Close

Label: Citytrip

Wenen #3: Hofburg en omgeving

goannelies1 Comment

In juni 2025 trokken Leen en ik voor vijf dagen naar Wenen. Tijdens een hittegolf nota bene en dus genoten we van het buitenleven in de Oostenrijkse hoofdstad die jaar na jaar wordt verkozen tot meest leefbare stad van Europa. Ik wist zelf totaal niet wat te verwachten van deze stad en neem jullie graag mee doorheen onze trip.

In de binnenstad leiden veel wegen naar Hofburg, dit paleizencomplex huisvestte de Habsburgers vanaf de 13de eeuw tot aan het eind van WOI. Vandaag is het de officiële residentie van de Oostenrijkse bondskanselier en dat hebben we geweten want die had tijdens onze trip Oekraïens president Zelenski op bezoek en dus moesten we een dag later dan gepland naar Hofburg.

Zicht vanaf de Kohlmarkt

Het is vanuit de Kohlmarkt dat je al in de verte de groene koepel van Hofburg ziet verschijnen. De Kohlmarkt is een chique winkelstraat met winkels als Louis Vuitton die er in een oud stadspaleis huizen. Niet voor onze portemonnee.

Hofburg is eigenlijk een aaneensluiting van gebouwen die het paleizencomplex vormen – ook de Spaanse rijschool en de Nationalbibliotheek kan je er vinden. Aan de andere kant van het complex kom je uit op de ruime Heldenplatz. Wij wilden graag het Sisi museum bezoeken om de keizerlijke vertrekken te kunnen zien. Wij hadden geen tickets op voorhand geboekt, en dat hebben we geweten want we moesten wel even wachten op een vrij tijdslot. Ze zijn ook heel streng: je mag geen minuut vroeger dan je ticket naar binnen.

Een ticket kost 20 euro per persoon. Wij vonden al dat gedoe rond tijdsloten nogal streng en overdreven, tot we binnen stonden… Het museum begint namelijk met een expo rond Sisi, de bekendste koningin natuurlijk die zelf een hekel had aan de strenge etiquette van Hofburg. Maar die expo is opgesteld in mega kleine ruimtes, en je neemt maar best een audiogids aan want er staan nergens bordjes (learnt the hard way ^^). Dus er kan inderdaad niet veel volk tegelijk binnen.

Kleine impressie van het Sisi Museum.

Enfin, zo fijn als ik het Albertina vond, zo moeilijk vond ik het Sisimuseum. Het was er te druk, de ruimtes waren te donker en te klein en de info te veel. Het is wel echt een uitgebreide expo, maar wij liepen er toch maar snel door. Gelukkig wist ik zelf al best veel van Sisi en Franz dus ik vond het een verademing toen we bij de keizerlijke vertrekken gekomen waren. Ook hier is een audiogids nodig.

Helaas zijn er maar een tiental keizerlijke vertrekken meer te bezoeken. Ze zijn wel zoals ik had verwacht: vol pracht en praal, met kristallen lusters, chique meubilair en veel schilderijen aan de muur.

Dus voor we het wisten stonden we weer buiten. Ik moet toegeven dat ik het Sisimuseum niet echt kan aanraden, dan zou ik een volgende keer eerder een uitstap naar Schloss Schönbrünn doen.

Als je alles in detail bekijkt ben je wel degelijk twee uur zoet en het zal voor echte Sisifans of mensen die haar net willen leren kennen wel de moeite zijn. Maar ik voelde me in Hofburg een beetje zoals Sisi zich er gevoeld moet hebben: te druk, te veel prikkels. Helaas.

Volgende stop dan maar: de Osterreichische Nationalbibliothek. Toegang tot de pronkzaal kost 11 euro per persoon. Deze immense bibliotheekzaal, ontworpen door Johann Fischer von Erlach en is gebouwd in 1722. De zaal is 80 meter lang en 20 meter hoog en bevat ongeveer 200.000 boeken.

En als je binnenkomt, valt je mond gewoon echt open. Wauw. Het barokke interieur met weelderig marmer, veel hout en prachtige schilderingen maakt dit tot één van de mooiste bibliotheken. In het midden staat een standbeeld van Keizer Karel VI, de opdrachtgever van de pronkzaal.

Ik wandelde met een groot Belle en het beest gevoel door de bibliotheek.

Maar de bibliotheek heeft ook een wat moeilijk verleden: tijdens WOII namen ze boeken in beslag van Joden, deze werden pas relatief recent teruggegeven. Tijdens ons bezoek was er een expo met foto’s over het moeilijke verleden van Oostenrijk in voor en na de oorlog. Nog steeds een geschiedenis waar de Oostenrijkers duidelijk mee in het reine moeten komen.

Dit is zeker wel een aanrader om te bezoeken.

Ook nog naast Hofburg: het park Burggarten, met een standbeeld van Mozart, een vijver en zicht op het paleis.

In het park staat het Palmenhaus, dit vroegere tropenhuis dat bij Hofburg hoorde is nu een lekker restaurant met mega terras. Prijzig, maar zalig voor een lunch. Wij plofden er graag neer.

Links: Palmenhaus. Rechts: zicht op Hofburg vanuit Burggarten.

Een andere fijne lunchplek is Kolar Beisl, een bruine kroeg waar ze heerlijke versgemaakte pita serveren. Dit restaurant zit verborgen in een gezellig steegje en was echt een fijne lunch.

Links: Judenplatz, rechts: gezellig pleintje voor een kerk (de Maria am Gestade).

Niet ver van Kolar kom je op de Judenplatz, waar vroeger een Joodse synagoge stond. Vandaag vind je hier een sober memorial voor vele joodse slachtoffers tijdens WOII. Het grote betonnen werk toont een bibliotheek met boeken waarvan de kaft niet leesbaar is. Dit verwijst naar de ongekende verhalen van de vele joden die het leven lieten.

We liepen nog langs de ankerklok, een stukje speciale architectuur in hartje Wenen en schuilden tijdens de regen in de Engelstalige boekenwinkel Shakespeare & Company (niet te verwarren met die in Parijs en er is blijkbaar ook geen link). En ook Morawa is een grote boekenwinkel met een Engels aanbod.

Links: Ankeruhr. Rechts: Shakespeare & Company.

Wenen heeft een enorm grote koffiehuizencultuur. In de Ferstel passage vind je Café Central, een koffiehuis in een oud paleis geroemd om zijn prachtige interieur en Sachertorte natuurlijk. En die smaakte!

Café Central

Een andere optie is Café Diglas achter de Stephansdom. Ook daar genoten we van taart en Kaiserschmarrn, een ander typisch Weens dessert (iets met stukken pannenkoek 😅). Opgepast want ze hebben vreemde toiletten: de doorzichtige deur wordt pas niet doorzichtig als je het toilet op slot doet. Bizar.

In en rond Hofburg is er dus wel voldoende te beleven. Je kan ook nog verder gaan naar het Maria-Theresien-Platz met het grote kunstenmuseum en het natuurhistorisch museum, maar daar hadden wij tijdens deze trip geen tijd meer voor.

We aten opnieuw in onze buurt – Margareten – bij Gondola, een hippe Italiaanse zaak.

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Lissabon #7: dwars door Belém van het MAAT naar het MAC

goanneliesLeave a comment

In september 2025 ging het lief op conferentie naar Lissabon. Ik vloog aan het einde van de werkweek ook naar daar om er een weekendje aan te breien. In 2018 was ik al eens vijf dagen in Lissabon en deze blogposts zijn zeker nog up-to-date. Maar uiteraard heb ik nu nieuwe favorieten ontdekt die ik graag met jullie deel. We sliepen in het Pestana Rua Augusta, vlak bij het Praça do Comércio. Best prijzig, maar dit was het conferentiehotel en gezien de geweldig fijne ligging besloten we er te blijven.

Praça do Comércio met de Arco da Rua Augusta

Tijdens onze eerste volledige dag scheen de zon volop en besloten we van het Praça do Comércio naar Belém te wandelen. Dat bleek achteraf gezien nogal een lange wandeling met weinig speciaals onderweg dus ik zou de volgende keer minstens de tram nemen tot aan LX Factory, onze eerste stop.

LX Factory bezocht ik ook al de vorige keer en is een fabrieksterrein dat werd geheropwaardeerd. Er schuilt een prachtige boekenwinkel Ler Devantar en wat street art, maar verder vond ik het er wat te toeristisch. Ik sla dit een volgende keer eens over denk ik.

Boulevard langs de haven en LX Factory.

Uiteindelijk kwamen we langs de Ponte 25 de Abril en beklommen we het MAAT gallery gebouw voor een prachtig uitzicht op deze brug. Het MAAT oftewel Museum of Art, Architecture and Technology bestaat uit twee onderdelen: de MAAT gallery, een wit golvend modern gebouw dat me blijft fascineren en MAAT Central, een oude stoomfabriek die nu dienst doet als museum.

We wilden het MAAT graag bezoeken maar MAAT Gallery was net gesloten omdat ze een volgende expo aan het opbouwen waren, helaas! We deden dus enkel MAAT Central voor 12 euro per persoon. In Maat Central vonden we verschillende expo’s moderne kunst én er is ook een permanente opzet over de fabriek.

De kunst was heel hedendaags en dus niet per sé bekend. Ik vond het gebouw super mooi ingericht voor de kunst en vond het ook wel indrukwekkend om in de verschillende fabrieksruimtes te wandelen en te lezen over het gebruik van de ruimtes. De werkomstandigheden in de stoomfabriek moeten ontzettend heftig geweest zijn, het werd er uiteraard zeer warm.

Omdat ons bezoek aan het MAAT wat korter bleek dan eerst gedacht, besloten we ook het moderne kunstenmuseum van Belém aan te doen. We wandelden dus nog wat verder en ploften neer voor lunch op het terras van Este Oeste aan het cultureel centrum waarin ook het MAC, Museum of Contemporary Art, huist.

Alleen al het gebouw vond ik super mooi. Voor 15 euro per persoon gingen we naar binnen.

Beneden waren twee hedendaagse expo’s die super stijlvol waren opgebouwd. Op de andere verdiepingen hangt moderne kunst van o.a. Picasso, Mondriaan, De Chirico…

Het was er ook echt super rustig binnen waardoor ik de tijd nam om alle werken te bekijken. Hier hangt echt veel kwaliteit bij elkaar.

Links: installatie. Rechts: een werk van De Chirico, ik ben grote fan maar je vindt zijn werk niet op zoveel plekken.

Ik ben echt super enthousiast over dit museum, een dag later zouden we nog moderne kunst meepikken in het Gulbenkian (CAM) en dat museum bleek zelfs nog toffer. Buiten Londen, heb ik nog nooit een stad gevonden waar zoveel kwaliteitsvolle moderne kunstmusea zijn.

Mosteiro dos Jéronimos met zijn unieke Portugese Manuelstijl.

Nu we toch in Belém waren wilden we nog even langs de Torre de Belém (die stond helaas helemaal in de steigers, ik had het moeten weten toen het zo rustig was in het park) en het Mosteiro dos Jéronimos (aan die laatste stond een giga rij dus we wandelden enkel de kerk even binnen).

2018 vs. 2025 😅

Met de tram keerden we terug naar het centrum van de stad en nadien genoten we nog van een Aziatisch diner bij Bao Bao, daar waren we ook in Porto al eens geweest, en genoten we van een prachtig uitzicht op de ondergaande zon aan de Santa Justa-Lift. ’s Avonds is het ook altijd fijn vertoeven op de terrasjes aan de ruïne van het Carmoklooster. Lissabon is echt wel een sfeervolle stad.

Et voila, dat was alweer een eerste succesvolle zonovergoten dag in Lissabon. De volgende dag zou de regen zijn intrede doen.

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef – ook van mijn vorige keer in Lissabon. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Porto #6: de wijk Vitória

goannelies1 Comment

In juni 2024 gingen we voor 6 dagen naar Porto als onze zomervakantie. Porto leek ons een ideale uitvalsbasis om ook wat uitstapjes te doen naar andere delen in Portugal. Maar al op dag 1 kreeg het coronavirus me te pakken, waardoor we meer in de stad bleven dan verwacht. Gelukkig bleek Porto een fijne stad waar je best veel kan doen, al is het er niet groot. De stad voelt als een soort Leuven in het buitenland. De ideale citytrip voor een lang weekend of voor een luie zomervakantie zoals wij deden.

