Close

1 jaar GoAnnelies

Ik vier vandaag een beetje feest! Exact 1 jaar geleden kwam namelijk de eerste blogpost online op Goannelies (dat was deze). Ik vier dus het eenjarig bestaan van deze blog. Ik had eerlijk gezegd nooit gedacht dat ik na een jaar nog altijd zoveel zin zou hebben om elke week een nieuw stuk te publiceren. Maar inmiddels is dit mijn 46ste post en streef ik ernaar om elke week iets online te zetten.

P1040068
Macarons voor iedereen!

Ik heb altijd graag geschreven, maar het laatste jaar is schrijven een ‘must’ geworden. Ik schrijf nog liever dan vroeger en haal er door te bloggen nog meer voldoening uit. Passie als toverwoord is nog steeds het motto van deze blog en als bij toverslag is bloggen nu een extra passie geworden.

Het doel van deze blog was het creëren van soort online oefenboek van de copywriter die ergens diep vanbinnen in mij schuilt. Ik merk nu al dat mijn schrijfstijl veranderd is, daarom niet verbeterd, maar ik ben anders gaan schrijven. Ik ben nog steeds mijn eigen stijl aan het zoeken, maar GoAnnelies laat mij toe om hier volop mee te experimenteren. GoAnnelies is niet alleen maar een oefenboek, het is een online uithangbord geworden van wie Annelies is. En daar ben ik blij mee.

De vele persoonlijke stukjes, of net de grappige, de inhoudelijke posts over mijn opleiding, de mindstyletips of mijn liefdesverklaringen voor het veldrijden. Allemaal maken ze deel uit van wie ik ben en waar ik van hou. En dat is de enige trend waar ik mee verder wil. De onderwerpen zullen misschien nog maandelijks veranderen, maar het zal steeds mijn persoonlijkheid weerspiegelen.

En dan zijn jullie er nog. Mijn lezers! Soms zijn jullie met velen, soms met wat minder. Maar ik doe dit niet voor de statistieken. Het belangrijkste vind ik jullie feedback. Ik heb het afgelopen jaar veel reacties gehad op mijn blog in het algemeen of op specifieke stukken. Er was geen enkele negatieve bij! Jullie enthousiaste reacties zorgen ervoor dat ik elke week opnieuw weer iets moois wil schrijven. Of ik jullie nu in het echte leven ken of niet, jullie feedback helpt mij enorm verder. Bedankt daarvoor!

Volgende week komt er eventjes geen stuk online, ik geniet namelijk van een laatste weekje vakantie voor ik begin te werken! En ondertussen drink ik een glaasje op mijn eerste blog anniversary 😉

Blijf mij ook zeker feedback geven. Wat vinden jullie van GoAnnelies? Wat is er goed? Wat kan beter?

5 dingen waar ik niet zonder kan

Noem het gerust een verslaving of een ongezond grote obsessie, maar er zijn nu eenmaal dingen waar ik niet zonder kan, niet zonder wil en hopelijk ook nooit zonder moet. Ook al zijn ze niet levensnoodzakelijk, de volgende zaken zou ik toch heel erg missen op een onbewoond eiland in de oceaan.

Zoetigheden

En dan vooral ijs en chocolade. Als het maar zoet is en als het maar veel is. Oké, ik heb een beetje een chocoladeverslaving (sorry suikerspiegel). Ik eet het alleen maar elke dag (een paar keer ^^). Mijn favoriete ijs is trouwens alles behalve chocolade-ijs. Ja, ik ben een beetje vreemd.

Intellectuele uitdaging

Klinkt een beetje zwaar, maar ik denk gewoon graag na (ik heb een hoge need for cognition, waardoor ik met dit soort moeilijke termen kan gooien :p). Zelfs wanneer ik mij wil ontspannen door een boek te lezen of een serie te kijken heb ik graag dat er wat diepgang en complexiteit inzit. Gewoon lekker ‘wegkijken’ zit er bij mij niet in. Geef mij maar iets dat ik kan laten bezinken.

