Label: Londen

In oktober 2024 gingen we op herfsttrip naar de Britse hoofdstad en deden we weer heel wat nieuwe dingen die ik graag met jullie deel. Vandaag besloten we Chelsea in te trekken, met eerst een tussenstop bij Tate Britain.

We ontbeten bij onze favoriete koffiebar aan St. James, Formative Coffee (alle food en koffie spots vind je in deze blogpost) en wandelden tot aan Tate Britain want de herfstzon scheen volop. Uiteindelijk kwamen we vlak voor openingstijd aan bij het museum. Het was één van de vele Londense musea die nog op mijn lijstje stond.

Tate Britain focust voornamelijk op Britse kunst (deuh), heeft een enorme collectie van William Turner én covert blijkbaar wel een ruime periode: van de Tudors tot moderne kunst. Dat laatste wist ik niet: ik dacht dat alle moderne kunst in het grotere broertje Tate Modern hing, maar dat is dus niet zo.

Tate Britain is een staatsmuseum, toegang tot de permanente collectie is gratis, enkel voor expo’s moet je betalen. Binnen kom je via een prachtige neoclassicistische entreehal met glazen koepel waarin je met de trap naar het café op de eerste verdieping kan.

Ik wist ook niet dat het museum zo enorm groot was binnen. De zalen zijn allemaal gigantisch en nemen je per tijdsperiode mee doorheen de Britse kunstgeschiedenis. Het is te veel om in één keer allemaal in detail te bekijken.

Wij kozen voor een paar zalen van de oudere kunst, liepen door de zaal met Turners (maar ik heb niet zo veel met hem, behalve zijn schilderijen van schepen) en bekeken de moderne kunst en tijdelijke installaties die er stonden.

Er is ook grote aandacht voor de pre-Rafaellieten met voorop John Everett Millais. Swifties zullen geïnteresseerd zijn in zijn Ophelia (waarvan ik een foto vergat te nemen blijkbaar). Ik hou wel van hun dromerige nostalgische kunst met vaak een ginger beauty centraal.

Links: John Singer’s ‘Lady Macbeth’. Rechts: John William Waterhouse, ‘The lady of Shalott’. Deze twee trokken duidelijk meer mijn aandacht dan Ophelia, oeps!

Buiten aan het museum staat ook een standbeeld van Millais. Er zijn daarnaast ook werken van Frederic Leighton (je weet wel, die van Leighton House dat we eerder bezochten) en bijvoorbeeld Rossetti.

Links: zeer mooi zaaltje vond ik. Rechts: de collectie van William Turner, ooit wil ik wel eens terug als ik wat meer van de man en zijn werk afweet.

Het museum pakt dus vooral uit met zijn enorme collectie Turners, de artiest schonk zijn werken bewust aan de natie. Tijdgenoot John Constable is nooit ver weg en kan je dus ook voldoende spotten.

Bij de moderne kunst afdeling vind je ook enkele grote namen zoals David Hockney en Francis Bacon en in de hoofdgang etaleren hedendaagse kunstenaars hun werk.

Ik weet niet of het kwam omdat we er redelijk vroeg waren (we liepen er denk ik tussen 10u en 12u rond), of omdat het er zo groot is, maar het was er nooit echt druk. Tate Britain ligt natuurlijk wat verder weg van het toeristische hart van Londen. Maar de kunst is echt wel van hoog niveau en ik vond het een enorm inspirerend bezoek. Zeker de moeite waard! Dichtstbijzijnde metrohalte: Pimlico.

Verder dan Tate Britain hadden we de dag niet echt gepland, we besloten de metro te nemen tot aan Sloane Square in hartje Chelsea. Eerst aten we iets bij Comptoir Libanais om nadien een bezoek te brengen aan de Saatchi Gallery.

Saatchi Gallery is een hedendaagse kunstgalerij, geen museum dus. Je kan de expo’s wel gratis bezoeken. Ze zitten op deze locatie sinds 2019. Het is een enorm mooi neoclassicistisch gebouw met een park voor.

Wat ze er tonen verandert voortdurend: van schilderijen, tot installaties, tot filmproducties. Het zijn mooie grote zalen en er is een leuke shop. Dichtstbijzijnde metrohalte: Sloane Square.