Ondertussen hadden we de wijk Bonfim verkend en ook het volledige historische centrum rond de Douro uitgekamd. Maar er is nog meer te beleven in de hoger gelegen wijk Vitória, net naast de Sé buurt. Een wijk die nog volop aan het transformeren is en waar je ook wel wat van het lokale leven kan proeven.

Onze eerste stop van de dag? De torre des Clérigos. Eén van de symbolen van de stad. Een barokke toren verbonden aan een kerk.

Een ticket kost 8 euro per persoon. De kerk mag je gratis bezoeken en vond ik ook echt de moeite. De toren is 76m hoog dus je weet dat er wat trappen zullen volgen, maar er zijn onderweg verdiepingen om te stoppen. Zo krijg je een uitzicht vanop het koor in de kerk en kan je de ruimtes bekijken waar de geestelijken leefden.

Eens boven is het uitzicht wel echt prachtig! De vele rode daken van Porto, met de Sé cathedraal en de Douro in de verte. Ik vond de Torre dos Clérigos één van de leukste dingen die we in Porto hebben gedaan. Maar ik hou dan ook van uitzichttorens :D.

Omdat we nog niet in de boekenwinkel binnen konden, wandelden we eerst tot aan de Miradouro da Vitória. Eén van de mooiste uitzichtpunten van de stad. Hier vind je altijd wel veel volk bij elkaar en vaak is er een straatmuzikant aan het spelen. Je hebt een zicht op de Douro, de Sé wijk en de portohuizen aan de overkant.

Om toch een beetje een beeld te geven van deze wijk die nog in opkomst is. Het uitzichtpunt is een plek tussen de vervallen gebouwen. Het is niet te vergelijken met de hele chique miradouro’s die je misschien kent van Lissabon.

Links: het gebouw naast het uitzichtpunt. Rechts: de straat net om de hoek.

Van hieruit wandelen we naar de Passeio das Virtudes, een fijne wandelweg met uitzicht onder de bomen, waar locals samenkomen.

Het was er nu redelijk kalm aangezien het nog voormiddag was, maar ik kan me helemaal voorstellen dat het hier op hete dagen fijn vertoeven is in de schaduw van de bomen.

Links: uitzicht vanop de Passeio op de jardom des Virtudes. Rechts: Jardim das Virtudes.

Nog wat meer naar beneden vind je de Jardim das Virtudes, de tuin der deugden die in de middeleeuwen al dienst deed als kruidentuin. Het is echt zo’n verborgen hoek in Porto met een prachtig uitzicht en zoveel leuke plekken. Het park ligt langs een heuvel en vormt zo een soort van verticaal labyrint. Echt één van mijn favoriete plekken in de stad.

Het park ligt langs een heuvel en vormt zo een soort van verticaal labyrint. We kwamen wat mensen tegen die hun hond uitlieten of een boek lazen op een bankje. Heerlijk! En het uitzicht op de Douro blijft mooi. Echt één van mijn favoriete plekken in de stad.

Livraria Lello wordt ook wel eens de mooiste boekenwinkel ter wereld genoemd. De reisgids zei dat je best vroeg kwam om er rustig binnen te lopen. Maar dat bleek verouderde info. Eigenlijk hadden we het moeten weten toen we aan de boekenwinkel aankwamen. Er stonden rijen mensen bij bordjes met een bepaald uur op aan te schuiven. En zonder vooraf gereserveerd tijdslot kom je er blijkbaar niet in. Dus boekten wij braaf online een ticket. 8 euro per persoon. Je krijgt dat geld terug als je een boek koopt in de winkel.

Wanneer ons tijdslot naderde gingen we in de rij staan. Stelselmatig mag je naar binnen. En nu ga ik iets doen, dat ik zelden doe. Ik ga een bezienswaardigheid volledig de grond in boren. Livraria Lello is namelijk een prachtig art nouveau pand, met een mooie houten trap, een glas-in-lood plafond en boeken. What’s not to like?

Toerisme en waarschijnlijk vooral media als Instagram en Tiktok hebben de winkel kapot gemaakt. Ze laten er zoveel mensen tegelijk binnen dat je er amper kan bewegen. De hele trap, elke gang, staat vol met mensen, die amper naar de boeken kijken. In een kleinere hoek van de winkel staan een paar nieuwe releases. De rest van de winkel ligt vol merchandise (Harry Potter om één of andere reden?) en hele dure uitgaves van Engelstalige klassieke romans (en het is op die boeken dat je je 8 euro toegangsticket terug krijgt). Dit is geen boekenwinkel meer. De Porto inwoner kan hier geen boek komen kopen.

Na een kleine 10 minuten stond ik ontredderd buiten. De prikkels waren we met te veel. Ik ben een grote boekenliefhebber en architectuurfan, maar dit had niks meer met beiden zaken te maken. Nergens anders in Porto kwamen we zoveel volk tegen, dat zegt genoeg denk ik. Overslaan dit.

Gelukkig was er nog genoeg te doen in deze wijk. We dronken een koffie bij het leuke At Street Coffee. Rond het plein Praca de Gomes Teixeira is daarnaast nog vanalles te doen: je vindt er de universiteit van Porto met het wetenschapsmuseum, de jardim da Cordoaria met belachelijk dikke bomen en heel wat kunstwerken en de Fonte dos Leões.

En op de hoek staat de barokke igreja do Carmo. Een soort van tweelingkerk met de ernaast gelegen Karmelietenkerk. Wij hadden wel nood aan wat rust na de boekenwinkel en voor 5 euro per persoon konden we naar binnen.

Binnen kan je via heel wat smalle trappen de verschillende verdiepingen bezoeken. Beneden kom je binnen de hoogbarokke kerk met rococo-elementen. Tja, het zuiden en barok. Het is een stijl op zichzelf.

Daarnaast bezoek je de kamers van het verborgen huis van de voormalige Karmelietenorde, zoals de Grote Zaal hierboven op de foto. Je kan ook helemaal doorklimmen tot op een stuk van het dak met zicht op het Praca de Gomes Teixeira.

Deze kerk is nog niet zo bekend, je kan er ook niet met zo veel volk tegelijk binnen. Maar ik vond het een leuk bezoek. Hierna was het stilaan wel tijd voor de lunch. Die vonden we aan het leuke Praça de Carlos Alberto bij NOOD, een Aziatische tent.

Links: de zijgevel van de Igreja do Carmo heeft ook blauwwitte tegels. Rechts: Leuk plekje in deze buurt.

Ik vond Vitória eigenlijk echt heel fijn. Je voelde zo wat meer het echte Porto, al zijn de toeristen toch al wel daar om bepaalde ervaringen zoals de boekenwinkel niet langer fijn te maken. Maar dat is wel echt de enige plek waar ik dat gevoel had. (En ja, ik besef dat ik zelf bijdraag aan het probleem als toerist, maar er is echt plaats genoeg in de stad om niet allemaal op dezelfde plek te zijn).

Vanaf Vitoria hadden we nog een hele wandeling te gaan tot aan de tuinen van het kristallen paleis, maar dat is voor de volgende keer.

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Malaga #4: daguitstap naar het Alhambra in Granada

goannelies2 Comments

In februari 2025 gingen het lief en ik de zon opzoeken in Malaga. We verbleven bij Tandem Soho suites, een appartementcomplex in de hippe Soho wijk. Naast een uitstap naar het Alhambra van Granada, werd het vooral een chille citytrip in deze kuststad. Ik laat je met plezier de fijnste plekken van de stad zien.

Er zijn zo van die plekken die bucket list materiaal zijn en voor mij was één van die plekken het Alhambra in Granada. Een groep gebouwen, paleizen en tuinen hoog boven de stad resterende uit de moorse tijd en nadien ingenomen door de katholieken na de val van het kalifaat El-Andalus in 1492. Dus toen we naar Malaga gingen en Granada op anderhalf uur te bereiken viel met de trein, werd meteen een plan gesmeed om het Alhambra te bezoeken.

Van Malaga naar Granada

Vanuit het station Malaga Maria Zambrano, niet ver van de wijk Soho, kan je een rechtstreekse trein nemen naar Granada. Je bent 1u30 enkel onderweg en de trein stopt nog 3x in de tussentijd. Je boekt best tickets op voorhand via de website van de vervoersmaatschappij Renfe. Je boekt dan ook een vaste plaats wat wel handig is.

Hou er rekening mee dat je even kort door een securitycontrole moet voor je de trein op kan, dus voorzie wat extra tijd. Ticketprijzen variëren en er zijn niet elk uur treinen dus het is een beetje plannen. Wij gingen heen om 9u25 en terug om 18u29. Op die manier hadden we een dikke namiddag om in Granada te spenderen.

In Granada zelf ligt het station in de universiteitsbuurt. Naar het Alhambra is het nog zo’n dik drie kwartier wandelen. Je kan ook een stuk met de bus doen, maar de klim naar het Alhambra moet je sowieso te voet doen (en is wel even klimmen, maar ik had erger verwacht ofzo).

Tickets voor het Alhambra

Het Alhambra is dé attractie in Andalusië, meer dan terecht, maar daardoor moet je goed op voorhand tickets boeken via de officiële website.

Het is misschien goed om te weten dat je het Alhambra complex gratis binnen kan wandelen, en ook het paleis van Karel V kan je gratis ‘binnen’ (binnen zijn musea, die je apart moet betalen, maar je kan de binnenplaats gratis bezoeken). Er zijn drie betalende onderdelen: Alcabaza (de moorse burcht), de Nasrid paleizen en Generalife (de tuinen). Je kan kiezen om een ticket te nemen voor alle drie of enkel voor de tuinen en het Alcabaza.

Een bezoek voor alle drie kost momenteel 22,27 euro per persoon. Bij aankoop moet je een tijdslot reserveren dat geldt voor de Nasrid paleizen aangezien ze daar maar een beperkt aantal mensen tegelijk binnen laten. Je moet zeker een kwartier op voorhand in de rij gaan staan en ze zijn heel streng. Ben je te laat, dan ben je te laat en kom je er niet meer in. Ik raad dus aan om wat tijd te nemen tussen je aankomstuur en je toegang tot de paleizen.

Onze planning was: eerst het Alcabaza (daar ben je zo’n half uur tot drie kwartier binnen), dan de Nasrid paleizen (ongeveer een klein uur) en dan de tuinen (hier kan je oneindig lang rondlopen :p).

Alcabaza

Wij kwamen aan via de Puerta De La Justicia en kozen er voor om eerst het Alcabaza te bezoeken. Net als in Malaga is het een versterkte moorse burcht. Het is het oudste gedeelte van het Alhambra, daterend sinds de 13de eeuw, opgericht door de eerste vorst van de Nasrid dynastie. Maar er stond waarschijnlijk al veel vroeger ook een soort burcht.

Links: de ingang. Rechts: resten van de huizen en zicht op de Torre de la Vela.

Het Alcabaza heeft een driehoekige lay-out met verschillende wachttorens die het gebied rondom Sierra Nevada overziet. Het uitzicht is daardoor echt fantastisch. Het is echt wel duidelijk dat het een militaire functie had, de muren hebben soms tot wel drie lagen ter bescherming.

Dit Alcabaza is minder bewaard gebleven dan in Malaga. Je ziet nog de resten van de huizen die er binnenin stonden en je kan nog wel de hoogste toren ‘Torre de la Vela‘ op. Verder was het kleiner dan ik dacht. Je krijgt trouwens geen audiogids maar kan via de site naar wat extra info luisteren, maar ik had weer geen oortjes bij dus we deden het zonder.

Het hele Alhambra complex en zeker het Alcabaza heeft een rode gloed doordat de muren tot stand zijn gekomen door een mengsel van aarde en klei vol ijzeroxide wat voor die rode kleur zorgt.

Paleis van Karel V

Het paleis van Karel V, Keizer Karel zoals wij hem kennen, is het buitenbeentje in het complex. Het werd na de herovering gebouwd als prestigeproject van Karel V over andere moorse gebouwen. De bouw startte in 1527 waardoor de stijl renaissance is, wat redelijk uniek is, alleen ging de bouw traag waardoor er nooit echt een vorst heeft gewoond. Het dak kwam er zelfs pas in de 20ste eeuw.