Muziek

Tijdens mijn puberteit was ik ofwel aan het slapen ofwel muziek aan het luisteren. Ondertussen heb ik nog wat andere nevenactiviteiten gevonden ^^, maar muziek is nog steeds erg aanwezig. Vooral tijdens het autorijden is muziek een uitlaatklep (auto en uitlaatklep, heb je hem? xD). Ik heb trouwens geen favoriet muziekgenre, het type muziek dat ik luister hangt echt af van mijn humeur.

IMG_7066

Mijn bed 

Inclusief mijn katten die vaak het volledige bed inpalmen. Rust is gewoon iets wat ik erg nodig heb, toch zeker zo’n 8u slaap per nacht of ik kan al eens chagrijnig worden (en dat wil je niet ^^). Ik slaap ook nergens zo goed als in mijn bed. En mijn katten blijkbaar ook niet…

Mijn vrienden

Als single komen mijn vrienden natuurlijk op de eerste plaats. Ik heb nu eenmaal iemand nodig om tegen te zagen… Nee mopje! Vriendschap vraagt misschien wel meer inspanning dan een relatie, maar gelukkig heb ik toppers als vrienden. Elkaar steunen door dik en dun en vooral veel plezier maken. Bij mijn vrienden blijf ik me voor altijd 18 voelen!

Wat zou jij enorm missen op een onbewoond eiland?

2015, het jaar van de rollercoaster

Terugblikken. Het is niet iets wat ik vaak doe. Het zit gewoon niet in mij. Ik ben zo gefocust op alles wat nog komen moet dat ik vergeet stil te staan bij wat is geweest en wat ik heb gedaan. 2014 was het jaar van de ommekeer voor mij. Ik ben toen gaan leven met het idee dat ik minder moet gaan twijfelen en gewoon doen. Dingen gaan ervaren. En soms viel dat tegen, maar meestal werd ik er rijker van als persoon.

In januari 2015 was ik ervan overtuigd dat het moeilijk zou worden om 2014 te overtreffen. Ik had werkelijk geen flauw benul van wat 2015 mij zou brengen. Mijn agenda was geboekt tot pakweg midden juni. En dan, het grote gat. En dat angstig stemmetje in mijn hoofd: wat nu? Als ik terugkijk op 2015 besef ik dat veel van mijn beslissingen toch opnieuw terugkomen op ervaring. “Als dit niet goed komt, dan heb ik het tenminste gedaan, dan ben ik een ervaring rijker.”

Over 2016 durf ik geen uitspraken meer doen. Met #BAS1516 is mijn agenda opnieuw goed gevuld tot en met juni 2016. En daarna? Sowieso werk zoeken, maar als wat? Geen idee. En weet je, dat maakt niet uit. Ik zie wel waar ik uitkom.

Ik zei het al, ik doe het niet vaak dat terugblikken. Dit jaar is er nochtans veel om naar terug te kijken, om trots op te zijn. In de eerste helft van 2015 breidde ik een eind aan mijn master in de Bedrijfscommunicatie. Ik had een goede januariblok, deed daarna stage op de marketingdienst van de KU Leuven en schreef mijn gevreesde masterproef. Begin juli kwam de verlossing: ik was met glans geslaagd en zo zaten vier mooie jaren erop.

En dan was het zomer en sloeg de onzekerheid me om het hart. Midden juli ben ik uiteindelijk gegaan voor één van de laatste vijf plekken bij BAS. Dat lukte en zo had ik op amper één week tijd toch ineens weer een nieuw doel. Toen kon de vakantie echt beginnen. Ik had een geweldige zorgeloze vakantie! Ik verkende Boedapest en startte eindelijk met deze blog. Nog steeds beleef ik veel plezier aan het schrijven van mijn blogposts en krijg ik vele positieve reacties op mijn schrijfsels (bedankt om deze te willen lezen!).

Eind september begon #BAS1516 en sindsdien zit mijn leven in een stroomversnelling. We gingen op teambuilding en verkenden acht weken lang de reclamesector via bedrijfsbezoeken, lezingen en netwerkevents. Als kers op de taart verbleven we drie dagen op Eurobest. Ondertussen loop ik alweer stage bij Seven Productions en leer ik elke dag bij. En nu is het december en zit het jaar er weer op. Het is allemaal zo snel gegaan.