Misschien wat arty allemaal, maar ik merk zelf: hoe meer ik musea bezoek en met kunst bezig ben, hoe kleiner de stap wordt om in een volgend museum of zo’n kunstgalerij binnen te stappen. Ik laat het idee ook los dat ik alles hoef te snappen of mooi moet vinden. Kunstbeleving is per definitie iets persoonlijk, en je hoeft niet uren door te brengen in een museum. Soms is er even binnenspringen en iets zien dat je inspireert of raakt voldoende.

Na deze galerij besloten we van Chelsea naar Hyde Park te wandelen, omdat we wisten dat daar een pompoen van Yayoi Kusama stond, ter ere van haar expo in Victoria Miro die we eerder bezochten. De architectuur van Chelsea en het nabijgelegen Belgravia vond ik ook mooi.

In Hyde Park hing een fijne herfstsfeer, ook al regende het. De pompoen van Kusama stond ergens in de omgeving van The Serpentine Gallery, dat is weer een andere kunstgalerij. Wat toegankelijker dan Saatchi denk ik, want ze hebben een paar kleine paviljoens doorheen het park en verder staat er ook gewoon kunst in openlucht.

We liepen binnen bij één van de paviljoens en vonden de pompoen eerst niet en dan plots wel, in de buurt van Kensington Palace.

The Serpentine South Gallery, van buiten af én een foto van de expo binnen.

We dachten eerst nog naar The North Gallery van de Serpentine te wandelen, daar is nog meer te zien, maar het regende dus gingen we ergens koffie drinken.

Een levensgrote Kusama en ik had een bijpassende jas aan ;). De pompoen staat er ondertussen niet meer.

Nadien was het wel weer wat droger en wandelden we via Buckingham Palace naar Westminster om uiteindelijk op Trafalgar Square te eindigen. En zo hadden we weer een groot aantal wijken van Londen doorkruist op één dag en was de kaars uit :).

Ben jij al eens in een kunstgalerij geweest?

Alle Londen food tips vind je trouwens in deze blogpost die ik regelmatig bijwerk.

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

In oktober 2024 gingen we op herfsttrip naar de Britse hoofdstad en deden we weer heel wat nieuwe dingen die ik graag met jullie deel. Voor we vertrokken reserveerden we twee specifieke bezoekjes die zich pal in het centrum van Londen bevinden, maar die in de schaduw van St Paul’s en Tate Modern vaak niet op de bucket list van de gemiddelde toerist raken. Maar wel op die van mij :D.

The charterhouse

Dit gebouw is ongetwijfeld na The Tower mijn favoriete gebouw in Londen. Het is een van de weinige gebouwen uit de middeleeuwen en de Tudorperiode dat nog overeind staat in centrum Londen. Vandaag is The Charterhouse een liefdadigheidsinstelling die onderdak biedt aan mannen die (financieel) geen plek vinden binnen de ‘normale’ maatschappij. Dit zijn de “brothers” en ze gebruiken dat woord zonder religieuze bijbedoeling. Mannen van alle religies en afkomsten zijn er welkom.

Het is dus een plek waar mensen wonen, eten en leven. Daarom mag je er uiteraard niet zomaar vrij binnen. Er is een inkomhal met informatie en een klein gratis museum dat wel voor iedereen toegankelijk is, net als de kapel binnen bepaalde uren.

Ik raad aan om een tour te boeken om het hele gebouw te beleven, maar doe het tijdig want ze verkopen razendsnel uit. Wij kozen voor de brother’s tour van 2u voor 20 pond per persoon, maar je kan ook een kortere tour doen.

Een brother’s tour betekent dat één van de bewoners de rondleiding geeft, wat het toch wel extra interessant maakt. Het is hun manier om iets terug te doen voor de community. Onze brother gaf ook veel uitleg bij hoe ze daar leven en uiteraard de geschiedenis van het gebouw.

En die geschiedenis is boeiend: oorspronkelijk was het een klooster dat net buiten de stadsmuren van Londen stond. Vlak voor het gebouw is een park en daaronder huist een massagraf van een grote pestepidemie, en die epidemie vormde de aanleiding tot de bouw van het klooster. Door de reformatie in de 16de eeuw werd het klooster echter ontboden, verschillende monniken werden zelfs publiekelijk verbrand en het gebouw kwam in het bezit van een edele, Edward North, aan het hof van Henry VIII.