Vandaag huist er het Alhambra museum en het museum der schone kunsten van Granada, hiervoor kan je apart een ticket kopen. De musea zijn niet open op maandag (wij waren er op maandag ;)).

De binnenplaats heeft een unieke ronde vorm met twee verdiepingen aan zuilen – eerst dorisch, dan ionisch. Ik vind zo’n gebouw vol zuilen echt prachtig!

Nasrid paleizen

Nadien was het even aanschuiven voor de Nasrid paleizen op ons tijdslot. Maar het ging allemaal heel vlot. De paleizen zijn verschillende gebouwen bij elkaar. Vandaag zijn er nog drie goed bewaard die je kan bezoeken.

Binnenkomen doe je via de Mexuar, gevolgd door het Palacio de Comares van Yusef I en Palacios de los Leones van Mohammed V.

De Mexuar is een soort van raadzaal die dateert uit de 13de eeuw. Meteen valt het enorme ambachtswerk je op. Typisch voor de moorse architectuur zijn geometrische en natuurkundige vormen en patronen (volgens de Islam mag je geen figuratieve afbeeldingen maken) miniscuul uitgesneden in het stucwerk en houtwerk.

Ook de typische tegeltjes met geometrische patronen in zachte aardetinten en blauw vallen meteen op. Al snel stap je over naar het Palacio de Comares. Met het Patio del Cuarto Dorado en de Cuarto Dorado of gouden kamer ernaast.

Dit zijn de bekende plaatjes van het Alhambra. De Moren hadden ingenieuze technologie om hun tuinen en paleizen van water te voorzien, wat leidt tot prachtige patio’s en waterpartijen.

Maar het is toch vooral de decoratie met het stucwerk en de tegels die mijn mond deed openvallen. Zo prachtig allemaal.

Het hoogtepunt is het Palacios dos Leones, het Leeuwenpaleis genaamd naar de leeuwenfontein die in het midden staat. Dit is iets recenter, uit de 14de eeuw.

Rechts: unieke, figuratieve kunst in één van de zijzalen, waarschijnlijk later toegevoegd door de katholieke koningen (Isabella & Ferdinand) die zichzelf een plek wilden geven in dit prachtige paleis.

Buiten de prachtige patio zijn er ook unieke zijzalen met muqarnas, een honinggraatgewelf, wat een typische vorm is van islamitische architectuur. Echt waanzinnig.

Links: ander soort prachtige koepel. Rechts; één van muqarnas, de foto doet het geen eer aan dus je zal zelf moeten gaan kijken.

Eigenlijk is er te weinig tijd om alles in detail in je op te nemen. Het is er druk en je moet vooruit. Maar wauw, dit was helemaal waarom ik de paleizen wou bezoeken. Je gaat nog buiten langs een kleine tuinpatio. Een bezoek aan deze paleizen duurt ongeveer drie kwartier.

Generalife

Na de paleizen kan je onmiddellijk doorsteken naar Generalife, de tuinen die als buitenverblijf/zomerpaleis dienst deden. Het is even wandelen maar onderweg kom je al heel wat mooie plekken tegen.

Het Patio de la Acequia (Hof van het Waterkanaal) is ongetwijfeld het bekendste plaatje: een lange vijver omgeven door bloemen en paviljoenen.

Je hebt vanaf Generalife een mooi uitzicht op het Alcabaza en de rest van het complex. Ook in de tuinen kan het nog best druk zijn, maar het is de ideale plek om je even neer te zetten na al dat stappen.

In februari hadden we niet een heel warme dag, maar weet dat er ook weinig tot geen schaduw is dus breng zelf water en wat eten mee. Er zijn beperkt winkeltjes die iets verkopen.

Onze kaars was ondertussen wat uit en dus daalden we weer af naar centrum Granada om daar in een tapasbar even bij te komen. In Granada krijg je bij een drankje vaak een gratis tapa. Granada zelf heeft nog meer te bieden, maar wij kwamen niet veel verder dan eens rond de prachtige kathedraal te wandelen alvorens we de trein naar huis moesten nemen.

Was het de moeite waard? Absoluut! Ik zou het zo opnieuw doen en ook Granada zelf leek me een fijne stad om te ontdekken. Je hebt wel wat tijd nodig om het op je gemak te bekijken allemaal, dus het is een volwaarde daguitstap vanuit Malaga of stop op je Andalusische roadtrip. Ik wil er zeker nog wel eens naartoe ooit.

Al lijkt het me wel een uitdaging in het hoogseizoen. Ik had me echt voorbereid op drukte, maar dat viel in februari goed mee. Maar in de zomerhitte is het waarschijnlijk wel een ander verhaal. Goed plannen dus.

Ben jij er al geweest of staat het nog op de bucket list?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Napels #7: het koninklijke Chiaia en de golf van Napels

goannelies2 Comments

In april 2024 trokken Leen en ik naar de Italiaanse stad Napels voor onze jaarlijkse citytrip. Napels wordt ook wel de buik van Italië genoemd, ze zijn er blijkbaar zot van kerststallen en er is altijd wel ergens een hoek van waaruit de Vesuvius opdoemt. Napels is veelzijdig, Napels is luid, Napels is vuil en Napels voelt nog heel echt. Het werd een fijne kennismaking met deze zonnige stad.

Vandaag neem ik jullie mee doorheen onze laatste dag in Napels. We begonnen met een tour onder de grond en hadden nadien nog heel wat op de planning. Eerst en vooral verkenden we het gebied rond het statige Piazza del plebiscito. Er is eeuwenlang om Napels gevochten, zowel Spanje als Frankrijk dachten een goede claim te hebben. Zo kwamen de Bourbons er ooit aan de macht en die hebben een grote invloed gehad op dit deel van de stad. Pas in de 19de eeuw is Napels deel gaan uitmaken van het Koninkrijk Italië.

Waar Napels voor de rest heel middeleeuws aan doet met kleine steegjes, is dit een koninklijk Napels met veel grote statige gebouwen.

Beginnende met de Galleria Umberto I. Dat is een chique winkelgalerij opgericht ter ere van de Italiaanse koning Umberto I, die een cholera uitbraak hielp bedwingen. De galerij heeft een kruisvorm en is volledig met glas overkoepeld. Op de vloer onder de centrale koepel is een mozaïekvloer aangebracht met alle dieren van de dierenriem. In de galerij verkopen ze van alles – en niet allemaal even goedkoop ;). Wij kozen voor het typische Napolitaanse gebakje sfogliatella (schelpvormig deeggebak gevuld met ricotta en gedroogd fruit) en een ijsje bij Gay Odin.

Van daaruit wandelden we naar Castel Nuovo, één van de middeleeuwse kastelen aan de baai van Napels, die ook later door de koninklijke Bourbon dynastie bewoond werd. Helaas was het kasteel gesloten en konden we het niet bezoeken. Staat op de lijst voor een volgende keer.

Het Piazza del plesbiscito is vernoemd naar het referendum dat in 1860 bepaalde dat Napels deel werd van Italië. Het plein en de gebouwen errond zijn het resultaat van de Bourbon dynastie die ervoor op de troon zat.

Het plein is immens. Langs de ene kant vind je het koninklijk paleis (Palazzo Reale), aan de andere kant de neoclassicistische basiliek San Fransceso da Paola.

De kerk is gebaseerd op het pantheon in Rome en is gratis te bezoeken. De zuilengalerij die naar de inkom leidt langs beide kanten deed me dan weer denken aan het Sint-Pietersplein in Rome.

Ik vond dit met voorsprong de mooiste kerk van heel Napels. Omdat ik echt wel de overeenkomsten met het pantheon zag en ik sowieso wel hou van neoclassicisme – het is misschien een beetje té allemaal, maar dat mag al eens.

Nadien waren we van plan om het paleis te bezoeken. Maar eerst was het tijd voor een pizzalunch bij Pizzeria Pavia in een leuke zijstraat achter de kerk. Hier staat een grote pizzaoven en eet je echt belachelijk goed voor weinig geld. Al jaren een familiezaak en een instituut in Napels blijkbaar.

Op naar het koninklijk paleis. Je kan het Palazzo Reale bezoeken voor 15 euro per persoon en dan krijg je toegang tot de state apartments, de exporuimte, het koetsenmuseum en de tuinen. Er is ook nog een stukje tuin dat je alleen met een tour kan bekijken. Toen wij er waren was er een conferentie bezig in het gebouw en konden we niet alles bezoeken. Het koetsenmuseum sloegen we over. Er was wel een tijdelijke expo over Tolkien, de schrijver van The Lord Of The Rings, die deden we wel.

Achteraan het paleis vind je deze binnenkoer met de ingang naar het koetsenmuseum.

Maar waarom we toch echt naar het paleis waren gekomen: de prachtige state apartments. Je komt binnen langs wat ooit verkozen is als de mooiste trappenhal van Europa.

Het koninklijk paleis heeft een uitgebreide, complexe geschiedenis door de verschillende machtswissels in Napels. De trappenhal is van de hand van architect Domenico Fontana en een echte monumentale marmeren trap. Daarnaast huist er ook een bibliotheek en een theater in het paleis, maar beiden waren in gebruik door de conferentie.

Dus konden we vooral de appartementen van de koninklijke familie bezoeken – al heeft er nooit echt lang een koning gewoond. Ik moet toegeven dat ik was vergeten hoe mooi het er was nu ik de foto’s er weer bij nam. De informatie die er stond op de bordjes was namelijk karig dus ik heb het in mijn hoofd niet zo goed opgeslagen precies.

Alleen al die prachtige deuren boordevol details.

Laat staan de prachtige plafonds…

Links: ook speciaal, deze boekenmachine waarin je dus meerdere boeken of documenten tegelijk kan inzien.

Een bezoekje aan het koninklijk paleis vonden we dus zeker de moeite. We keken nog even rond bij de Tolkien expo en dan was het tijd om richting de baai van Napels te wandelen.

Eerste stop: het Castel dell’Ovo, het oudste kasteel van de stad – er zijn nog overblijfselen uit de Romeinse tijd te vinden, maar het eerste echte kasteel staat er sinds de 12de eeuw. De huidige vorm dateert uit de 19de eeuw. Helaas was ook dit kasteel niet open in de periode dat wij in Napels waren en konden we het dus niet bezoeken. Je hebt er wel een fantastisch zicht op de haven en de Vesuvius.

We wandelden dan maar van het kasteel langs de baai van Napels. Het was heel warm en een weekenddag dus het was er immens druk. Het gaf me een ‘dijk van Blankenberge’-gevoel met langs de ene kant een stroom van mensen en marktkramers die brol proberen verkopen en langs de andere kant propvolle terrassen. Wij konden nog net een ijsje bemachtigen bij ROL Gelateria. Niet het beste ijs van de vakantie – dat lag zeker aan de locatie – maar wel een goede opfrisser.

Er is trouwens geen echt strand hier, maar wel altijd een super mooi zicht op de bergen in de verte.

Bon, snel uit de drukte dan maar. Het Villa Comunale di Napoli park is een typisch stadspark met kapotte standbeelden, veel groen en een art deco priooltje in de verte.

Laatste stop: het Museo Villa Pignatelli. Niet voor het museum want dat was al gesloten. Maar de typische Engelse tuin met het neoclassicistische gebouw wouden we wel graag even bewonderen. En we mochten nog net even binnen.

Na de drukte aan het water vonden we hier nog rust – heerlijk.

Villa Pignatelli gaat op de lijst om te bezoeken bij een volgende keer. Het was in ieder geval een mooie afsluiter van deze laatste dag.

’s Avonds aten we nog in onze Spaanse wijk en de volgende dag was het na een korte wandeling tijd om terug naar huis te keren. Na dagen van luide toeterende brommers genoot ik wel weer van de stilte op het Vlaamse platteland.

Ik wist op voorhand niet wat ik van Napels zou vinden. Ja, het is luid en vuil, maar het is ook zo divers en er zijn zo veel leuke uitstappen in de omgeving te doen. Ik vind het dus een goede uitvalbasis voor de Vesuvius, Pompeii, Herculaneum, diverse andere Romeinse villa’s, Capri, de Amalfi kust… Maar ook in de stad zelf was er veel meer geschiedenis en cultuur dan ik dacht. Al vond ik het historisch centrum wel minder mijn ding – te dicht op elkaar en nogal druk.

