijn we nu maand 3 of 4? Ik had vroeger een hekel aan de maand maart. Omdat dat zo’n lange maand is (die na het korte februari komt natuurlijk), met nog geen feestdagen en vaak nog niet zo’n geweldig weer. Dit jaar lijkt maart net voorbijgevlogen. Het zonnetje had er misschien ook wat mee te maken. Het is alsof we massaal ontwaken van een winterslaap.

Op het werk is het zo druk, dat ik mezelf soms voorbij loop. Een groot project zet druk op de teams en ik kan niet meer dan iedereen proberen te motiveren en een overzicht behouden. Daardoor ben ik heel wat dagen op kantoor te vinden en kan ik stilaan van opnieuw een nieuwe routine spreken. En eerlijk, ik was dat snoozen in bed ’s morgens best wel beu. Nu sta ik een pak vroeger op om de trein te nemen en ben ik goed wakker tegen dat ik aan mijn bureau arriveer. Het tempo ligt hoog, maar er is gelukkig ook tijd voor een spontane lachbui.

Ik vergeet ook altijd hoe moeilijk ik het heb de week na de verandering naar het zomeruur. Ik lijk wel altijd moe te zijn en mijn bioritme is gewoon compleet in de war van dat ene uurtje. Het was dus even doorbijten. Het ging zelfs zo ver dat ik die vrijdag compleet niet nadenkend op de foute trein stapte. Er zijn leukere manieren om je weekend te starten denk ik dan 🙈. Een slechte 1-april grap zeg maar.

Ondertussen is het paasvakantie en zie ik veel mensen op vakantie vertrekken of andere leuke dingen doen. Ik heb pas vakantie midden juni en het zal er niet rustiger op worden. Dus het blijft doorbijten en gaan. Zeker in combinatie met de bouw. Ik doe gelukkig mijn werk heel graag, anders zou ik dat niet volhouden, en heb wel de ervaring om te relativeren dat niet alles ‘vandaag’ moet. Morgen is er nog een dag.

In mei en juni staat er heel wat leuks op het programma, dus ik heb wel voldoende dingen om naar uit te kijken en probeer ondertussen oog te houden voor de lichtpuntjes. Maar dus, jullie blogs lezen en erop reageren schiet er soms bij in moet ik toegeven. Ik kijk er naar uit om binnenkort alles in te halen ;).

Hoe gaat het daar?

Roemenië #4: Viscri

In juli 2019 maakte ik mijn voorlopig laatste echt grote (rond)reis. We gingen toen 7 dagen naar Roemenië, meer bepaald voor een roadtrip doorheen een deel van Transsylvanië. Ik schreef daarover al eens een uitgebreide gids. Roemenië is niet de meest typische reisbestemming. Maar het heeft wel alles te bieden: cultuur, natuur, steden, platteland, geschiedenis… en lekker eten.

Na onze stops in Peles Castle en Brasov, reden we door naar Viscri. Viscri is een Saksisch plattelandsdorpje in het hart van Transsylvanië dat ondertussen UNESCO erfgoed is. Het dorp heeft slechts enkele (niet geasfalteerde) straten en je ontdekt er dus nog het ‘oude’ leven. Je kan het dorp ook kennen omdat Prince Charles er een huis heeft gekocht. Sindsdien komt het wel eens wat vaker in het nieuws en is het nog meer in trek bij (Britse) toeristen.

In de hoofdstraat van het dorp, waar de dieren hun eigen ding kunnen doen.

Viscri is vaak een stop van toeristen omwille van de befaamde weerkerk (daarover straks meer), maar niet veel toeristen blijven er overnachten. Het lief en zijn familie zetten zich al sinds de jaren ’90 in voor Roemenië en hebben verschillende projecten gedaan in Viscri om de levensomstandigheden te verbeteren. Je kan dus spreken van een band met het dorpje en daarom bleven wij er wel wat langer. Ook om even wat rust in te bouwen in een al drukke roadtripweek.