Later was het vooral Thomas Sutton die met het gebouw en de kapel aan de slag ging. Uiteindelijk werd het een liefdadigheidsinstelling met twee doeleinden: een jongensschool en een armenhuis. De school verhuisde ondertussen naar een andere plek, maar het is dus nog steeds een armenhuis.

The Charterhouse is evenwel geraakt door de Blitz tijdens WOII, maar toch is er nog een prachtig staaltje Tudorarchitectuur overgebleven. De edelman die het kocht liet het opkalfateren om o.a. koningin Elizabeth I te kunnen ontvangen. The Great Chamber is dan ook dé pronkzaal.

The Great Chamber, mijn mond viel er van open, zo’n mooie ruimte!

Het gebouw heeft meerdere binnenpleinen, een kloostergang en een uitgebreide tuin. The Charterhouse wordt heel vaak gebruikt in films en series o.a. Downton Abbey, Mary & George & Taboo draaiden er scènes. Je vindt natuurlijk niet op zoveel plekken zo’n authentieke ‘oude’ sfeer.

Dit is de plek waar in Downton Abbey seizoen 1 Sybil en Tom naar een politieke bijeenkomst gaan kijken :).

In de zomer kan je een tour in de tuin volgen, die zouden heel erg de moeite zijn, ook zijn er soms concerten of events waardoor je vrij in het gebouw kan. En in de winter doen ze candlelight tours by night, dat zou ik ook graag eens doen. Alle inkomsten van de tours gaan trouwens naar het armenhuis.

Ik vond het echt een super interessant bezoek. In het museum kun je een aantal artefacten terugvinden, waaronder het skelet van een pestslachtoffer. Na zo’n tour had ik ook voldoende context om het museum door te wandelen, anders ga je het misschien maar niets vinden.

Zoek je dus eens iets unieks in Londen met veel geschiedenis en wil je meteen bijdragen aan een goed doel is dit the place to be. Dichtstbijzijnd metrostation: Barbican of Farringdon.

Barbican Conservatory

Als je daar dan toch bent kan je even de architectuur van The Barbican gaan bekijken. En wat ik dus niet wist is dat er ook een tropische serre huist in het cultureel centrum. Een bezoek aan The Barbican conservatory kan je op bepaalde dagen (vrijdag – zaterdag – zondag meestal) gratis boeken. Je moet wel op voorhand reserveren en ook dit ‘verkoopt’ snel uit. Wij deden het ’s avonds omdat het me ook wel leuk leek om het in het donker te doen.

De tropische serre is niet megagroot, maar er staan dus heel wat planten bij elkaar (1.500 verschillende soorten), er zwemmen koi vissen in het water en er zijn veel verborgen hoekjes. Je vindt er ook een bar en ’s avonds zaten er veel mensen lekker te chillen (het is er warm binnen, wat in de winter in Londen mooi meegenomen is).

Overdag kan je meer van de planten zien bij daglicht, maar ’s avonds vond ik het vooral heel sfeervol.

Niet iets om uren in rond te lopen, maar wel fijn. Twee activiteiten waarbij je aan de foto’s niet misschien meteen zou denken ‘Hey, dit is Londen’, maar het toont weeral de diversiteit van Londen als bestemming :). Ik ben redelijk zeker dat ik nog terugkeer naar The Charterhouse of even ga chillen in de tropische serre.

Honger gekregen na je bezoek? Alle Londen food tips vind je in deze blogpost die ik regelmatig bijwerk.

Ken jij nog een plekje in Londen dat ik zeker niet mag overslaan bij een volgend bezoek?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Yes, dit is al bericht 21(!) over mijn favoriete stad. In oktober 2024 gingen we op herfsttrip naar de Britse hoofdstad en deden we weer heel wat nieuwe dingen die ik graag met jullie deel. Vandaag: twee minder gekende hotspots voor kunstfanaten – van hedendaags tot impressionisme – die we tijdens onze eerste dag bezochten.