Napels voelde als het echte rommelige Italië met een heel lekkere keuken. Ideale citytrip of voor een langere vakantie. Ik denk wel dat ik nog eens terug ga.

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Zuidwest Engeland & Cotswolds #2: de highlights van Oxford (+eettips)

goannelies2 Comments

In augustus 2025 werd onze zomervakantie een roadtrip doorheen Zuidwest Engeland & de Cotswolds, met ook tijd voor een citytrip door Oxford. In deze overzichtspost vind je alle info qua vervoer, verblijf en reisplanning. Ik neem jullie daarnaast graag mee naar de highlights van onze trip.

Vorige keer vertelde ik meer over de colleges van Oxford, maar je kan er nog wel meer beleven. Het historische centrum is prima te voet te verkennen.

Bodleian Library met de Radcliffe Camera

Alle wegen leiden in het historisch centrum naar de prestigieuze Bodleian Library met zijn Radcliffe Camera. Het is één van de oudste bibliotheken van Europa. En die bestaat uit meerdere gebouwen. De Weston Library kan je gratis naar binnen, daar vind je enkele expo’s over geschreven werken. Ik zag er een handgeschreven brief van Henry VIII en vond er boeken van Mary Queen Of Scots en Katheryn Parr dus ik was helemaal blij.

Links: binnenkant van de moderne Weston Librabry. Rechts: Tower of the five orders op het binnenplein van de Bodleian Library.

Je kan op meerdere manieren de andere gebouwen van de bibliotheek bezoeken, zonder tour geraak je echter enkel in de Divinity School (2,50 pond per persoon) en dus kozen we voor een begeleide tour. Deze verkopen snel uit want de enige tour die nog vrij was, was de 90 minuten walking tour waarmee je ook de Radcliffe Camera binnen kon en een rondleiding in de stad kreeg. De tour kostte 30 pond per persoon.

We hadden niet de beste gids, maar ik vond het wel leuk om in de Radcliffe camera te mogen. Helaas mag je er geen foto’s nemen. De Radcliffe camera werd gebouwd in de 18de eeuw in barokke stijl met geld van John Radcliffe. Het was de eerste ronde bibliotheek en het gebouw bestaat uit drie etages, waarvan de onderste vroeger open was.

Het gebouw was bedoeld als leesruimte, maar ondertussen bevat het ook zijn eigen boekencollectie en is het sinds begin 20ste eeuw deel van de Bodleian met vooral wetenschappelijke werken. Het is met een ondergrondse tunnel met de rest van de bibliotheek verbonden zodat de boeken niet blootgesteld hoeven te worden aan de weergoden. Wij mochten tijdens die tour ook doorheen de tunnel.

Divinity School

Nadien mochten we ook in de Divinity School, een 15de eeuwse ruimte in gotische stijl. Het is echt een prachtige ruimte (die ook in Harry Potter komt blijkbaar) en langs buiten vind je er een deur ontworpen door Christopher Wren met een boek met Griekse inscriptie.

Ingang Divinity School en Wren’s door

De deur is er gekomen om studenten vanuit de Divinity school het Sheldonian Theatre te laten binnengaan – de plek waar diploma’s nog steeds worden uitgedeeld-. Het theater is ook een gebouw van Wren, één van zijn vroegere gebouwen.

Wren’s Scheldonian Theatre, ook in dit gebouw kan je een rondleiding boeken. Daar hadden we jammer genoeg geen tijd meer voor.

In de buurt van de Bodleian vind je de Bridge of sighs, naar het voorbeeld in Venetië die de twee delen van Hertford college met elkaar verbindt.

Bridge of sighs

Naar de top van de St Mary The Virgin

St. Mary is de gotische universiteitskerk met een woelig verleden. Het is hier dat aartsbisschop Cranmer, degene die Anne Boleyn en Henry VIII ooit trouwde, zijn protestantse geloof niet wou afzweren onder Bloody Mary en uiteindelijk werd veroordeeld tot de dood. Samen met twee andere bisschoppen worden ze herinnerd als de Oxford martelaren.

Het interieur is best sober zoals het een gotische Engelse kerk betaamt. Je vindt er nog 15de eeuws glas-in-lood werk. Tijdens onze tour hadden we de tip gekregen om de toren te beklimmen en te genieten van het beste uitzicht van de stad. Binnen staat er dan ook een rij wachtenden aan te schuiven en wij sloten ons aan.

Voor 6 pond per persoon mag je de 127 trappen (dat viel goed mee) betreden en krijg je een buitengewoon uitzicht over de universiteitsstad.

Met een prachtig zicht op de Radcliffe Camera

Het was zoals je ziet mooi weer en dat geeft de typische zachte steen van alle gebouwen zo’n mooie warme gloed. Je waant je voortdurend in een andere eeuw als je in Oxford ronddwaalt.

Links: zicht op High Street met de toren van Magdalen College in de verte. Rechts: All Souls college

Als je dus niet veel tijd hebt in Oxford: beklim dan zeker de St Mary’s en je hebt een goed zicht op de stad.

Blackwell’s books

Genoeg gebouwen gezien? Dan kan je boeken gaan shoppen in één van de mooiste (& grootste) boekenwinkels waar ik al ben binnen geweest. Blackwell’s bookshop is een waar boekenparadijs. Een instituut in de stad.

Carfax Tower & Saint Michael at the North Gate

Naast alle historische gebouwen vind je in Oxford ook een heel druk winkelgedeelte. Onze gids noemde het ’the worst street of Oxford’. Maar ook hier is de geschiedenis niet ver weg en duiken enkele torens op. Zoals de Carfax Tower, een klokkentoren die nog rest van een oude kerk. We bekommen hem niet, maar het kan wel ;).

Links: St. Michael at The North Gate. Rechts: Carfax Tower

Of de toren van St Michael at The North Gate. De oudste kerk van de stad met een saksische toren uit de 10de eeuw die je ook op kan, maar bij ons werd die gerestaureerd. Het interieur is niet heel speciaal, maar je kan er gratis binnen.

Ashmolean Museum

Oxford telt meerdere musea. Aan het National History en het Pitt Rivers museum zijn we niet geraakt, maar we deden wel het bekende Ashmolean Museum. Toegang is gratis.

Het Ashmolean museum combineert kunst met architectuur. Het is tevens het oudste museum van het Verenigd Koninkrijk en het eerste universiteitsmuseum ter wereld. Het is ook echt ontzettend groot, dus het is wat kiezen wat je wil doen.

Links: prachtig beschilderde kast. Rechts: plaster casts van bekende werken. Ik vind plaster casts altijd wel fijn eigenlijk.

Wij kozen om wat van de archeologie over de Egyptenaren mee te pikken en nadien de kunstcollectie te bekijken. Ik vond het een prachtig museum en zag enkele super mooie dingen. Er hangen soms van die highlights stickers op de grond en dus focuste ik daar op. Want dat heb ik wel met van die immense musea: ik heb het dan moeilijk om een focus te vinden.

We bezochten het Ashmolean op de laatste dag van onze hele trip dus de vermoeidheid was het dingetje. We gingen binnen vlak na openingstijd en hadden veel zalen voor ons alleen. Maar nadien was het wel wat op. Maar wel echt een aanrader, zeker bij regenweer.

The Covered Market

Misschien wel mijn favoriete plek in Oxford: de overdekte food court The Covered Market met ook wat leuke winkeltjes. En helemaal ingericht in het thema van Alice In Wonderland – omdat Lewis Carroll in deze stad dus het gelijknamige boek schreef tijdens zijn studententijd.

We aten twee keer pizza bij Sartorelli’s, omdat die zo goed was, en kochten koekjes bij Ben’s cookies.

Eettips

Een paar dagen in Oxford, dat zijn natuurlijk ook eettips. Het aanbod in Oxford is niet enorm en soms nogal toeristisch, maar wij vonden wel enkele lekkere plekken.

  • Koffie en ontbijt vonden we bij Missing Bean, net om de hoek van The Covered Market
  • Tegenover St. Michael at The North Gate vind je ook de koffiebar New Ground
  • Het Londens Indische instituut Dishoom heeft ook een restaurant in Oxford. Hier gingen we twee keer eten. Reserveren is sterk aan te raden. Het concept is hier een permit room waar je vooral kleinere gerechten kan delen. Je kan hier ook ontbijten.
  • In het winkelcentrum Westgate, vlak bij ons hotel, vonden we ook een Comptoir Libanais.
  • We aten dus twee keer pizza bij Sartorelli’s op The Covered Market. Yum!

Sartorelli’s

  • En we doken Gusto binnen op de High Street voor een pasta.

Ik moet eerlijk gezegd toegeven dat ik op voorhand niet had gedacht Oxford zo leuk te vinden. Het is er altijd druk want dit is zo’n uitstap die ook vervat zit in het schema van veel touroperatoren.

Overdag is het dus soms over de koppen lopen, maar na het avondeten daalt de rust neer en ben je bijna alleen met de historische gebouwen. En gezien we zo’n mooi weer hadden genoot ik daar volop van. Het was het ideale start- en eindpunt van onze trip. Ik zie mezelf nog eens terugkeren.

Ben jij al eens in Oxford geweest?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Wenen #2: De binnenstad met het Albertina

goannelies3 Comments

In juni 2025 trokken Leen en ik voor vijf dagen naar Wenen. Tijdens een hittegolf nota bene en dus genoten we van het buitenleven in de Oostenrijkse hoofdstad die jaar na jaar wordt verkozen tot meest leefbare stad van Europa. Ik wist zelf totaal niet wat te verwachten van deze stad en neem jullie graag mee doorheen onze trip.

Na een eerste dag in het Freihausviertal met vooral veel art nouveau, doken we op de tweede dag het Wenen van de Habsburgers in. We begonnen met een metroritje naar en wandeling doorheen het Stadtpark. Soms moeten namen niet complex zijn: dit is het grootste park van de stad.

Daar vind je het Wienflussportal waar het kanaal doorstroomt, een stukje architectuur uit begin 20ste eeuw dat ik wat verloederd vond. Nog in het park te vinden: een gouden standbeeld van Johann Strauss, één van de vele klassieke componisten waar de stad heel trots op is. En waarbij bussen Japanners stoppen voor een selfie.

Vanuit het park wandelden we doorheen een – ook in juni – heel rustige binnenstad. Ik schrok er echt van hoe niet toeristisch Wenen bleek in de zomer? In de winkelstraat passeerden we langs de prachtige gevel van glazenwinkel Lobmeyr.

Een bezoek aan de Kapuzinergruft stond niet het allerhoogst op ons lijstje, maar leek wel nuttig om de Habsburgers hun macht te begrijpen. Het zijn de keizerlijke crypten waar de meesten vooral langsgaan om het graf van Sisi te bewonderen. Er liggen maar liefst 12 keizers en 18 keizerinnen begraven en nog heel wat andere mensen (145 in totaal!). Voor 13 euro mag je naar binnen.

Ik schrok van de omvang van de crypte. Het was er zooo groot. Bij elke kist stond wel een bordje – met soms heel tragische levensverhalen – om zo toch wat meer te weten over de personen in kwestie. Het immense praalgraf van keizerin Maria Theresia, waar ook haar minder gekende man Frans I Stefan in ligt, is de absolute blikvanger. Het rococograf zit boordevol kleine maar weelderige details.

Praalgraf van keizerin Maria Theresia.

Ook het drieluik met het graf van Sisi, haar gemaal Franz-Joseph en kroonprins Rudolf – die zelfmoord pleegde voor hij de troon kon bestijgen – is populair. Het laatste graf werd in 2011 toegevoegd aan de crypte en was voor de zoon van de laatste keizer. Je loopt chronologisch door de crypte. Sommige graven zijn echte kunstwerken op zich, al zie je het wel soberder worden naarmate de tijd vordert.

Terug boven, konden we wel iets minder serieus gebruiken en streken we neer op het terras van Konditorei Oberlaa voor aphelstrudel, hét Weense dessert bij uitstek. Oberlaa is één van de vele gekende koffiehuizen in de stad.

Alle wegen in het historische centrum leiden naar de Stephansdom op de Stephansplatz. In de volksmond wordt dit de steffl genoemd en deze gotische kerk is één van de uithangboren van de stad. Ik vind het dak ook echt prachtig met al die kleurtjes :).