Je rijdt Viscri binnen via een lange veldweg waarbij je doorheen een prachtig landschap cruist. Viscri is een authentiek dorpje met één klein winkeltje, een paar plekken om iets te drinken en vooral enkele gasthuizen die ook voor eten zorgen. Geen hotels dus. Wij sliepen bij Viscri 195.

Het blauwe huis van prince Charles

Het was al redelijk laat op de avond wanneer we aankwamen. We deden een eerste wandeling door het dorp. En namen ook wat extra rust. Tegen de avond gingen we weer naar buiten want één van de ’topattracties’ -om het met een lelijk woord te zeggen- is het naar huis wandelen van de koeien (’the cattle walk’).

Jawel, ’s morgens verlaten alle koeien het dorp naar hun weide en ’s avonds stappen ze zelf terug naar hun stal. De koeien weten heel goed hun weg en zijn daarop gedrild. Het is best grappig om te zien. De herder heeft er dus amper werk mee. De koeien zijn heel belangrijk voor de inkomsten van het dorp.

De volgende ochtend hadden we een paard en kar gehuurd om ermee de omgeving van het dorp te ontdekken. Viscri is eigenlijk een van oorsprong Saksisch dorp, maar net zoals in de rest van Transsylvanië vind je er een mix van Saksische en Roemeense inwoners. Daarnaast is er ook één straat waar de Roma leven. De meeste jongeren trekken vroeg weg uit het dorp, op zoek naar werkgelegenheid in Brasov of Boekarest, maar voor de Romajongeren lukt dat niet altijd. Eén van hen reed dus rond met paard en kar voor ons. We betaalden hiervoor 80 lei voor een uurtje.

Toerisme is sowieso de grootste inkomstenbron van het dorp. Er is onlangs een grotere parking aangelegd buiten het dorp waar de bussen toeristen kunnen uitstappen voor een bezoek aan het kerk. Vroeger moesten die door het dorp en dat zorgde voor wel wat overlast. Aan de bezoekers van de kerk alleen heeft het dorp niet per sé heel veel, dus als je er bent, wandel ook eens het dorp binnen en ga daar iets drinken ofzo. Of neem gewoon eens even de tijd om onderstaande landschappen in je op te nemen. Waar in België vind je nog zoveel open vlakte en natuurpracht?

Zicht op de weerkerk.
Het mooie Roemeense platteland.

Na ons ritje op de kar, wandelden we naar het hoogste punt van het dorp voor een bezoek aan de weerkerk. Een weerkerk is een Saksische kerk, vaak op een heuvel gebouwd, ter verdediging tegen de Ottomanen. Het diende als toevluchtsoord voor het hele dorp en dus zie je dat de kerk er op uitgerust is om slaapplekken te bieden aan volledige gezinnen. Je vindt vandaag de dag nog verschillende van deze kerken terug doorheen Transsylvanië. Die van Viscri is een van de mooist bewaarde exemplaren.

De buitenkant van de weerkerk in Viscri

Je bezoekt de binnenkant van de kerk voor 10 lei per persoon. Het is net een klein dorpje daarbinnen, met natuurlijk een kapel voor de misviering, uitkijktorens om de vijand te spotten en verschillende ruimtes om de dorpbewoners onderdak te geven.

Na ons bezoekje aan de kerk, wandelden we nog even door het dorp, alvorens opnieuw in te pakken. Onze volgende stop lag maar een beetje verderop: Sighisoara. Dat is voor een volgende keer.