Victoria Miro

Dit is een redelijke grote galerij voor hedendaagse kunst in Islington (Oost-Londen) van de vrouwelijke kunstdealer, Victoria Miro, die ook een galerij heeft in Venetië. Zowel bekende namen als opkomende artiesten krijgen er een plek. Toegang is gratis, al zal je wel op voorhand moeten reserveren voor bepaalde populaire expo’s. Zoals die van Yayoi Kusama, de beroemde Japanse stippenkunstenares, die wij bezochten in oktober 2024. De expo is vandaag dus niet meer te zien. Maar ik vond dit echt een hele fijne galerij waar ik sindsdien de expo’s van check als we naar Londen gaan en dus wie weet hebben ze ook iets interessant als jij naar Londen gaat.

De galerij zit in een vroegere meubelfabriek en dat zie je nog steeds goed terug in de indeling van het gebouw. Het gebouw bestaat uit twee verdiepingen en een kleine stadstuin. Zoals steeds vind ik het gebouw bijna net zo fascinerend als de kunst wanneer ik een galerij of museum bezoek.

De lappen stof met de typische stippen van Kusama hingen vast aan het houten plafond en besloegen zo twee verdiepingen. De muren zijn in elke exporuimte wit geverfd.

Zoals je hierboven ziet, hingen de schilderijen kriskras door elkaar. Ook in de stadstuin stonden enkele werken van Kusama.

Via de tuin kan je opnieuw een trap op en kom je in een tweede exporuimte waar werken hingen van Jules De Balincourt – ook geen kleine naam in de hedendaagse kunst.

Ik vond dit ook echt een hele mooie ruimte waarin de werken goed tot hun recht komen. En ik werd ook wel meteen fan van de kleurrijke, sfeervolle abstracte schilderijen van De Balincourt.

Het is een hele toegankelijke kunstgalerij. Geen te gekke installaties (ze hebben soms wel installatiekunst trouwens, maar toch vooral veel schilderkunst in hun portfolio), geen drukke ruimtes, niet te veel volk én gewoon echt goede kunst. Islington is sowieso een fijne, onbekendere wijk om te verkennen als je het toeristische hart van Londen al goed kent. En Victoria Miro is ook goed bereikbaar met de metro: vanaf het metrostation Old Street is het slechts 10 minuten stappen tot aan de galerij.

Courtauld Gallery, Somerset House

Tweede stop van de dag werd Courtauld Gallery, het kunstmuseum van de kunstfaculteit van de universiteit in Londen dat zich bevindt in Somerset House, aan The Strand. Hartje Londen dus. Uitstappen met de metro op Temple, Charing Cross of Covent Garden.

Somerset House is een neoklassiek gebouw waar verschillende overheidsinstellingen gevestigd zijn, met een zeer groot binnenplein, een standbeeld voor George III, een bar en een evenementenlocatie.

Het is eigenlijk vreemd dat het museum nog nooit eerder op mijn lijstje was geraakt. In de jaren ’30 verzamelde Samuel Courtauld voornamelijk (post)impressionistische werken met grote namen als Renoir, Manet, Degas, Pissaro… Ondertussen heeft het museum nog heel wat kunst verzameld van andere stromingen en periodes, maar de collectie impressionisme blijft het paradepaartje. En het is één van mijn favoriete stromingen.

The Courtauld Gallery is geen staatsmuseum en dus ook niet gratis. De permanente collectie bezoeken kost 12 pond, best vooraf te reserveren via de website. Wij betaalden voor de permanente collectie en de expo 18 pond.

Naast de permanente collectie, hebben ze dus ook een kleine exporuimte. En dat was de trigger om langs te gaan, want er liep een expo ‘Monet en Londen’. Monet is natuurlijk een grote naam en hij verbleef enkele jaren in Londen waarin hij verschillende werken van de Charing Cross Bridge, Waterloo Bridge en the Houses of Parliament maakte – met vaak een mistige blik op de heel industriële stad aan het begin van de 20ste eeuw. Nu waren er een 12-tal van die werken samen verzameld vanuit de hele wereld, uniek dus!

De exporuimte zelf is best klein, daarom dat ze werken met tijdsloten. Dat is ook echt wel nodig. Maar ik vond het wel prachtige schilderijen. Monet wou zelf graag een expositie organiseren in Londen met deze werken, maar het is hem nooit gelukt.