Als ik zo terugkijk op 2015 dan kom ik tot één conclusie: 2015 was het jaar van de rollercoaster. Ik had veel hoogtepunten, maar ook heel wat onzekere momenten en enkele dieptepunten. Net als in een rollercoaster heb ik zo weinig mogelijk proberen schreeuwen en zoveel mogelijk genoten. Maar een rollercoaster heeft nu eenmaal een grote snelheid, je vliegt aan alles voorbij.

De wereld was niet mooi in 2015 en eigenlijk was ik zo met mezelf bezig dit jaar dat het allemaal aan me voorbij is gegaan. Misschien is het nodig om in 2016 wat meer stil te staan bij mezelf, bij de wereld, bij de mensen om me heen. Maar misschien ook niet, misschien is het allemaal goed zo.

Wat 2015 jou ook gebracht heeft, ik hoop dat 2016 voor ons allemaal veel hoop en liefde brengt. En als je het komende jaar het gevoel hebt dat je in een rollercoaster bent beland, vergeet dan niet dat na elke afdaling opnieuw een hoogtepunt volgt.

Fijne feestdagen!

Veel liefs,

Annelies

Wat ‘mijn botten’ over mij vertellen

Woensdagavond 23 september. Het startpunt van een nieuw hoofdstuk. Het hoofdstuk #BAS1516. De ingrediënten: een jeugdhuis ergens in Vlaanderen, 25 nieuwsgierige jonge getalenteerde mensen, twee lectoren en veel drank. We hebben gebabbeld, we hebben gelachen, maar we hebben vooral nog veel meer gezeverd.

Onmiddellijk aan de praat raken met 24 individuen die je niet kent, dat is ferm uit mijn comfort zone. Gelukkig (?) moesten we een voorwerp meenemen om ons voor te stellen. Eén voorwerp om uit te leggen wie Annelies is. Geen gemakkelijke opgave!

En dus nam ik mijn knalrode katchou botten mee. Dat leverde wel wat vreemde blikken op moet ik zeggen ;).

P1020159 (2)

Mijn botten staan voor één van mijn grootste passies: het veldrijden. Ik gebruik mijn laarzen ook eigenlijk alleen maar om naar de cross te gaan, zo’n acht tot tienmaal per seizoen. Gezien het (regenachtige) weer in België geen overbodige luxe, het hoort er gewoon bij. Het veldrijden is dus de meest obvious link tussen mezelf en mijn katchou botten.

Maar zeggen mijn rubberen laarzen ook iets over mijn persoonlijkheid? Jazeker! Zoals je ziet zijn het felrode laarzen en dat verwijst naar mijn kleurrijke kledingstijl. Ik ben gewoon een kleurrijk meisje en zal altijd het positieve in dingen zien. Daarnaast staan botten ook voor iemand die van aanpakken weet. Als ik iets doe, dan ga ik er volledig voor. Ten slotte sta je met je botten letterlijk dicht bij en vaak zelfs in de grond. Dat verwijst naar het feit dat ik redelijk down-to-earth ben. Ik ben een zeer realistisch persoon en ben niet snel tevreden. Ik ben dus absoluut geen zweverig type.

Door de voorwerpenronde wist je toch al meteen iets over elkaar en was het dus makkelijker om een ijsbreker te vinden. De kennismaking is eigenlijk nog best vlot verlopen. We waren immers allemaal wat zenuwachtig en onzeker, maar we hebben er samen drie hele fijne dagen van gemaakt. Ik ben helemaal klaar om met dit team aan de slag te gaan!

Zo zie je maar. Mijn botten vertellen meer over mij dan je denkt ;).

Vier mooie jaren

Afgelopen vrijdag was het zover. Het einde van een tijdperk. Onder het motto eentje is geentje ging ik voor de tweede keer naar de proclamatie van de faculteit Sociale Wetenschappen van de KU Leuven. Dit keer om een geweldige periode af te sluiten samen met de vriendinnetjes. Of mijn studententijd de mooiste periode uit mijn leven zal zijn, dat weet ik nog niet. Wat ik wel weet is dat het vier mooie jaren waren.