Had jij al eens ooit van Viscri gehoord? Zie jij een bezoek aan Transsylvanië zitten?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Lichtpuntjes #26

Hoog tijd om nog eens een portie kleine blijmakers op te lijsten. Iets eenvoudiger sinds ik ze noteer in mijn bullet journal. Hier gaan we:

  • Meer met de bullet journal bezig zijn en daardoor ook af en toe wat creatiever bezig zijn. En stiftjes en washi tape kopen, dat ook.
  • Eindelijk naar Encanto kijken op Disney+ en nu al weken de muziek kapot spelen.
  • Een paar dagen gaan uitwaaien aan zee.
  • Een bezoekje aan het James Ensorhuis en daarna lunchen bij La Siesta.
  • Vaker naar kantoor gaan. Waar het ondertussen terug wat drukker is en de traktaties (taart! brownies! pralines!) rijkelijk vloeien.
  • Een reisje naar Londen boeken. Ik heb veel te lang moeten wachten op een bezoek aan mijn favoriete stad. #nog10weken
  • Volop nieuwe historische series ontdekken en kijken (Sisi, Domina en natuurlijk Downton Abbey).
  • Gaan wandelen met een vriendin die ik al even niet heb gezien.
  • Het zonnetje, eindelijk gedaan met dat regenweer.
  • Annemiek Van Vleuten die vanuit een verloren positie toch De Omloop het Nieuwsblad wint en in haar interview verklaart dat ‘wat je niet kan controleren, moet je loslaten’. Heeft me toch flink geïnspireerd en een tijdje in mijn hoofd blijven hangen.
  • Mooie reacties op mijn post ‘beiden‘. Die echt wel even van heel diep kwam en eruit moest ofzo.
  • Een zondagmiddag met vrienden die ik al weer veel te lang niet gezien had.
  • Naar de bib gaan en er heel wat nieuwe boeken beschikbaar vinden. Ik heb even nood aan lichte lectuur dus nam ik exact dat mee naar huis.

Wat maakte jou de afgelopen tijd blij?

Mijn leesgewoonten

Het was ooit een stokje in blogland dat ik nooit invulde en ook vandaag geef ik er mijn eigen draai aan. Ik ben een echte veellezer geworden de laatste jaren (en ja, corona heeft dat verergerd want wat ontsnappen aan de realiteit was meer dan ooit nodig). Maar net als elke lezer heb ik ook mijn typische gewoontes en zelfs vreemde trekjes. Hoog tijd om deze eens op te lijsten.

Ik lees sneller in dikke boeken
Ik denk dat dit komt doordat ik altijd wat tijd nodig heb om in een verhaal te raken. Het is pas na een 100-tal pagina’s dat ik meestal op snelheid kom en in een langer boek profiteer je nu eenmaal meer van die verkregen snelheid. Ik doe dus zeker langer over een dik boek, maar gemiddeld gezien lees ik wel sneller waardoor de tijd die ik erover doe zeker niet het dubbele is van een dunner boek. Gek? Misschien.

Ik lees niet graag boeken onder de 200 pagina’s
Want ik heb dan al de helft van het boek nodig om in het verhaal te geraken. En laat ons eerlijk zijn, zoveel verhaal kan er niet zijn als het in 200 pagina’s al verteld is. Ik hou van karakterontwikkeling en verschillende plotlijnen die samenkomen en die complexiteit zit niet vaak in dunne boeken. Ik sla ze dus meestal over.

Ik lees altijd met een (magnetische) bladwijzer
Geen ezelsoren hier, dat vind ik de horror. Ik kan trouwens heel moeilijk stoppen tussen hoofdstukken. Ik doe altijd zoveel mogelijk mijn best om een hoofdstuk af te ronden voor ik stop in een boek. En als ik denk dat ik niet door het volgende hoofdstuk ga raken, stop ik liever iets vroeger.

Ik heb altijd boeken op mijn nachtkastje liggen
Van de bib, uit de kast… en mijn e-reader ligt vaak bovenop de stapel. Niet vreemd dus dat mijn maandelijkse rubriek over boeken en consoorten ‘op het nachtkastje‘ heet.

Ik kan geen nieuw boek beginnen op de dag dat ik een ander boek uitlas
Ik heb even wat verwerkingstijd nodig ofzo. Hierdoor hou ik ook altijd bewust nog voldoende pagina’s voor de laatste dag dat ik erin lees. Zodat ik niet na 5 pagina’s al uitgelezen achterblijf. Ik ben eigenlijk best een planmatige lezer besef ik nu.