Na de expo verkenden we de permanente collectie. Er is een zaal met meer religieuze kunst, barok (vooral Rubens) en dan op de derde verdieping de impressionisten.

Links: A Bar at the Folies-Bergère. Rechts: Een versie van Déjeuner sur l’herbe, allebei van Edouard Manet. Twee topstukken uit de collectie.

Links: danseres van Edgar Dégas. Rechts: het gebouw heeft een prachtige trappenhal met koepel.

Barokke kunst op de tweede verdieping.

Het is een zeer behapbaar museum. Geen overload aan kunst, maar mooi gecureerd en overzichtelijk. Zijn prijs zeker waard. Ook van The Courtauld Gallery hou ik dus vanaf nu de expo’s in het oog ;).

Vanaf Somerset House wandelden we nog tot aan The Tower en The Tower Bridge onder een heerlijke herfstzon en met Halloween vibes ;). ’s Avonds gingen we eten bij Ottolenghi. Alle Londen food tips vind je in deze blogpost die ik regelmatig bijwerk.

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Wat is jouw favoriete museum in België, Nederland, Londen, Parijs dat ik zeker eens moet checken?

In juni 2022 trok ik nog eens naar mijn favoriete stad Londen. Omdat ik al wel vaker over de Britse hoofdstad heb verteld, focus ik voor deze trip in mijn verslagjes op de nieuwe dingen die ik er heb gedaan.

En voor de trip van 2022 is dit het voorlopig laatste berichtje. Op onze voorlaatste dag wilden we graag een nieuwe wijk/plek verkennen. Het was stralend juniweer en de keuze viel op Greenwich, waar verschillende musea te bezoeken zijn en ons ook een prachtig uitzicht werd beloofd.

Hoe geraak je in Greenwich vanuit Londen?

Er zijn verschillende manieren om in Greenwich te geraken: per metro, per boot, of met de DLR (de Docklands Light Railway). Aangezien wij dichtbij The Tower sliepen kozen we om aan Tower Gateway de DLR te nemen, via een korte overstap konden we dan uitstappen aan het station Cutty Sark. Dat is echt vlakbij de belangrijkste bezienswaardigheden.

De gewone metro (jubilee line) viel voor ons af omdat je dan eerder aan de O2 arena aankomt en het water nog over moet. De boot wilden we graag terug nemen, maar het was chaos aan de loketten -inclusief wachtrij- dus we namen opnieuw de DLR terug. De DLR betaal je gewoon met je Oyster Card. Ben je niet in de buurt van The Tower, dan kan je in het metrostation Bank ook op diezelfde DLR stappen.

In Greenwich is best veel te doen. Je vermaakt je er al snel een volledige dag. We bezochten The queen’s house en de Old Royal Naval College met painted hall, maar er is dus nog veel meer keuze. Ik lijst de belangrijkste zaken even op.

The queen’s house

Inigo Jones is de architect van dit witte optrekje dat is gebouwd in opdracht van James I voor zijn vrouw Anna Van Denemarken. Het was het eerste classicistische gebouw in het Verenigd Koninkrijk.

Het is ook Anna die ervoor heeft gezorgd dat de Old Royal Naval College vandaag de dag zo’n speciale tweelingenstructuur heeft. Zij wou namelijk niet dat het nieuwe gebouw haar het zicht op de Thames afnam en dus moest er een doorgang blijven. Deze unieke structuur maakt dat de Naval College UNESCO beschermd is geraakt omdat het uniek in de wereld is. Bedankt daarvoor Anna.

Alleen heeft Anna zelf nooit van The queen’s house kunnen genieten. Ze was al overleden voor de bouw voltooid raakte. Haar opvolgster, de française Maria Henrietta, was daardoor de eerste koningin die er haar intrek nam. Maar ook dat was van korte duur. Haar man was de befaamde Charles I, die werd onthoofd door Oliver Cromwell en zijn volgers.

Vandaag is The queen’s house een kunstmuseum. Het is gratis te bezoeken, gewoon even reserveren op voorhand. Wij waren er bij opening en er was nog niemand.

Het eerste deel van de kunstcollectie is meestal een tijdelijke expositie, voor je naar de meer permanente collectie gaat. De middelste kamer heeft niet alleen een magnifieke vloer en hoog plafond, maar ook een prachtig uitzicht op The Thames. Elke ruimte vond ik mooi opgebouwd en de inkleding is in elke zaal wel wat anders.