Er staat telkens een lange rij voor de ingang, maar die gaat wel goed vooruit. Je mag namelijk een deel van de kerk gratis in, daarom is het er over de koppen lopen. Een ander deel is betalend – de meerwaarde om ervoor te betalen (7 euro voor enkel de hele kerk te doen) leek ons nogal klein. Tenzij je op het dak wil – wat dan weer 25 euro extra kostte – maar dat sloegen we over.

We volgden verder onze wandeling van Time To Momo langs de Jesuitenkirche, een witte sobere kerk langs buiten maar met veel marmeren barok binnenin. Je kan gratis naar binnen.

Via de oude steeg Griechengasse kwamen we uit op de grote Schwedenplatz die leidt naar het Donaukanaal. Lijkt me ook wel fijn om hier wat langs te wandelen, maar we keerden terug naar de stad.

We deden nog even een ommetje tot aan de Postsparkasse, een art deco gebouw van Otto Wagner. Het was niet heel duidelijk of je er binnen kon, maar de conciërge hield ons niet tegen en dus wandelden we tot aan het atrium, waar een café zit dat helaas gesloten was.

Hierna kozen we op den wilde bots voor een gezellig terras in een steegje vlakbij het Mozarthaus – muziekliefhebbers vinden heel wat interessante musea in Wenen. Chamaleon belooft Zwitserse keuken, maar wij genoten vooral van een lichte lunch.

Links: Chamaleon. Rechts: Staatsopera.

Volgende stop is de enorme Staatsopera. Maar echt: dit gebouw is zoo immens. Het is in neoclassicistische stijl en om de binnenkant te bewonderen koop je waarschijnlijk best een ticket voor één van de voorstellingen of voor een begeleide tour. Dat is voor een volgende keer.

We bleven maar rond dit gebouw wandelen precies… :D.

Rechts: grappig worstenstandje met reuzenkonijn.

We hadden ons voorgenomen om elke dag een museum mee te pikken. In Wenen is de keuze immers groot. Het Albertina is gespecialiseerd in kunst vanaf de tweede helft van de 19de eeuw – en dat is wel een periode die ons beiden interesseert. Ze hebben ook nog twee andere musea in de stad met meer moderne en hedendaagse kunst, maar dit is het bekendste.

Hun huidige ‘permanente’ Batliner collectie ‘Van Monet tot Picasso’ was het doel van ons bezoek. Het gebouw op zich is ook interessant: het is een soort stadspaleis met ook heel moderne elementen aan en een fotogenieke trap.

Het museum heeft meerdere verdiepingen. Op de eerste verdiepen vind je de tijdelijke expo’s, op de tweede verdieping de ‘state rooms’ van het paleis en op de bovenste dan de Batliner collectie die voor een langere tijd te zien is.

Om dat allemaal te kunnen doen, heb je best wat tijd nodig dus wij deden alleen de ‘Van Monet tot Picasso’ expo en waren daar twee uur mee zoet. Een toegang kost 19,90 euro per persoon voor het hele gebouw.

Ik moet zeggen dat de expo één van de beste is die ik ooit heb gezien. Ik ben een enorme fan van de periode impressionisme en alles wat erna komt en wat ik hier heb gezien is van zo’n hoog niveau. De zalen waren ook prachtig – zei het zeer sober – ingericht.

Het begint met impressionisme: waterlelies van Monet, ballerina’s van Degas, het pointillisme van Signac… daarna loop je over in het expressionisme, surrealisme en eindigen doe je met het kubisme van o.a. Picasso.

Picasso en Monet dus. Maar ook Renoir, Matisse, Braque, Modigliani, Miro, Delvaux en Magritte, Malevich, Kandinsky, Munch en natuurlijk de lokale kunstenaars Kokoschka, Schiele en Klimt. Ze hangen er allemaal.

Dikke aanrader voor de kunstliefhebber. Eentje om zeker naar terug te keren in mijn geval :D.

Met zo’n zwoele 32 graden zochten we nadien verkoeling bij Gelateria La Romana, ongetwijfeld het beste ijs van de binnenstad (én een gekende naam voor wie al eens in Italië vertoeft). Nadien even tijd om ons op te frissen en we aten een heerlijke pizza bij Disco Volante – ver uit het centrum op wandelafstand van onze slaapplek in Margareten. Weer een geslaagde dag!

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Malaga #3: Soho & Muello Uno

goanneliesLeave a comment

In februari 2025 gingen het lief en ik de zon opzoeken in Malaga. We verbleven bij Tandem Soho suites, een appartementcomplex in de hippe Soho wijk. Naast een uitstap naar het Alhambra van Granada, werd het vooral een chille citytrip in deze kuststad. Ik laat je met plezier de fijnste plekken van de stad zien.

Vorige keren zagen jullie dat Malaga een mooi historisch centrum heeft met resten uit allerlei tijden. Vandaag neem ik jullie mee naar het hipper gedeelte van de stad.

Soho

Toen wij een appartement boekten lazen we overal dat Soho een hippe wijk is met veel restaurants, bars en street art. Dat klonk goed, dus boekten we meteen.

Street art in Soho met rechts de kameleon van de Gentse ROA.

Maar ik moet zeggen dat Soho (niet te verwarren met de gelijknamige wijk in Londen) wat tegenviel. Het kan ook aan de timing gelegen hebben, we waren er in februari – niet meteen het hoogseizoen. Ik vond het uiteindelijk niet zo levendig als verwacht, veel restaurants waren dicht, de street art was minder dan verwacht én het leek vooral een toeristenbuurt.

Links: één van de (verlaten) straten in Soho. Rechts: de boulevard Alameda Principal heeft een leuk voetgangersgedeelte.

Vroeger was er hier een street art festival en werden er best wat grote namen uitgenodigd om een werk te komen maken. Er was toen ook het Centro de Arte Contemporáneo de Málaga – een museum voor hedendaagse kunst dat het festival organiseerde, maar dat is ondertussen gesloten. Je vindt er wel nog de mural Paz y Libertad (Vrede en vrijheid).

Links: Paz y libertad. Rechts: nog een ROA.

Muello Uno

Naast Soho ligt Muello Uno, een kleine wijk rond het haventje. Met het parque de Malaga waar je altijd schaduw vindt en een wandelboulevard met paravang.

Langs de kade van de haven zit een winkelcentrum, restaurants en bars- van de toeristische soort, een openlucht markt… En je vindt er ook een opvallende kleurrijke kubus. Het uithangbord van het Centre Pompidou Malaga – het kleine boertje van het bekende moderne kunstmuseum in Parijs.

Links: de paravang met één van de weinige Invader werkjes die in Malaga zijn mogen blijven hangen. Rechts: Centre Pompidou.

Wij wilden het museum bezoeken op zondagnamiddag en bij aankomst kregen we te horen dat als we nog een half uur wachtten we om 16u gratis naar binnen mogen. Zondag na 16u is toegang dus gratis. Het is uiteraard veel drukker dan, maar we kozen toch voor die optie. Op andere dagen kost een ticket voor het hele museum 9 euro per persoon, dat valt nog best mee dus.

Ieder jaar is er één groter thema waaraan de permanente collectie wordt gewijd. Bij ons was dat ‘place-ness’, daarnaast variëren er telkens wat tijdelijke expo’s – bij ons eentje over de architect Vilanueva.

Het museum ligt onder de grond, wat zorgt voor grote open ruimtes. Het is allemaal mooi opgebouwd, maar de werken zijn misschien iets minder toegankelijk dan in andere moderne kunst musea. Ik vond het wel fijn dat je in de binnenkant van de kubus kon gluren (je mag er helaas wel niet ‘in’).

Malaga pakt graag uit met zijn status als museumstad en het Centre Pompidou was wat mij betreft het museum met de meeste internationale uitstraling. Iets waarvoor je regelmatig zou kunnen terugkomen. Dus het heeft zeker een grote waarde voor de stad denk ik.

Vanuit Muello Uno loop je heel snel het strand van Malagueta op. Verder is Malagueta een typische strandbuurt, met veel appartementen, toeristenrestaurants en winkeltjes. Ik ben geen strandvakantieganger, maar kan me voorstellen dat wie van de combo citytrip-strand houdt, hier zijn gading wel vindt. Wij hielden het bij een avondwandeling op het strand.

Voila, dat was alweer een heel ander luikje van de stad. Eettips, ook in Soho, gaf ik al mee in deze blogpost.

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Londen #24: van Tate Britain naar de Saatchi Gallery tot in Hyde Park

goannelies1 Comment

In oktober 2024 gingen we op herfsttrip naar de Britse hoofdstad en deden we weer heel wat nieuwe dingen die ik graag met jullie deel. Vandaag besloten we Chelsea in te trekken, met eerst een tussenstop bij Tate Britain.

We ontbeten bij onze favoriete koffiebar aan St. James, Formative Coffee (alle food en koffie spots vind je in deze blogpost) en wandelden tot aan Tate Britain want de herfstzon scheen volop. Uiteindelijk kwamen we vlak voor openingstijd aan bij het museum. Het was één van de vele Londense musea die nog op mijn lijstje stond.

Tate Britain focust voornamelijk op Britse kunst (deuh), heeft een enorme collectie van William Turner én covert blijkbaar wel een ruime periode: van de Tudors tot moderne kunst. Dat laatste wist ik niet: ik dacht dat alle moderne kunst in het grotere broertje Tate Modern hing, maar dat is dus niet zo.

Tate Britain is een staatsmuseum, toegang tot de permanente collectie is gratis, enkel voor expo’s moet je betalen. Binnen kom je via een prachtige neoclassicistische entreehal met glazen koepel waarin je met de trap naar het café op de eerste verdieping kan.

Ik wist ook niet dat het museum zo enorm groot was binnen. De zalen zijn allemaal gigantisch en nemen je per tijdsperiode mee doorheen de Britse kunstgeschiedenis. Het is te veel om in één keer allemaal in detail te bekijken.

Wij kozen voor een paar zalen van de oudere kunst, liepen door de zaal met Turners (maar ik heb niet zo veel met hem, behalve zijn schilderijen van schepen) en bekeken de moderne kunst en tijdelijke installaties die er stonden.

Er is ook grote aandacht voor de pre-Rafaellieten met voorop John Everett Millais. Swifties zullen geïnteresseerd zijn in zijn Ophelia (waarvan ik een foto vergat te nemen blijkbaar). Ik hou wel van hun dromerige nostalgische kunst met vaak een ginger beauty centraal.

Links: John Singer’s ‘Lady Macbeth’. Rechts: John William Waterhouse, ‘The lady of Shalott’. Deze twee trokken duidelijk meer mijn aandacht dan Ophelia, oeps!

Buiten aan het museum staat ook een standbeeld van Millais. Er zijn daarnaast ook werken van Frederic Leighton (je weet wel, die van Leighton House dat we eerder bezochten) en bijvoorbeeld Rossetti.

Links: zeer mooi zaaltje vond ik. Rechts: de collectie van William Turner, ooit wil ik wel eens terug als ik wat meer van de man en zijn werk afweet.

Het museum pakt dus vooral uit met zijn enorme collectie Turners, de artiest schonk zijn werken bewust aan de natie. Tijdgenoot John Constable is nooit ver weg en kan je dus ook voldoende spotten.

Bij de moderne kunst afdeling vind je ook enkele grote namen zoals David Hockney en Francis Bacon en in de hoofdgang etaleren hedendaagse kunstenaars hun werk.

Ik weet niet of het kwam omdat we er redelijk vroeg waren (we liepen er denk ik tussen 10u en 12u rond), of omdat het er zo groot is, maar het was er nooit echt druk. Tate Britain ligt natuurlijk wat verder weg van het toeristische hart van Londen. Maar de kunst is echt wel van hoog niveau en ik vond het een enorm inspirerend bezoek. Zeker de moeite waard! Dichtstbijzijnde metrohalte: Pimlico.

Verder dan Tate Britain hadden we de dag niet echt gepland, we besloten de metro te nemen tot aan Sloane Square in hartje Chelsea. Eerst aten we iets bij Comptoir Libanais om nadien een bezoek te brengen aan de Saatchi Gallery.

Saatchi Gallery is een hedendaagse kunstgalerij, geen museum dus. Je kan de expo’s wel gratis bezoeken. Ze zitten op deze locatie sinds 2019. Het is een enorm mooi neoclassicistisch gebouw met een park voor.