Ik lees series altijd in volgorde, maar nooit vlak achter elkaar
Ik ben geen bingelezer, noch een bingewatcher trouwens. Ik spreid het lezen van mijn series. Vaak te goed zodat ik niet altijd nog heel goed weet hoe het nu weer zat. Oeps! Ik moet series ook altijd in volgorde lezen. De auteur heeft dat om een reden zo bedoeld denk ik dan.

Heb jij ook bepaalde leesgewoonten?

Processed with VSCO with g3 preset

Op het nachtkastje #56

In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?

Ooit heb ik gezegd dat ik deze rubriek eens ging herbekijken, maar voorlopig blijf ik er precies wel aan gehecht.

Gelezen

  • In The people’s princess* volgens we Lady Diana in de weken voor haar huwelijk met Prince Charles. In Buckingham Palace ziet ze het portret van Charlotte, een andere prinses van Wales, uit de 19de eeuw. Zo ontdekt ze diens tragisch verhaal dat wel wat parallellen vertoont met dat van Diana zelf. Charlotte was trouwens de eerste vrouw van onze koning Leopold I maar voordat België bestond was hij een Duitse prins die dus interesse had in de Engelse kroonprinses. Flora Harding schrijft met respect over deze recente geschiedenis, maar ik vond haar vorig boek over The Queen beter.
  • Villette is nog maar mijn tweede boek van Charlotte Brontë, na het populaire en ook door mij geliefde Jane Eyre. Ik las het voor de Classics Club maar moest me er doorworstelen. Het tempo van het boek is wat vreemd en ik snapte het hoofdpersonage niet altijd. Jammer.
  • In Elektra* gaan we terug naar de Trojaanse oorlog. Heerlijk! We volgen Klythemnestra en haar dochter Elektra die verdwaasd achterblijven nadat Agamemnon zijn dochter Iphigenia offerde voor een goede wind. In Troje ziet prinses Cassandra in één van haar visioenen dat haar geliefde stad zal branden. Mooie hervertelling en het maakt me nieuwsgierig naar Jennifer Saint’s andere boek over Ariadne.
  • Momenteel lees ik The rebel daughter*, een historische roman over Bridget Cromwell, de oudste dochter van Oliver Cromwell, lord protector van Engeland na de Civil War. In dit boek is de burgeroorlog nog volop bezig en zoekt Bridget een huwelijk om mee te vechten voor ’the cause’. Boeiend, want ik las nooit eerder over de familie Cromwell.

Volledige reviews van mijn gelezen boeken vind je (nu of binnenkort) op mijn Engelstalige boekenblog In Another Era. Boeken met een * verkreeg ik als recensie-exemplaar via Netgalley in ruil voor mijn eerlijke mening.

Gezien

  • Ik zoek iemand om te praten over Downton Abbey – die net als ik nog maar recent de serie heeft ontdekt. Over mijn hart dat breekt bv., jongens (jaja, ik zit in seizoen 3).
  • Domina op VRTnu, eindelijk nog eens een serie over het Oude Rome. Redelijk modern en als Latinist heb ik hier en daar al een historisch foutje gespot. Maar kijk, als keizer augustus wordt vertolkt door Matthew McNulty dan zwijg ik oké.

Meegemaakt

  • Ik heb de zon gezien! Ook al verschool ze zich soms achter Saharazand. Maar eindelijk wat vitamine D opgedaan.
  • Een bezoekje aan het James Ensorhuis in Oostende, zoals je hier al kon lezen.
  • Verder vaker naar kantoor en dus ook meer onder de mensen, hoera!

Geblogd

Wat is het beste boek dat jij de afgelopen tijd las?