Vier jaar geleden, toen ik eindelijk van die middelbare school af was, ging voor mij een nieuwe wereld open. Als boerenmeisje voor het eerst naar de grote stad Leuven en dat elke dag met de trein (ik was nogal optimistisch toen ^^).

Al snel bleek dat Leuven niet zo’n grote stad is. Maar wat vaststaat is dat Leuven geweldig is! Ik ga Leuven ontzettend missen. De clash tussen jong en oud, de terrasjes die na één zonnestraal al vol zitten, het lekkere eten, de mooie gebouwen, … Leuven, je bent nog niet van mij af, ik zal je blijven bezoeken.

De trein: tja ik heb dat vier jaar gedaan. Elke dag opnieuw. Correctie: elke dag dat er geen treinstaking was (en er was nogal vaak een staking). Ik ben ook niet elke dag op tijd in de les geraakt (ofwel veel te vroeg natuurlijk). Enfin, ik zou uren kunnen vertellen over mijn belevenissen met de NMBS tijdens de afgelopen vier jaar maar ik zal het kort houden: ik denk niet dat ik nog vaak een trein zal nemen.

p1020091

En dan het studeren zelf. Eindresultaat: een bachelor Communicatiewetenschappen en een master Bedrijfscommunicatie. Goed voor 240 studiepunten, meer dan 40 opleidingsonderdelen (en dus evenveel examens), twee stages, twee seminaries, vele groepswerken en één Masterproef. Het was vaak afzien en blijven zwemmen maar ik heb de eindmeet gehaald.

Ik heb heel wat kennis vergaard over media en strategische communicatie maar ook over politiek en taalkunde, over recht en psychologie, over statistiek en wetenschap,… Het meest heb ik echter geleerd over mezelf. Ik ben niet langer dat meisje van vier jaar geleden. Ik heb ondertussen een vele ruimere blik op de wereld, een kritische blik ook. Ik heb ontelbare mensen ontmoet en met hun bijhorende achtergrond en levensvisie kennis gemaakt.

Na vier jaar leef en denk ik als een communicatiewetenschapper en dat… dat had ik niet verwacht. Het lijkt allemaal zo banaal: je gaat naar lessen, maakt opdrachten, leert de theorie en legt examen af. En dat steeds opnieuw en opnieuw. Maar het doet meer met je dan je denkt. Je neemt een bepaalde houding aan, een bepaalde mentaliteit, een levensvisie bijna. Ik ben nu een meisje van 22 met een kritische open geest. En dat valt niet in punten of graden te omschrijven. Dat is iets dat ze me nooit meer afpakken.

Beste KU Leuven, u hebt mij gevormd als persoon. En laat dat nu net het doel van een universiteit zijn: onderwijs en vorming. Ik dank u en alle mensen waarmee ik de afgelopen vier jaar in contact ben gekomen. Bedankt voor vier mooie jaren! 

22 dingen die ik geleerd heb op mijn 22ste

Exact 22 jaar geleden zag ik het levenslicht. 22 jaar, ik kan het zelf amper geloven. Mijn 21ste verjaardag lijkt nog maar gisteren en we zijn alweer een jaar verder. Stiekem vind ik het zelfs een beetje jammer want 21 is best een mooie leeftijd. Maar de tijd staat nu eenmaal niet stil…

Vandaag een lijstje met, oh hoe toevallig, 22 dingen die ik de afgelopen tijd heb bijgeleerd over mezelf maar vooral over het leven van een twintiger. Here we go!