Wat ze er tonen verandert voortdurend: van schilderijen, tot installaties, tot filmproducties. Het zijn mooie grote zalen en er is een leuke shop. Dichtstbijzijnde metrohalte: Sloane Square.

Misschien wat arty allemaal, maar ik merk zelf: hoe meer ik musea bezoek en met kunst bezig ben, hoe kleiner de stap wordt om in een volgend museum of zo’n kunstgalerij binnen te stappen. Ik laat het idee ook los dat ik alles hoef te snappen of mooi moet vinden. Kunstbeleving is per definitie iets persoonlijk, en je hoeft niet uren door te brengen in een museum. Soms is er even binnenspringen en iets zien dat je inspireert of raakt voldoende.

Na deze galerij besloten we van Chelsea naar Hyde Park te wandelen, omdat we wisten dat daar een pompoen van Yayoi Kusama stond, ter ere van haar expo in Victoria Miro die we eerder bezochten. De architectuur van Chelsea en het nabijgelegen Belgravia vond ik ook mooi.

In Hyde Park hing een fijne herfstsfeer, ook al regende het. De pompoen van Kusama stond ergens in de omgeving van The Serpentine Gallery, dat is weer een andere kunstgalerij. Wat toegankelijker dan Saatchi denk ik, want ze hebben een paar kleine paviljoens doorheen het park en verder staat er ook gewoon kunst in openlucht.

We liepen binnen bij één van de paviljoens en vonden de pompoen eerst niet en dan plots wel, in de buurt van Kensington Palace.

The Serpentine South Gallery, van buiten af én een foto van de expo binnen.

We dachten eerst nog naar The North Gallery van de Serpentine te wandelen, daar is nog meer te zien, maar het regende dus gingen we ergens koffie drinken.

Een levensgrote Kusama en ik had een bijpassende jas aan ;). De pompoen staat er ondertussen niet meer.

Nadien was het wel weer wat droger en wandelden we via Buckingham Palace naar Westminster om uiteindelijk op Trafalgar Square te eindigen. En zo hadden we weer een groot aantal wijken van Londen doorkruist op één dag en was de kaars uit :).

Ben jij al eens in een kunstgalerij geweest?

Alle Londen food tips vind je trouwens in deze blogpost die ik regelmatig bijwerk.

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Zuidwest Engeland & Cotswolds #1: de colleges in Oxford

goanneliesLeave a comment

In augustus 2025 werd onze zomervakantie een roadtrip doorheen Zuidwest Engeland & de Cotswolds, met ook tijd voor een citytrip door Oxford. In deze overzichtspost vind je alle info qua vervoer, verblijf en reisplanning. Ik neem jullie daarnaast graag mee door de highlights van onze trip.

Vandaag beginnen we in Oxford, het start- en eindpunt van onze trip. Een geweldige universiteitsstad die heel Leuvens aandeed en dus voelden we ons er meteen thuis.

Oxford wordt gedomineerd door de colleges. Dat zijn geen faculteiten zoals wij ze kennen, maar zelfstandige colleges die elk een eigen reputatie hebben (intellectueel, sportief, politiek…) en hun eigen gebouwen beheren. Daardoor vind je universiteitsgebouwen doorheen de hele stad want Oxford telt momenteel 36 colleges – waarvan de oudste in de 13de eeuw werden gesticht. Elk college is heel gegeerd, vanuit binnen- en buitenland – enkel de besten raken binnen – en de rivaliteit met Cambridge is groot.

Heel wat colleges zetten hun deuren open voor toeristen. Elk college is opgebouwd rond een centraal rechthoekig plein of quad(rangle). Wij bezochten er twee tijdens onze trip: Christ Church en New College.

Christ Church college

Dit is meteen een specialleke omdat op dit domein ook de kathedraal van het bisdom Oxford staat. Christ Church is dus zeer gegeerd om te bezoeken: elke vrijdag gaan de tickets open voor de komende week. Je moet dit dus zeker op voorhand boeken. Een ticket kost 23 euro per persoon, inclusief goed audiogids. Prijzig ja, maar ik vond dit absoluut de moeite.

Christ Church is omgeven door groen met de Christ Church meadow, een heerlijke plek om te picknicken, joggen of te wandelen. Aan de ticketbalie haalden we onze audiogids op en we gingen naar binnen. De audiogids zat goed in elkaar en vertelde over de geschiedenis, maar ook huidige studenten kwamen aan het woord en geven meer uitleg over hoe het leven op het college eraan toegaat.

Christ Church werd in de 16de eeuw gesticht door Thomas Wolsey, kardinaal en kanselier van Henry VIII, toen heette het Cardinal College. Na diens val nam Henry VIII het college zelf over en het college kwam zo onder de Anglicaanse kerk.

Vandaag is het college heel populair omdat de eerste film van Harry Potter er werd gefilmd in de prachtige eetzaal en trappenhal. Ik ben zelf geen potterhead, en het Harry Potter toerisme in Oxford had ik wat onderschat ofzo.

De machtige eetzaal bevat heel wat portretten waaronder die van Henry VIII, Cardinal Wolsey en Elizabeth I. Daarnaast is er ook een specifiek glasraam over Alice In Wonderland, want Lewis Caroll studeerde af aan Christ Church en schreef in die periode het bekende kinderboek.

Tom Quad met Tom Tower

Hij is niet de enige bekende alumni. Maar liefst 13 eerste ministers van het Verenigd Koninkrijk studeerden hier af. Een architectureel hoogtepunt van de tour is Tom squad, ooit aangelegd door Cardinal Wolsey, maar nu geflankeerd door de Tom tower van Christopher Wren in laatgotische stijl om te passen bij de originele gebouwen.

Links: Tom Tower. Rechts: Canterbury quad

Eén grasplein verder vind je het meer classicistische Canterbury quadrangle. Op de muren worden de resultaten van de meest recente roeiwedstrijden – dé sport onder de studenten – bijgehouden.

Wat verderop kan je dan de kathedraal bezoeken. De vroegste stukken dateren uit de 12de eeuw, maar de kerk is vandaag vooral hooggotisch, in die typische engelse perpendicular stijl. Met prachtige glas-in-loodramen en een opvallend stergewelf.

De glasramen trekken echt wel de aandacht. Het oudste is van de 14de eeuw met nog een afbeelding van Thomas Becket die overeind is gebleven tijdens de reformatie. Meer recente glasramen zijn van de hand van Edward Burne-Jones, een bekende naam uit de Engels arts & crafts beweging.

Ik vond het een prachtige kerk, een prelude voor de vele gotische pracht die we ook in Bristol en Bath nog zouden ontdekken. We deden zo’n twee uur over een bezoek aan Christ Church. De audiogids gaf veel duiding die het bezoek toch iets extra gaf, dus ik zou zeker aanraden die te luisteren. Duik na je bezoek ook even Alice’s shop binnen, een leuke winkel helemaal in het teken van Alice In Wonderland.

New College

De dag nadien kozen we voor New College. Hoewel de naam iets anders laat uitschijnen is dit één van de oudere colleges van de stad. Het werd gesticht in de 14de eeuw door William of Wykeham. Een ticket kost 13,50 euro en wij hebben gewoon aangeschoven aan de ingang.

Je kan een audiogids via je gsm luisteren, maar die vonden we niet zo goed als die van Christ Church dus uiteindelijk liepen we vooral zelf een beetje rond.

Die gotische kloostergang met een tuin in het midden, hier zie ik mezelf ook wel studeren.

Ook New College komt blijkbaar voor in een Harry Potter film. Er staat ergens een bekende boom. De boom zelf is absoluut niet speciaal, maar dat zorgde ervoor dat wij de kloostergangen wat meer voor onszelf hadden, haha.

Links: de Harry Potter boom. Rechts: de eetzaal

Ook hier kan je de eetzaal bezoeken. De kapel was helaas dicht en zou ook de moeite zijn. Daarnaast is er een prachtige ommuurde tuin.

Keuze genoeg

Met 36 colleges is de keuze enorm. Wij waren er eind augustus en dus waren sommige colleges niet open. Je kan een aparte college tour boeken of bij veel colleges kan je even door de eerste deur piepen. Magdalen College zou ook de moeite zijn en is vaak open. Je kan denk ik niet verkeerd kiezen – loop binnen waar het open is en mooi lijkt. Een college bezoeken is wat mij betreft wel een must om deze universiteitsstad te kunnen begrijpen.

Links: Lincoln College quad vanaf de toegangsdeur, hier heeft prinses Elizabeth gestudeerd. Rechts: Jesus college quad, vooral in trek bij studenten uit Wales

Wandel ook zeker eens naar de Magdalen bridge waar je de typische puntboten kan zien, een eeuwenoud tijdverdrijf.

Links: voorkant Balliol college. Rechts: puntboten

Mocht je op dagtrip vanuit Londen naar Oxford, ga je wel moeten kiezen want naast de colleges is er nog veel meer te zien in Oxford. Daarover volgende keer meer.

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Porto #5: dagtrip naar Guimarães

goanneliesLeave a comment

In juni 2024 gingen we voor 6 dagen naar Porto als onze zomervakantie. Porto leek ons een ideale uitvalsbasis om ook wat uitstapjes te doen naar andere delen in Portugal. Maar al op dag 1 kreeg het coronavirus me te pakken, waardoor we meer in de stad bleven dan verwacht. Gelukkig bleek Porto een fijne stad waar je best veel kan doen, al is het er niet groot. De stad voelt als een soort Leuven in het buitenland. De ideale citytrip voor een lang weekend of voor een luie zomervakantie zoals wij deden.

Ook al heeft Porto zelf heel wat te bieden, toch wilden we ook wel graag een andere stad verkennen. Ons oog viel op zowel Guimarães als Braga, twee steden ten noorden van Portugal perfect bereikbaar met de trein. Volgens sommigen zelfs doenbaar op één en dezelfde dag, maar we wilden niet rushen. Omdat ik in Porto ziek werd, raakten we uiteindelijk enkel in Guimarães en moesten we ook daar vroeger dan gepland naar huis. Maar dan nog kregen we wel een goed beeld van deze leuke stad!

Hoe geraak je van Porto in Guimarães met het openbaar vervoer?

Je kan rechtstreeks treinen van het Sao Bento station in Porto naar het station van Guimarães. Er zijn wel maar enkele treinen per dag heen en terug, dus het is even plannen welke uren je wil nemen, zeker ook voor de terugweg. Een heen en terug ticket kostte ons 7,40 euro per persoon, wat dus zeker niet duur is. Je zit ongeveer een uur en een kwartier op de (comfortabele) trein. Van het treinstation wandel je dan zo’n kwartier naar het centrum van het stadje.

Er zijn ook bussen die je kan nemen tussen de twee steden en dan rijdt er ieder uur wel een bus in elke richting. De bus in Guimarães stopt wel iets verder van het centrum dan de trein. Genoeg opties om er te raken dus.

Wat valt er te doen in Guimarães?

Guimarães is de geboorteplaats van Portugal. Toen koning Alfons I van Portugal in de 12de eeuw de Portugese onafhankelijkheid uitriep koos hij Guimarães als eerste hoofdstad uit. Het historisch centrum van de stad bevat nog steeds veel middeleeuwse elementen en is daarom UNESCO werelderfgoed.

De stad is er trots op de geboorteplek van Portugal te zijn. Als je vanuit het treinstation naar het Largo de Toural plein wandelt kom je het bord ‘Aqui Nasceu Portugal’ tegen.

Ook zijn er meerdere monumenten die Alfonso I als middeleeuwse ridder en held eren.

Toen wij door de straten wandelden kwamen we tot de constatatie dat de voorbereidingen voor een middeleeuws feest bezig waren. Maar we liepen eerst helemaal de heuvel van de stad op. Want daar staat het paleis van de Dukes of Bragança.

In de 14de eeuw woonden hier de hertogen van Bragança, de familie die later zou uitgroeien tot een koninklijke familie, de Spanjaarden zou verdrijven en een koningin aan Engeland zou leveren (Catherine Of Bragança).

Het kasteel floreerde dus in de 14de eeuw, maar raakte in de 16de eeuw volledig in verval. Pas in de 19de eeuw werd het gerestaureerd en sinds 1910 is het een historisch monument. Wat je vandaag ziet is dus een reconstructie van het middeleeuwse paleis uit de 14de eeuw. Een toegangsticket kost 10 euro per persoon.