Over wat creativiteit wel is

Ik herinner me nog zo’n moment in -ik denk- het 5de leerjaar. Het was vrijdagnamiddag en die was gevuld met het vak wereldoriëntatie. Wat de helft van de tijd zoveel betekende als we knutselen iets rond een bepaald actueel thema. Wat deze keer het thema was herinner ik me niet meer maar het kwam erop neer dat we een grote bloem moesten tekenen op een A4-blad en die dan ook inkleurden.

We hadden aan de kant van de gang een smal hoog raam dat redelijk lang was en waaraan langs de buitenkant (in de gang dus) een soort touw hing met wasknijpers op waar de juf bepaalde knutselwerkjes kon aanhangen. Maar niet van iedereen, want zoveel wasknijpers zijn er niet.

Zoals steeds koos de juf de bloem van mijn vriendinnetje die mooi kon tekenen en kwam mijn tekening alweer niet aan de muur. Op mijn rapport stond steevast iets van ‘Annelies heeft niet zo’n fijne motoriek’ of ‘Ze is niet echt creatief’.

Ik heb heel lang daardoor gedacht dat ik echt niet creatief was. Bij elke opdracht rond mijn persoonlijkheid waarbij je goede en slechte eigenschappen moest opsommen was creatief het eerste dat bij negatief terechtkwam in mijn hoofd. Het heeft jaren geduurd voor ik besefte dat creatief niet gelijk is aan goed kunnen tekenen of knutselen. Creativiteit is eigenlijk iets heel anders.

Ik zou mezelf vandaag best een creatief persoon noemen. Conceptueel bedoel ik dan want ik kan nog steeds niet beter dan stokmannetjes tekenen. Maar tekenen is dan gelukkig ook niet mijn beroep. En zelfs niet één van mijn hobby’s. Ik bedenk blogonderwerpen en schrijf ze uit. Ik maak collages in mijn bullet journal. Ik bedenk creatieve campagneconcepten voor klanten. Mensen komen naar mij voor die andere blik op zaken. Ik durf de dingen al eens om te draaien of zelfs helemaal om te denken.

Er zijn 16-jarigen die computergames ontwikkelen of hun geld verdienen met TikTok. Of gewoon scholieren die er aan denken dat ze hun vriendinnetje in quarantaine toch bij de speeltijd kunnen betrekken door ermee te facetimen. Ik hoop dat zij zich nooit slecht hebben gevoeld over een bloementekening die niet werd opgehangen.

Hoe kijk jij naar creativiteit en zou je jezelf creatief noemen?

Met de museumpas #7: James Ensorhuis in Oostende

Eind februari waren we een aantal dagen aan het zeetje en aangezien de wind nogal fel waaide in de nadagen van de storm besloten we naar Oostende te trekken en onze Museumpas nog eens boven te halen. In Oostende heb je de keuze uit twee musea: het Mu.Zee dat moderne kunst huisvest of het James Ensorhuis over de gelijknamige schilder. Het James Ensorhuis is nog maar een jaar terug open nadat het volledig vernieuwd werd en dus was ik wel heel benieuwd. We reserveerden twee tickets op een regenachtige donderdagvoormiddag.

Het museum bestaat uit verschillende onderdelen. De ingang bevindt zich in een voormalig hotel. De vroegere eigenaren waren vrienden van Ensor. Hier vind je op het gelijkvloers de eerste zal en kan je de trap nemen naar 5 belevingsruimten. Daarna breng je een bezoek aan het James Ensorhuis zelf, waar de schilder de laatste 17 jaar van zijn leven woonde. Ten slotte kan je ook nog naar een tijdelijke expo in één ruime zaal.

In een ticket (10 of 12 euro voor een volwassene, afhankelijk van in welke periode je gaat) zit een audiogids inbegrepen en je krijgt ook een code om de James Ensorwandeling te doen in Oostende. Daarvoor moeten wij nog eens terug.