  1. De tijd vliegt. Als kind leek een dag, laat staan een week, eindeloos te duren. Nu zijn 24u zo voorbij (waarom duurt een dag niet langer?). En ja, we verliezen dan ook nog eens heel wat tijd met het zeuren tegen iedereen die het maar wil horen dat de tijd zo snel vooruit gaat :).
  2. Heel wat contacten/vriendschappen tussen je 18de en 25ste levensjaar zijn vluchtig. Het is een cliché maar het klopt. Als jongvolwassene leer je heel wat nieuwe mensen kennen en vaak klikt het geweldig, voor een tijdje. Daarna verlies je elkaar weer uit het oog. Tja, dat is gewoon zo.
  3. Vriendschap is kostbaar. Voorgaand op het vorige met alweer een cliché: je leert je echte vrienden kennen. En dat zijn er eigenlijk niet zo veel. En nee dat hoeft ook helemaal niet.
  4. Echte vriendschap vertaald zich niet in tientallen sms’jes per dag, of whatsappjes of whatever. Mijn beste vrienden een paar weken niet gehoord? Eén keer afspreken en het is net alsof we elkaar gisteren nog gezien hebben. En dat is goed zo.
  5. Niet iedereen vind jou ‘leuk’. Vroeger wilde ik dat iedereen me graag mocht, nu weet ik dat dat onmogelijk is. Ik vind ook niet iedereen leuk.
  6. Sommige mensen vinden je opeens niet meer ‘leuk’. Alsof de ‘vind-ik-niet-meer-leuk’-knop van Facebook geïntegreerd is in het echte leven. Vroeger zag ik dat als een mes in mijn rug. Oké, ik geef het toe, ik zie dat nog altijd zo. Maar zo’n mensen ben je beter kwijt dan rijk (dit is een post vol clichés aan het worden :D).
  7. Sociale media zijn niet het echte leven. FAKEbook! Mensen met het perfecte leventje op Facebook of Instagram? Nja, ik wil toch niet ruilen hoor!
  8. Je wordt bedachtzamer. Ik toch in ieder geval. Als tiener dacht ik gewoon niet na over de dingen die ik zei of deed. Nu denk ik soms te veel na. Ober in een restaurant: ‘Heeft u al een keuze gemaakt?’. Ik: ‘euh nee’ (ik zit hier nog maar amper een kwartier op de menukaart te staren, geef me een beetje tijd alstublieft!).
  9. Ik ben een piekeraar. Elk jaar neem ik me voor om minder te piekeren (goede voornemens enzo ^^). Nee hoor ik blijf gewoon piekeren.
  10. Slaap is belangrijk. Mijn bed is soms mijn beste vriend. Gaan slapen om 22u na een drukke dag? Jep, ik lig al in te dommelen.
  11. Algemene trend: Alcohol: ja! Drinken: nee! Als twintigers is de fun van veel drinken op korte tijd gepasseerd. Een glaasje wijn (of 2) bij het eten: graag! Drinken en rijden? No way, echt niet cool! Note to myself: ‘cool’ is geen sociaal geaccepteerd woord meer na je twintigste. 
  12. Het innerlijke wordt belangrijker. Een zeer fijne evolutie! Je gaat sneller moeite doen om iemand echt te leren kennen en je neemt mensen zoals ze zijn. Merkkledij en afkomst maken ook echt niet meer uit.
  13. Ik kan niet zo goed kaartlezen… Oké oké ik kan NIET kaartlezen. Als er één vrouwelijk cliché is dat klopt bij mij dan is het dit. Ik stuurde mijn vriendin ooit naar de andere kant van Rome dan waar we moesten zijn omdat ik de kaart omgekeerd hield (kan gebeuren hé). Maar als ik ergens één keer ben geweest kan ik me wel heel goed oriënteren. En ik kan parkeren. Meestal. Dus niet alle vrouwelijk clichés zijn van toepassing op mij hoor ^^.
  14. Ik krijg de kriebels als iemand mij mevrouw noemt. Ik mag dan wel de 20 gepasseerd zijn, mevrouw is zoooo 30.
  15. Je weet nog steeds niet precies waar je met je leven naartoe wilt. En dat is oké! Hallo, ik ben ‘nog maar 22’.
  16. Soms ben ik ook ‘al 22’ hoor. Het is maar wat me het beste uitkomt :D.
  17. Bepaalde situaties schrikken me minder af. Een presentatie geven, een sollicitatiegesprek,… Ik heb nog steeds zweethandjes maar alles ik nu gewoon mezelf ben dan komt het wel goed. Toch?
  18. Je snapt niets meer van de jeugd. De muziek waar ze naar luisteren, de kleren die ze dragen, de woorden die ze gebruiken, dat comazuipen… Moet dat nu allemaal? Tja, dat heet jeugdcultuur en ja wij zijn zelf ook zo geweest maar alleen geven we dat niet graag toe ;).
  19. Steeds vaker word je ermee geconfronteerd dat je jeugd voorbij is. MSN bestaat allang niet meer, net als netlog. Wie koopt er trouwens nog CD’s? K3 stopt ermee.. What’s happening?
  20. Je begint ‘grote mensendingen’ graag te doen. Naar theater gaan, een documentaire kijken, gaan wandelen, je leest meer boeken op een jaar dan tijdens je hele middelbare schoolcarrière,… Saai? Ik dacht het niet!
  21. Nietsdoen is zalig. Vroeger heette dat vervelen, nu is het verdiende rust.  Vanuit je bed een romcom (of in mijn geval een kostuumdrama) kijken met een grote kop thee of chocolademelk: heerlijke me-time!
  22. Alles komt altijd goed. Het is al jaren mijn levensmotto maar het klopt ook gewoon. Op het einde valt alles op zijn plaats.