Je komt meteen binnen in de mooie rechthoekige binnenplaats, bestaande uit twee verdiepingen. Elke hoek bevat een toren en langs één kant bevindt zich de kapel (houten dak op de foto rechts hierboven). De gangen hebben gotische bogen.

Binnen hebben ze het middeleeuwse paleis proberen reconstrueren, gebaseerd op andere kastelen uit deze tijd en de informatie die ze hebben over de oorspronkelijke opzet. Denk vooral aan Vlaamse tapijten aan de muren en een houten plafond. Het is mooi gedaan vond ik, maar je merkt wel dat het niet authentiek is.

Links: houten plafond dat de kiel van een boot nabootst.

In de verschillende zalen hangt en staat ook best wat kunst en andere interessante objecten, soms zelfs met een moderne toets.

Links: moderne kunst aan de muren.

Op de eerste verdieping is de kapel de blikvanger, met vernuftig houtsnijwerk voor de balkons en Vlaams glas-in-lood.

Ook op deze verdieping: de slaapkamer van Catherine Of Bragança, gek genoeg één van de bekendste telgen uit de familie omdat ze door haar huwelijk met James II in de 17de eeuw koningin van Engeland werd. Haar portret hangt naast het kleine bed.

Verder heb je een mooi zicht op het binnenplein van bovenaf. Het paleis van Bragança is de grootste monument van Guimarães en is dus zeker een bezoekje waard.

Naast het paleis vind je ook het kasteel van Guimarães, gebouwd in de 10de eeuw en blijkbaar recent nog uitgeroepen tot één van de zeven wonderen van Portugal omwille van zijn romaanse bouw. Het was op voorhand niet echt duidelijk of je het kasteel kan bezoeken. Toen wij er waren stond de poort niet open en dus hebben we er vooral even rondom gewandeld.

Je passeert daarboven ook nog de romaanse kapel São Miguel do Castelo. Ondertussen was het middeleeuwse festival in volle gang met activiteiten voor kinderen, mensen in traditionele klederdracht, een marktje en optredens op straat. Heel leuk hoe ze daar de geschiedenis zo levend houden. We wandelden door de middeleeuwse straatjes.

Alle wegen leiden naar het plein Largo do Oliveira met de Igreja de Nossa Senhora da Oliveira waar je voor 2 euro ook even binnen kan piepen.

Links: huizen aan de Largo do Oliveira. Rechts: binnenkant Igreja de Nossa Senhora da Oliveira

Op het plein zitten heel wat restaurantjes maar die zaten goed vol, wij doken een straat verder binnen bij Bangkok Thai, en dat was best lekker.

Je kan daarnaast ook over de oude middeleeuwse stadsmuur wandelen, dat hebben ze heel mooi aangelegd.

Je krijgt doorheen de hele stad echt het gevoel dat je in een andere tijd rondloopt, een beetje zoals in Mdina in Malta. Hierna besloten we net buiten het centrum naar de Igreja de Nossa Senhora da Consolação e Santos Passos (een mond vol!) te wandelen, een 18de eeuwse barokke kerk met blauwe tegels langs de buitenkant en een mooi aangelegd park ervoor. Je kan er gratis naar binnen.

Hierna was mijn kaars jammer genoeg uit. Op zich hadden we een goed beeld van de stad gekregen. Er waren nog enkele kleine musea om te ontdekken. Je kan er nog met een kabelbaan een hogere heuvel op om van het uitzicht te genieten en ik had graag wat meer genoten van de festiviteiten die aan de gang waren, maar er was een trein om 16u en die namen we terug naar Porto.

Ik vond Guimarães een leuke daguitstap. Het is er niet zo groot, maar je kan er wel een dag rondlopen en van de middeleeuwse sfeer genieten. Ik zou er zeker nog eens naartoe gaan als ik in de buurt ben.

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Napels #6: Napoli onder de grond

goannelies1 Comment

In april 2024 trokken Leen en ik naar de Italiaanse stad Napels voor onze jaarlijkse citytrip. Napels wordt ook wel de buik van Italië genoemd, ze zijn er blijkbaar zot van kerststallen en er is altijd wel ergens een hoek van waaruit de Vesuvius opdoemt. Napels is veelzijdig, Napels is luid, Napels is vuil en Napels voelt nog heel echt. Het werd een fijne kennismaking met deze zonnige stad.

Op onze laatste dag in Napels wilden we de koninklijke Bourbon wijk gaan verkennen, maar eerst was het nog tijd voor een afdaling naar het Napels onder de grond. Er zijn verschillende tours die je kan volgen. Wij kozen voor Napoli Sotteranea. Dit is niet de meest bekende tour. Dat is die in het toeristisch centrum met dezelfde naam, die vaak uitverkocht is. En door onze last-minute beslissing was er bij de eerstgenoemde tour wel nog plaats. De ingang van onze tour vind je in een steegje van de Spaanse wijk.

We kozen voor de Engelstalige begeleide tour en waren maar met een heel kleine groep. Deze tour is zeker nog niet zo bekend bij de toeristen. We betaalden 12 euro per persoon. Onze gids Alex bleek een Vlaams ex-lief gehad te hebben en verstond daardoor enkele woorden Vlaams, wat heel grappig was. Hij deed dat heel goed en ik zou deze tour zeker aanraden.

Maar wat zijn we nu gaan bezoeken? Ik zei al eerder iets over de Romeinse stad die onder de grond schuilt, maar hier gaat het om een ondergronds aquaduct dat de stad van water voorzag. Na een cholera epidemie werd het niet langer gebruikt en werd er een nieuw aquaduct gebouwd.

Links: de wandeling begint met een stevige afdaling via deze trappenpartij. Rechts: graffiti tekening op de muur, tegen de verveling van het wachten in de bunker.

Napels werd echter stevig gebombardeerd tijdens WOII en dus deed het plots weer dienst als bunker. Heel wat inwoners zochten er hun toevlucht. Er werden douches en toiletten geïnstalleerd om toch een beetje comfort te hebben. Er was zelfs een prostituee aan het werk toen.

Na de oorlog hebben ze heel wat afval in het aquaduct zitten storten en werd de plek vergeten. Met dank aan de inzet van vrijwilligers werd het terug hersteld en nu opengesteld voor publiek.

Links: allerlei gevonden artefacten in het aquaduct. Rechts: via deze gaten die dienst deden als trappen moesten de schoonmakers vroeger langs de muren wandelen.

Onze gids vertelde daarnaast over enkele plaatselijke mythes en legendes zoals ‘The little monk’, gebaseerd op de hondenjob van schoonmaker die vroeger zijn leven riskeerde in het aquaduct.

De tour gaf ons een mooi beeld van de geschiedenis van Napels. Hier en daar moesten we door een smalle irrigatiepassage. Ik vind dat zelf best eng, aangezien we met een kleine groep waren, zag ik dat nog net zitten. Heb je dus claustrofobie, dan is deze tour misschien niets voor jou.

Weinig foto’s deze keer, want dat is moeilijk onder de grond. Maar ik vond zo’n tour echt de moeite. Dus zet het zeker op je to-do list voor Napels.

Bonus: onder de grond, de metro!

De metro van Napels is blijkbaar al meerdere keren uitgeroepen tot de mooiste van Europa. Vooral het station Toledo is bekend om zijn immens blauwe koepel, maar bv. ook aan Garibaldi heb je heel wat leuke effecten met de verschillende roltrappen. De mooiste? Dat weet ik niet, ik vind die van Rome ook echt heel mooi en Londen is ook altijd in orde. Maar het is een soort extra bezienswaardigheid als je dan toch van punt A naar B moet ;).

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Wenen #1: Freihausviertel met de Naschmarkt en het Secession

goannelies4 Comments

In juni 2025 trokken Leen en ik voor vijf dagen naar Wenen. Tijdens een hittegolf nota bene en dus genoten we van het buitenleven in de Oostenrijkse hoofdstad die jaar na jaar wordt verkozen tot meest leefbare stad van Europa. Ik wist zelf totaal niet wat te verwachten van deze stad en neem jullie graag mee doorheen onze trip.

We sliepen in een AirBnb in de wijk Margareten, beetje verder van het centrum en niet zeer levendig, maar op zich wel goed bereikbaar met het openbaar vervoer (al namen we vooral de bus die het dichtst bij onze slaapplaats stopt want Wenen is groot dus het aantal stappen per dag liep snel op).

Toen we aankwamen aten we een pizza bij Trattoria Pizzeria Margareta in het hart van de wijk op een zalig binnenpleintje met terras. Aanrader! Nadien was het tijd om de wijk ernaast te ontdekken: het Freihausviertel (het 4de district).

Wenen heeft met de Secession zijn eigen versie van de art nouveau. Gustav Klimt en Otto Wagner zijn daarvan de bekende namen. Aan de Linke Weinzeile staan twee van Otto Wagner zijn prachtige huizen: het bloemrijke Majolikahaus en het met gouden ornamenten van Kolomon Moser versierde Wienzeilerhäuser .

Prachtige gevels zijn het! Leuk om al die details te spotten. Je merkt ook meteen dat de metro-ingangen heel erg art nouveau aandoen. De place to be begint echter achter de metro-ingang: de Naschmarkt.

De Naschmarkt is een halfopen markt met overdag kleurrijke stallen vol fruit, kruiden en andere etenswaren. ’s Avonds openen de vele bars en restaurants en worden de terrassen opgezet. Op zaterdagvoormiddag vind je er ook een vlooienmarkt.

Het is misschien allemaal wat toeristisch, maar wij vonden het er toch heel gezellig en dankzij het mooie weer was het de ideale plek voor een aperitief, of een heerlijk diner bij Neni am Naschmarkt.

Aan de andere kant van de markt kom je uit op het Kleines Haus der Kunst, ook een voorbeeld van de Secession (werd verbouwd toen wij er waren), maar meteen valt vooral de gouden koepel van het Secessiongebouw op.

In 1898 zag dit het gebouw het levenslicht door een groep kunstenaars die zich verenigden onder de naam ‘Secession’ en die een tempel voor hedendaagse kunst wilden creëren. Hun motto Der Zeit ihre Kunst. Der Kunst ihre Freiheit staat op de gevel. Het gebouw zelf is van Joseph Maria Olbrich en binnenin vind je de Beethoven friezen van Gustav Klimt.

Naast die friezen, vind je er ook vandaag werk van hedendaagse kunstenaars. Voor 12 euro per persoon kan je naar binnen. We zagen kunst van Ariane Muller, Jeremy Shaw en Francis Offman, maar de expo’s wisselen regelmatig. Het hele gebouw is ruim en laat veel licht binnen wat de werken mooi doet uitkomen.

Als laatste kwamen we uit bij de Klimt Friezen, gebaseerd op de 9de symphonie van Beethoven – die door je hoofdtelefoon weerklinkt. De art nouveau swing, gouden details en femmes fatales met lange haren vielen meteen op – typische elementen van art nouveau over heel Europa. De friezen zijn moeilijk te bewaren aangezien ze rechtstreeks met verf op de muren zijn geschilderd, daardoor wordt de temperatuur in de kamer constant op hetzelfde peil gehouden.

Dit bezoek werd meteen één van de hoogtepunten van de trip. Je kan Wenen niet begrijpen zonder de nieuwe kunst te zien die artiesten zoals Klimt en Wagner wilden brengen om zich af te zetten tegen het oude neoclassicistische ideaal dat de binnenstad domineert.

Van hieruit wandelden we verder richting de Karlsplatz waar de Karlskirche het landschap domineert. Deze rooms-katholieke kerk werd in de 18de eeuw door de keizer Karel VI aan de stad gegeven na een grote pestepidemie. En is opgezet in neoclassicistische stijl met twee grote zuilen geïnspireerd op de zuil van Trajanus in Rome – ze hadden er eentje net gekuist, de andere was nog ‘vuil’ ;).

Een bezoek kost 9,50 euro per persoon en daarmee kan je ook het panoramadak op om de zuilen van dichterbij te bekijken. Het interieur van de kerk is barok, in de koepel hing een modern lichtkunstwerk.

’s Avonds doen ze hier opvoeringen van klassieke muziek waaronder de vier seizoenen van Vivaldi. Sowieso kan je in heel Wenen concerten van hun gevierde componisten meepikken, iets dat voor een volgende keer op het lijstje staat.