Het museum focust erg op het leven van de schilder en diens band met de stad Oostende. Er hangen in het hele huis enkel reproducties van werken en geen echte werken, tenzij in de exporuimte. Zijn echte werken hangen namelijk verspreid over de hele wereld en enkele kan je in het Mu.Zee wat verderop bewonderen. Dat zorgt er ook voor dat je in elke ruimte foto’s mag nemen.

In de eerste zaal krijg je een introductie tot de schilder en staat een mooie maquette van het huis dat je gaat bezoeken. Het werk ‘baden in Oostende’ staat er centraal en vertelt meer over de badcultuur in het begin van de 19de eeuw.

Ik vond het fijn dat het museum echt wel interactie probeerde op te roepen. Er staan regelmatig schermen waar je kan op klikken of swipen. De meeste schilderijen hangen er als een soort animatie waarop zaken bewegen en er staan verschillende maquettes. Waaronder een grote die het atelier van James nabootste.

En toen was het tijd voor een bezoek aan het James Ensorhuis zelf. Hij erfde het gebouw na de dood van zijn kinderloze nonkel die er een souvenirwinkel uitbaatte, net als James’ moeder. James behield de winkel maar deed hem nooit meer open. Hij wijdde zijn tijd volledig aan het schilderen. Heel wat van de voorwerpen uit de winkel inspireerden hem voor zijn werken.

James verhuisde dus pas op latere leeftijd naar dit gebouw. De meeste van zijn topwerken zijn een beetje verderop in Oostende gemaakt. Ensor woonde in dit huis tot aan zijn dood met zijn trouwe huisknecht Gust, die er dan weer mocht blijven wonen tot aan zijn dood.

De mooiste ruimtes in het huis zijn het groene en blauwe salon met heel wat gekke voorwerpen en felle fleuren. Die mogen jullie zelf gaan ontdekken want ik durfde toch geen foto’s nemen omdat er iemand stond die ons goed in het oog hield :). Beneden bezochten we nog de tijdelijke expo Ensor vs. Klee met schetsen van beide kunstenaars die duidelijk parallellen bevatten.

Ik had op voorhand verwacht meer echte werken van Ensor te zien te krijgen, maar ik vond het ook wel eens leuk om iets te ontdekken over zijn leven en de stad Oostende. Het museum is niet zo groot, op een anderhalf uur sta je weer buiten, maar ik zou het zeker wel aanraden.

Een paar huizen verderop in de straat vind je trouwens een street art werk van Sozyone geïnspireerd op Ensors werk.

Heb jij het Ensorhuis al eens bezocht? Of een werk van hem ergens gezien?

Andere museumtips en uitstapjes in België:

cof

Bouwstruggles

Het is eigenlijk gek dat het vier jaar geduurd heeft voordat deze post tot stand kwam. Als je zelf een huis bouwt met je naasten is dat best een intensief project. En komen daar ook heel wat uitdagingen en soms zelfs komische situaties bij kijken. Bij deze dus een overzicht van de bouwstruggles ten huize Annelies.