Topstuk uit de collectie is het Armada Portret van Elizabeth I. Het is een schilderij vol progandasymboliek dat The virgin queen heel bewust heeft laten opmaken. Hoewel ik een echte Tudorfan ben, is Elizabeth I niet mijn favoriete figuur. Maar het Armadaportret is wel by far mijn favoriete beeltenis van Elizabeth (en zij heeft er veel). Ik stond er dus wel een tijdje naar te kijken om alles in mij op te nemen. Alleen al voor dit schilderij is een bezoek de moeite waard.

Iets minder een kunstfanaat? Dan ben je misschien wel geïnteresseerd in The tulip’s stairs. Dit is de eerste op zichzelf staande draaitrap die ooit in het Verenigd Koninkrijk is gebouwd. Er is ook in de jaren 60 een foto genomen waarop een geest zou te zien zijn.

The queen’s house was helemaal mijn ding, maar dat kon je al wel voorspellen denk ik :). Op een dik uurtje ben je er rond. Dit is echt nog niet zo’n toeristische trekpleister als vele andere gratis musea in en rond Londen. En dus heb je het met momenten helemaal voor jezelf.

Old Royal Naval College

Op bovenstaande foto zie je heel goed de tweelingkoepels met achteraan in het midden The queen’s house. Op deze site stond oorspronkelijk een Tudorpaleis waarin zowel Henry VIII, Mary I en Elizabeth I zijn geboren. Maar dat paleis raakte in verval. Uiteindelijk waren er plannen door vooral Charles II om iets met de site te doen. Het begon met de bouw van een koninklijk ziekenhuis voor scheepvaarders. Uiteindelijk was het Christopher Wren die het plan uittekende voor het huidige gebouw. Wat later werd het de meest prestigieuze maritieme school van Europa. Vandaag huist er o.a. nog een muziekschool.

Een bezoek aan de site is gratis. Er is een bezoekerscentrum met heel wat uitleg over de historiek van de gebouwen. Enkel voor the painted hall moet je betalen en dat kan ik alleen maar aanraden.

Je kan de Old Royal Naval College herkennen uit heel wat tv-series en films zoals The Crown, Poldark, Pirates of the Caribbean, Cinderella, Thor, Lara Croft…

The painted hall

Het is eigenlijk ongelofelijk dat the painted hall niet bekender is en niet op de cover van elke reisgids over Londen staat. Toegang kost 12,50 pond per persoon. Daarin zit een audiogids inbegrepen, of je kan aansluiten bij een begeleide tour. En naast de painted hall tour, kan je ook een algemene tour volgen over ‘500 years of history’.

The painted hall werd in de 18de eeuw bedacht en geschilderd door James Thornhil in opdracht van het koningskoppel William en Mary. Het is uiteindelijk na hun dood en die van Queen Anne, dat de eerste koning van de Hanover dynastie, George I, de hal verder laten afwerken. En daardoor werd het een soort propagandawerk voor die nieuwe dynastie, die onder vuur stond.

Het is eigenlijk echt onmogelijk om de pracht van deze ruimte te beschrijven. En het feit dat dit allemaal zo bewust in elkaar is gestoken is nog meer verbazingwekkend. Onze tourgids wees ons soms op de kleinste details die meer vertelden over het doel van de beschilderingen. The painted hall is als het ware echte koninklijke propaganda en het doel ervan is om je mond te doen openvallen, en daar zijn ze wel in geslaagd.

Wij sloten wat later ook nog aan bij de 500 years of history tour waarbij een gids ons nog wat meer vertelde over de Old Royal Naval College en we ook in de kapel van de school mochten. Ik vond het dus zeker de moeite om voor the painted hall een ticketje te kopen.

Greenwich park & Royal Observatory

Greenwich park is een groene ader in Groot-Londen. Hier kan je heerlijk picknicken. Of omhoog wandelen naar de Royal Observatory. Het is even een klim, maar je wordt beloond met een mooi uitzicht op The queen’s house, the Old Royal Naval College, Canary Wharf en in de verte the city of Londen.

Ook de nulmeridiaan loopt door het park en je kan een klein stukje vinden dat niet deel is van het observatory museum.