Hiermee hadden we hoogtepunten van de wijk gezien en zat onze eerste halve dag erop. We aten (veggie) burgers bij Weinschenke in Margareten en doken op tijd ons bed in.

Ben jij al eens in Wenen geweest?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Malaga #2: het centrum met de Kathedraal en het Picasso museum (+eettips)

goannelies2 Comments

In februari 2025 gingen het lief en ik de zon opzoeken in Malaga. We verbleven bij Tandem Soho suites, een appartementcomplex in de hippe Soho wijk. Naast een uitstap naar het Alhambra van Granada, werd het vooral een chille citytrip in deze kuststad. Ik laat je met plezier de fijnste plekken van de stad zien.

Vorige keer nam ik jullie mee naar het moorse erfgoed van Malaga, vandaag focus ik op het centrum. Ik wist op voorhand niet hoe klein en gezellig dat centrum van Malaga zou zijn. Het was ook carnaval toen wij er waren, wat voor een groot volksfeest zorgde.

Het centrum is dus zoals gezegd compact, met de winkelstraat Calle Larios die alles doormidden snijdt en uitkomt op het Plaza de la Constitucion. Dé twee trekpleisters zijn ongetwijfeld de kathedraal en het Picassomuseum.

De kathedraal

De kathedraal van Malaga is zo één van de plekken waar alle wegen naar lijken te leiden. Het is een enorme kerk met een gotisch fundament, de spitsbogen binnenin geven dat weg, en daarnaast renaissance en vooral barokke elementen. De kerk is gebouwd op de plek van de vroegere moskee, dus na de katholieke herovering aan het einde van de middeleeuwen. Dat is al laat om zo’n bouw te starten en het heeft dan nog eens 200 jaar geduurd om het af te werken, wat de mengelmoes van stijlen verklaart.

Links: gebouwde toren. Rechts: nooit voltooide toren 😉

Langs buiten ziet elke gevel er wat anders uit. Er is een klokkentoren en er ontbreekt er tegelijk een: de tweede is nooit gebouwd door geldgebrek in de 18de eeuw. Daardoor wordt de kerk ‘La Manquita’ genoemd, wat zoveel betekent als ‘één-armige of manke dame’. De toren die wel gebouwd is, is 87m hoog en daarmee de hoogste kerktoren van Andalusië.

Aan de zijkant heb je een – vond ik – hele mooie barokke ingang. We wilden deze kerk ook graag langs binnen bewonderen en toegang kostte 10 euro per persoon, daarin zit een audiogids inbegrepen. De hele kerk is gewijd aan de hemelvaart van Maria. Binnen vond ik licht echt heel speciaal, goudgeel als het ware. En het is een enorm hoge kerk door de gotische bogen.

Het is heel groot binnen, met veel zijkapellen, een enorm altaar en een houten koor dat in drie lagen is opgebouwd, heel indrukwekkend ambachtswerk. Je loopt er al snel een dik uur in rond.

Ik heb al veel kerken gezien en meestal ben ik in Spanje geen grote fan door de overdreven barok. Ik had dat ook van deze kerk verwacht, maar het was dus niet wat ik dacht. Het sobere is behouden en dat maakt het allemaal heel mooi.

Links: het ambachtskerk in het koor.

De kathedraal was het eerste wat we bezocht hebben in Malaga en absoluut de moeite!

Picassomuseum

Picasso is een naam waar je niet rond kan in Malaga. Hij werd er geboren. Eén van de musea die je er vindt is dan ook zijn casa natal (geboortehuis) aan het enorme Plaza de la Merced. Dat bezochten we echter niet.

Plaza de la Merced

Niet veel verder vind je het Picasso museum in het historische Palacio de Buenavista, één van de vele musea over de kunstenaar in de wereld. Het museum doet een poging om Picasso’s hele oeuvre te overspannen en focust ook op zijn liefde voor Andalusië. Naast schilderijen, vind je er ook veel keramiek van de kunstenaar.

Een bezoek kost 12 euro per persoon en je reserveert best online op voorhand. Dat hadden wij niet gedaan en we hadden de populariteit een beetje onderschat. Het is het meest bezochte museum van Malaga (en er zijn er veel!). Er zijn twee rijen: voor mensen met een online ticket en voor mensen zonder ticket. Ook met een ticket is het dus even aanschuiven. Wij stonden eerst in de foute rij en nadien in de juiste die niet vooruit ging en kochten dan toch maar een ticket online voor het tijdslot dat er aankwam. Boek dus online.

De echt bekende werken hangen er niet. Maar je krijgt wel echt idee van zijn loopbaan en zijn turbulent liefdesleven. Picasso was allesbehalve goed voor zijn vele vrouwen, daarom heb ik een wat moeilijke relatie met hem als persoon. Maar hij is misschien wel één van de meest invloedrijke kunstenaars ooit en dan verdient hij een museum in zijn geboortestad.

Links: ik met gekruiste armen bij het werk ‘Vrouw met gekruiste armen’.

Je ziet het misschien een beetje op hoe ik mijn foto’s heb genomen: het is er enorm druk binnen. Het is geen groot gebouw dus hangen de werken in relatief kleine ruimtes. Er lopen heel wat mensen als een kip zonder kop door de werken. Het is niet de meest rustige museumbeleving, maar dat moet je er helaas een beetje bijnemen. Wij gingen ook op een weekenddag in de voormiddag, dus ik zou een rustiger moment uitkiezen ;).

Eettips

Een kleine midweek in Malaga zorgde ervoor dat we goed van de lokale keuken hebben kunnen genieten, hierbij onze tips:

Ijs:

Churros:

  • De lokale variant van churros zijn de tejeringos. Ze zijn gladder, dunner, langer en krommer :D. Er zijn een aantal toeristenplekken, maar als je ze graag lokaal eet moet je bij Churreria La Malaguena zijn. Opgelet: in Spanje eten ze churros als ontbijt/in de voormiddag met een kop chocolade erbij. Ik zou echt een goede Spanjaard zijn.

Lunch/avondeten:

  • In het centrum kan je kiezen voor tapas bij d’Platos (mijn favoriet!), het mega populaire Casa Lola (vond ik wat tegenvallen?), Madeinterranea, of Los Marangos (meerdere locaties). Los Marangos heeft ook heel lekkere paëlla (when in Spain…), maar is wel het meest toeristische van allemaal.
  • In de wijk Soho waar we sliepen aten we steengoede pizza bij Unica en lekkere fusionkeuken bij Fusion 87.
  • We aten ook een keer Mexicaans bij Mezcal. Oké, niet fantastisch, maar een goede afwisseling.

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Londen #23: The charterhouse & The Barbican Conservatory

goannelies2 Comments

In oktober 2024 gingen we op herfsttrip naar de Britse hoofdstad en deden we weer heel wat nieuwe dingen die ik graag met jullie deel. Voor we vertrokken reserveerden we twee specifieke bezoekjes die zich pal in het centrum van Londen bevinden, maar die in de schaduw van St Paul’s en Tate Modern vaak niet op de bucket list van de gemiddelde toerist raken. Maar wel op die van mij :D.

The charterhouse

Dit gebouw is ongetwijfeld na The Tower mijn favoriete gebouw in Londen. Het is een van de weinige gebouwen uit de middeleeuwen en de Tudorperiode dat nog overeind staat in centrum Londen. Vandaag is The Charterhouse een liefdadigheidsinstelling die onderdak biedt aan mannen die (financieel) geen plek vinden binnen de ‘normale’ maatschappij. Dit zijn de “brothers” en ze gebruiken dat woord zonder religieuze bijbedoeling. Mannen van alle religies en afkomsten zijn er welkom.

Het is dus een plek waar mensen wonen, eten en leven. Daarom mag je er uiteraard niet zomaar vrij binnen. Er is een inkomhal met informatie en een klein gratis museum dat wel voor iedereen toegankelijk is, net als de kapel binnen bepaalde uren.

Ik raad aan om een tour te boeken om het hele gebouw te beleven, maar doe het tijdig want ze verkopen razendsnel uit. Wij kozen voor de brother’s tour van 2u voor 20 pond per persoon, maar je kan ook een kortere tour doen.

Een brother’s tour betekent dat één van de bewoners de rondleiding geeft, wat het toch wel extra interessant maakt. Het is hun manier om iets terug te doen voor de community. Onze brother gaf ook veel uitleg bij hoe ze daar leven en uiteraard de geschiedenis van het gebouw.

En die geschiedenis is boeiend: oorspronkelijk was het een klooster dat net buiten de stadsmuren van Londen stond. Vlak voor het gebouw is een park en daaronder huist een massagraf van een grote pestepidemie, en die epidemie vormde de aanleiding tot de bouw van het klooster. Door de reformatie in de 16de eeuw werd het klooster echter ontboden, verschillende monniken werden zelfs publiekelijk verbrand en het gebouw kwam in het bezit van een edele, Edward North, aan het hof van Henry VIII.

Later was het vooral Thomas Sutton die met het gebouw en de kapel aan de slag ging. Uiteindelijk werd het een liefdadigheidsinstelling met twee doeleinden: een jongensschool en een armenhuis. De school verhuisde ondertussen naar een andere plek, maar het is dus nog steeds een armenhuis.

The Charterhouse is evenwel geraakt door de Blitz tijdens WOII, maar toch is er nog een prachtig staaltje Tudorarchitectuur overgebleven. De edelman die het kocht liet het opkalfateren om o.a. koningin Elizabeth I te kunnen ontvangen. The Great Chamber is dan ook dé pronkzaal.

The Great Chamber, mijn mond viel er van open, zo’n mooie ruimte!

Het gebouw heeft meerdere binnenpleinen, een kloostergang en een uitgebreide tuin. The Charterhouse wordt heel vaak gebruikt in films en series o.a. Downton Abbey, Mary & George & Taboo draaiden er scènes. Je vindt natuurlijk niet op zoveel plekken zo’n authentieke ‘oude’ sfeer.

Dit is de plek waar in Downton Abbey seizoen 1 Sybil en Tom naar een politieke bijeenkomst gaan kijken :).

In de zomer kan je een tour in de tuin volgen, die zouden heel erg de moeite zijn, ook zijn er soms concerten of events waardoor je vrij in het gebouw kan. En in de winter doen ze candlelight tours by night, dat zou ik ook graag eens doen. Alle inkomsten van de tours gaan trouwens naar het armenhuis.

Ik vond het echt een super interessant bezoek. In het museum kun je een aantal artefacten terugvinden, waaronder het skelet van een pestslachtoffer. Na zo’n tour had ik ook voldoende context om het museum door te wandelen, anders ga je het misschien maar niets vinden.

Zoek je dus eens iets unieks in Londen met veel geschiedenis en wil je meteen bijdragen aan een goed doel is dit the place to be. Dichtstbijzijnd metrostation: Barbican of Farringdon.

Barbican Conservatory

Als je daar dan toch bent kan je even de architectuur van The Barbican gaan bekijken. En wat ik dus niet wist is dat er ook een tropische serre huist in het cultureel centrum. Een bezoek aan The Barbican conservatory kan je op bepaalde dagen (vrijdag – zaterdag – zondag meestal) gratis boeken. Je moet wel op voorhand reserveren en ook dit ‘verkoopt’ snel uit. Wij deden het ’s avonds omdat het me ook wel leuk leek om het in het donker te doen.

De tropische serre is niet megagroot, maar er staan dus heel wat planten bij elkaar (1.500 verschillende soorten), er zwemmen koi vissen in het water en er zijn veel verborgen hoekjes. Je vindt er ook een bar en ’s avonds zaten er veel mensen lekker te chillen (het is er warm binnen, wat in de winter in Londen mooi meegenomen is).

Overdag kan je meer van de planten zien bij daglicht, maar ’s avonds vond ik het vooral heel sfeervol.

Niet iets om uren in rond te lopen, maar wel fijn. Twee activiteiten waarbij je aan de foto’s niet misschien meteen zou denken ‘Hey, dit is Londen’, maar het toont weeral de diversiteit van Londen als bestemming :). Ik ben redelijk zeker dat ik nog terugkeer naar The Charterhouse of even ga chillen in de tropische serre.

Honger gekregen na je bezoek? Alle Londen food tips vind je in deze blogpost die ik regelmatig bijwerk.

Ken jij nog een plekje in Londen dat ik zeker niet mag overslaan bij een volgend bezoek?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.