  • Net wanneer ik al mijn moed en zelfbeheersing bij elkaar heb liggen rapen en ik met de nodige schrik trager dan een bomma van 80 jaar op een ladder ben gekropen, en daar nu bovenaan sta te blinken van trots gelijk een pauw tijdens de paartijd, ontdek ik dat ik X of Y heb laten liggen beneden. Of nog beter: stamp ik met mijn lompe voeten iets naar beneden dat ik echt nodig heb hierboven. Allez hup: breathe in, breathe out, repeat.
  • “Hebben we dat boekske nodig?” “Neenee, het zal wel gaan zo.”
  • “Pas op hé, dat staat/hangt/ligt (schrappen wat niet past) in de weg, ziet dat ge u geen zeer doet.”
  • *overduidelijk het geluid van iemand die ergens over valt of tegenloopt* …. “Auw!
  • Je leert op den duur heel goed om een stofbril, handschoenen en andere beschermingsaccessoires te dragen…. vanaf de tweede keer op de dag dat je iets doet. De eerste keer vliegt dat stof in je ogen of staan je handen vol splinters. Elke keer opnieuw. Iets met ezels en stenen. En wij zijn geen ezels.
  • “Heeft er iemand ne meter?”
  • “Of een potlood?”
  • “Pas op, niet tegen de muur”. Echt, ik zou het kunnen opnemen en als lopende band afspelen.
  • Mijn vocabulaire is danig uitgebreid met nieuwe woorden zoals handvleugeltje, coax kabels (speciaal voor Lesley deze ;)) en poutrel.
  • “Zat daar geen boekske bij?”
  • Blauwe plekken zijn in, toch?
  • “Is er nog ne winkel open? Ik heb juist een bus PUR te kort.”
  • “Hoeveel hadden we nu weer gemeten? Ik had dat opgeschreven, maar ben het briefke kwijt”.
  • “Zoekt die foto nog is om te zien waar de kabels hier liggen zodat we weten waar we moeten boren?” (Topzin dit, krijg ik zeker nooit stress van 🙈).

En zo kan ik eigenlijk nog wel even doorgaan 😅.

Heb jij ooit gebouwd of verbouwd?

Valencia #2: El Cabanyal, het strand en de haven

In maart 2020 (jawel, vlak voor de eerste lockdown) vertrok ik voor 5 dagen naar Valencia. Ik deed hier al eens een uitgebreid verslag van hoe die reis is verlopen in tijden van corona. Vanaf de vierde dag sloten restaurants en bezienswaardigheden hun deuren, gelukkig zaten wij op een airbnb appartement waar we zelf ons potje konden koken. Valencia is en blijft een populaire citytripbestemming en de stad is dat ook helemaal waard volgens mij. We hebben uiteraard niet ons volledige lijstje kunnen afwerken, maar we hebben toch wel een aantal hele fijne dingen gedaan. En die tips deel ik graag met jullie.

Na een eerste dag in Valencia waarin we vooral de wijk El Carmen verkenden tijdens een street art wandeling, stond vandaag een lange wandeling op het programma wat meer buiten het stadscentrum.

Startpunt: de oude visserswijk El Cabanyal, niet ver van het strand. We gingen er met de metro naar toe via lijn 5 (de groene lijn) en stapten af in Maritims Serrano.

Ook hier valt de straatkunst van vooral lokale kunstenaar Lemon op.

El Cabanyal is een charmante visserswijk die aan het heropwaarderen is. Maar dat loopt niet zonder slag of stoot. De wijk is in een soort politieke impasse beland waarbij de politiek ook al geopperd heeft om alles plat te leggen om er een toeristenbolwerk van te maken, maar daar is niet iedereen mee akkoord (gelukkig!) en dus gebeurt er al jaren niets.

Je merkt wel dat dit een armere, vervallen wijk is. Er hangt daardoor een echt local sfeertje. Zo wandelden we over een overdekte markt waar heel wat oudere dames hun inkopen aan het doen waren.

Tegelijk vind je er ook van die charmante kleine lage vissershuisjes, vaak betegeld met wat mozaïek. Als je hier ’s avonds komt zou je er ook heel wat lekkere lokale eetplekjes treffen.

El cabanyal geeft de sfeer weer van een ouder Valencia. Ik ben heel benieuwd om er ooit eens terug te keren om te ontdekken wat de tijd met deze wijk heeft gedaan. Want de toekomst is er dus nog heel onzeker politiek gezien.

Van El Cabanyal is het maar een korte wandeling naar het strand met de grote boulevard (of dijk zoals wij het hier in België zouden noemen). Het weer was echter niet denderend, er hing heel wat mist.

Valencia is één van die unieke bestemmingen waar je een citytrip en een strandvakantie kan combineren. Al was dat laatste midden maart nog niet zo’n optie. 🙂

Na een verplichte foto bij de Middellandse Zee, wandelden we de boulevard af richting de haven. Het was echt ontzettend rustig in dit deel van de stad. We kwamen amper mensen tegen.