Het Royal Observatory zelf is ontworpen door Wren en het planetarium zou ook een bezoek waard zijn. Dat is voor een volgende keer.

National Maritime museum

Nog een gratis museum. Over scheepvaart. We zijn er zelf niet meer geraakt, maar het staat wel nog op het lijstje voor een volgend bezoek aan Greenwich. Zou ook een aanrader zijn om met kinderen te doen. En scheepvaart is wel een thema dat me sowieso boeit.

Cutty Sark

De Cutty Sark is de enige overgebleven theeklipper ter wereld. Het schip is van Schotse makelij, stamt uit de 17de eeuw en werd gebruikt om thee te voeren vanuit China naar Europa. Van buitenaf heb je alvast een goed zicht op hoe immens het is, maar je kan het schip ook bezoeken. Ideale kinderactiviteit lijkt me, al is de toegang best prijzig. Wij lieten het dus aan ons voorbij gaan.

Naast al deze bezienswaardigheden kan je ook het kleine centrum van Greenwich in wandelen. Er zijn verschillende pubs om iets te eten en soms staat er ook een street food markt. Koffie en ontbijt vonden wij bij 15 grams coffee en een lekker ijsje bij Dark Sugars.

Ik ben redelijk zeker dat ik op een dag terugkeer naar Greenwich!

Ben jij al eens in Greenwich geweest?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

In juni 2022 trok ik nog eens naar mijn favoriete stad Londen. Omdat ik al wel vaker over de Britse hoofdstad heb verteld, focus ik voor deze trip in mijn verslagjes op de nieuwe dingen die ik er heb gedaan.

Deze keer verbleven we in Motel One Tower Hill, een Duitse keten die ook in Londen een hotel heeft. Ondertussen is het al veel duurder geworden, net als alles in Londen. Motel One heeft kleine kamers die in orde zijn. De echte troef is de locatie. Je bent op een tiental minuten stappen van Spitalfields en Brick Lane, op 1 minuut ligt de metrohalte Aldgate met een verbinding met de Circle line en in 5 minuten sta je aan The Tower Of Londen en dus ook Tower Bridge.

Het was al de tweede keer dat we verbleven in deze coté van Londen, maar blijkbaar heb ik nog nooit mijn favorieten van The City en Aldgate uit de doeken gedaan. The City is een superrijk zakendistrict met eigen wetten, terwijl in Aldgate en nog verder in East Londen het door de eeuwen heen armoede troef was. En nog steeds is het leven er hard. Twee uitersten zeg maar.

The Tower Of Londen moat

In juni 2021 vierde Queen Elizabeth II 70 jaar op de troon. Historic Royal Palaces, die o.a. instaan voor The Tower Of Londen, kwam op het idee om de brede slotgracht die rond het gebouw huist in ere te herstellen en het vol te planten met bloemen. Maar dus echt vol vol! Het concept heette Superbloom. Je kon een unieke wandeling boeken in de gracht. Als grote fan van The Tower liet ik me dat geen twee keer zeggen.

Ook al waren we er in de tweede week van de opening waardoor de bloemen nog niet voldoende in bloei stonden, dat kon de pret niet bederven. Er was zelfs een heuse glijbaan aangelegd, er werd bijpassende muziek gespeeld en er stonden allerlei informatieborden over de slotgracht door de eeuwen heen. Zo werd deze gedraineerd wegens geuroverlast en kwam de gracht weer volledig onder water te staan in 1928 toen the Thames overstroomde.

The Tower Of Londen bezochten we zelf niet (dat deed ik al eerder, hier kan je dat verslag lezen). Vanaf dit jaar (2023) kan je ook de slotgracht bezoeken als deel van je ticket. En dus wil ik graag nog eens terug.

All Hallows by The Tower

Veel minder bekend dan The Tower is de All Hallows kerk vlakbij. Het is nochtans één van de oudste kerken van Londen. De kerk zou gesticht zijn in de 7de eeuw, maar er werden ook Romeinse opgravingen gevonden. De kerk ontsnapte nipt aan de grote brand in Londen van 1666. Vandaag kan je de All Hallows gratis bezoeken. Wij gingen binnen een kijkje nemen en ontdekten een minimuseum.