Hey, I’m feeling 22 en eigenlijk is dat best oké! 🙂

Over dwaze blikken en #BAS1516

Eindelijk. Ik kan er een antwoord op geven. Op die ene vraag. De vraag die ik maandenlang verafschuwd heb. De vraag die ik zelf zo vaak heb gesteld. Aan anderen (sorry daarvoor). En aan mezelf. Telkens opnieuw. Wat ga je volgend jaar doen? 

Ja, wat ga ik volgend jaar doen? Voor het zogenaamde volwassen deel van de bevolking was het duidelijk: ik moest maar eens werk gaan zoeken na vier jaar studeren (en op mijn luie kont zitten hoorde ik ze daarbij denken). Onder mijn peers klonk het motto: we zijn nog veel te jong om al te gaan werken! Verder studeren dus. En ik? Ik had die vraag het liefst willen beantwoorden met: Ik ga volgend jaar op een warm eiland in de Stille Oceaan zitten met vier knappe halfblote mannen en liters kokosmelk. Maar ja, ik lust geen kokosmelk dus ik antwoordde dan maar meestal: ik weet het nog niet. Oeps, niet sociaal aanvaardbaar blijkbaar. Eerst een dwaze blik en dan het bemoedigende: Je hebt nog tijd. Bedankt, echt, ik voel mij zoveel beter nu… -_-

Maar nu kan ik die vraag wel beantwoorden. Ik weet namelijk waar ik mij het komende jaar mee ga bezig houden. Met BAS. Zo simpel is het. Voor mij althans. De rest van de wereld staart mij opnieuw aan met een dwaze blik als ik hun dat vertel. Mijn probleem is nog helemaal niet opgelost. Die ellendige vraag blijft me achtervolgen. Het is aartsmoeilijk om iemand uit te leggen wat BAS is. Het is geen werk, maar ook niet echt een opleiding zoals het beeld dat mensen in hun hoofd krijgen bij het woord opleiding. Dus ja, dwaze blikken all over again.

IMG_9311

Oké, ik ga toch een poging wagen. Eerst the basics. BAS staat voor Belgian advertising school, reclameschool dus. Het is een postgraduaat van één jaar in Mechelen aan Thomas More. Het is een opleiding met slechts 25 jonge mensen die allemaal een passie hebben voor reclame. Samen met die 24 anderen zal ik the future of advertising (her)schrijven (of dat is toch de bedoeling). Ik zal enkele weken les krijgen van mensen uit de praktijk, echte pro’s dus en geen proffen meer. In team zullen we allerlei projecten tot een goed eind moeten brengen. Na deze weken zal ik 5 maand intensief stage lopen in een reclamebureau of iets dergelijks. Learning by doing. Daarnaast gaan we met zijn allen op inspiratietrip. De kers op de taart is het opstarten van ons eigen pop-up reclamebureau of het organiseren van ons eigen evenement in juni. Dat is BAS. In het kort. Dat is wat ik ga doen.

De komende tijd zal ik hier zeker nog wat vaker op mijn ervaringen tijdens BAS terugkomen. Nu kan ik alleen maar zeggen dat ik er veel goesting in heb. Die dwaze blikken zal ik er dan nog maar even moeten bijnemen.