Ook de haven was gekleed in de mist die dag. Er lagen een aantal grotere schepen en er waren mensen aan het kajakken in het kanaal.

Eén van de architecturele pareltjes in de haven is het opmerkelijke Veles e ventes, het symbool van de koninklijke jachthaven.

De horizontale ‘plafonds’ zorgen voor voldoende schaduw op de terrassen, vanwaar je een zicht hebt op de volledige jachthaven en het strand. Helemaal vanboven heb je een uitkijkpunt over het kanaal.

Van de haven begonnen we aan een serieuze wandeling richting het Turiapark. We passeerden hierbij heel wat lokale straten, maar verder was er weinig te zien. We ploften neer bij Al solito posto, niet ver van het park. Het is een heerlijke Italiaan waar je terecht kan voor een pizza of pasta met een goed glas wijn. Aanrader!

In de namiddag stond het bekende Ciutat de les Arts i les Ciències op het progamma, maar dat is voor de volgende keer.

Wat is jouw favoriete bestemming om het strand en een citytrip te combineren?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie

Acceptatie

Ik hou niet echt van conflicten of onrust. Meer nog: ik haat dat gevoel en ik loop er met momenten van weg. Typisch voor mijn persoonlijksheidstype (qua MBTI ben ik een ISFJ of INFJ, afhankelijk van op welke dag ik het invul). Ik ben iemand die zoveel mogelijk rekening probeert te houden met anderen. En het is nu eenmaal moeilijk, of beter gezegd onmogelijk, om twee mensen op de eerste plaats te zetten: jezelf en de ander. En dat is iets waar ik het met momenten wel eens moeilijk mee heb.

Afgelopen week kondigde iemand die ik jarenlang goed heb gekend een grote levensgebeurtenis aan via Instagram. Voor mij toch. Ik ga ervan uit dat ze andere dichtere vrienden wel al eerder persoonlijk op de hoogte bracht. Maar ik behoor niet meer tot dat groepje.

Ik voelde daarbij meteen van alles binnenkomen in mijn buik (dat is de F uit mijn persoonlijkheidstype). Ik ging er zelfs vanuit dat ik hier verdrietig om zou zijn. Het is nooit leuk om geconfronteerd te worden met een gebroken vriendschap. Ik ging er vanuit dat ik me gekwetst zou voelen en het enkele dagen met me mee zou dragen.

Maar na de initiële verbazing bleef dat verdriet uit. Hoe close we ook ooit zijn geweest, op een gegeven moment merkte ik dat vooral ik nog energie stak in onze vriendschap. En dat de moeite en het initiatief altijd van mij, of andere vrienden, moest komen. Normaal zou ik blijven volhouden, maar op een bepaald moment ben ik er mee gestopt. Ik heb even voor mezelf gekozen.

Ik kan dit hier schrijven omdat ik er zeker van ben dat die persoon mijn blog niet leest. Ze zou ook niet de naam van mijn werkgever kunnen opnoemen (of mijn functie) en ze heeft nog nooit gevraagd hoe het gaat met de bouw. Niet uit slechte wil. Maar omdat ze andere prioriteiten stelt in haar leven.

En dat is allemaal ok. Ik heb indertijd de juiste keuze gemaakt. Mijn deur zal altijd openstaan om het contact opnieuw op te bouwen, maar ik ga nergens op zitten wachten. We zien wel hoe het loopt. En ik heb haar oprecht proficiat gewenst, omdat ik het ook echt meen. En haar ‘dankjewel’ was ook gemeend. En misschien is dat alles voorlopig wel voldoende.

Ik was vooral verbaasd van mezelf dat ik dit al op een goede manier had verwerkt. De acceptatie in mijn hart was er al, deze trigger was gewoon nog even nodig om mijn verstand dat ook duidelijk te maken.

Hoe ga jij om met een gebroken vriendschap?