Het interieur van de kerk is niet zo speciaal, maar het wordt wel fascinerend wanneer je afdaalt naar het museum. Eerst kom je voorbij de Saksische muur uit de 7de eeuw, nadien passeer je langs de crypte, een verdoken kapel en dus ook de restanten uit de Romeinse tijd. In de crypte hoor je de metro iets verderop razen. Je waant je hierbinnen op een plek die niet op haar plaats lijkt in deze moderne tijd. All Hallows staat maar wat verdwaald naast die grote skyscapers verderop.

Soit aanrader voor op je Londenlijstje, want weinig bezoekers vinden de weg hiernaar en dat maakt het nog authentieker.

St. Dunstan in the East

Veel bekender is de ruïnekerk van St. Dunstan in the East. Toen ik er de eerste keer was in 2017, was het er vredig rustig. Vandaag staat dit plekje in elke reisgids of op elke blog en het was er dan ook druk. Deze kerktuin is een van de verborgen parken in the City. Nu ja, verborgen :).

De tuin is aangelegd in de ruïne van de St. Dunstan’s kerk die wel werd geraakt door de grote brand van Londen. Niet onherstelbaar, maar wanneer de blitzkrieg ook in 1941 nog langskwam, werd besloten om niet meer herop te bouwen. En nu is het dus een openbare ruimte waar locals en toeristen samen in de zon op een bankje zitten.

The garden at 120

Voor iedereen die de Sky Garden is vergeten boeken, blijkt The garden at 120 -ook in Fenchurch Street- een goed alternatief. Je kan gratis naar het groene dakterras (wel even langs security), waar je je tussen de enorme glazen flatgebouwen waant. Dit moet ook de moeite zijn tijdens de zonsondergang, daarvoor moet ik nog eens terug.

Postman’s Park

Nog een groene oase midden in The City: Postman’s park. Hier staat een monument opgedragen aan helden die zichzelf hebben opgeofferd. Mensen die dus zijn gestorven terwijl ze zelf iemand anders redden. Intrigerend.

Christchurch Greyfriars Church Garden

En de laatste verborgen tuin met nog een ruïnekerk in de hoofdrol is die van Greyfriars. Ook deze kerk viel prooi aan de grote brand, werd nadien weer opgebouwd door de architect Wren (net als St. Pauls), maar vernietigd tijdens de Blitz. Nu is het dus een openbare tuin en de bloemen zijn zo aangelegd dat ze de structuur van de originele kerk volgen.

Jack The Ripper Tour

Terug even naar Aldgate. Vroeger stond er een fameuze Romeinse stenen muur tussen The City and wat nu Aldgate is. En na een bepaald uur sloten de toegangspoorten. De armen woonden buiten de muren. En het is ook in deze buurt dat de beruchte seriemoordenaar Jack The Ripper zijn slachtoffers uitkoos.

Elke avond gaan er tientallen Jack The Ripper tours door. Wij kozen voor die van London with a local en hadden een sympathieke gids die vooral de verhalen van de 5 vrouwelijke slachtoffers uit de doeken deed. Wie Jack The Ripper echt was en waarom hij deze gruweldaden beging zullen we wellicht nooit weten. De wandeling duurde twee uur en ging van Tower Hill naar Spitalfields. Eigenlijk bleven we vooral wandelen rond ons hotel, wat dus blijkbaar midden in het moordgebied staat.

Ik vond de wandeling boeiend, maar lang. Het was veel uitleg en weinig wandelen (omdat de plekken niet zo ver uit elkaar lagen).

En zo, dat waren voorlopig mijn favoriete plekken in the city en Aldgate.

Heb jij een favoriete buurt in Londen?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Over een stad als Londen raak ik nooit uitgepraat. In november 2018 trokken het lief en ik 4 dagen naar de Britse hoofdstad, voor mij het tweede bezoek aan Londen. De allerlaatste dag stond er bucketlist material op de planning. Een bezoek aan de grootste kerk van de UK, St-Paul’s Cathedral.

Eerst gingen we ontbijten bij de The breakfast club, een ware legende qua ontbijtplekje in Londen en het is vaak aanschuiven. Wij kozen voor die aan The London Bridge en Borough Market, waar het vaak wat rustiger is dan in Soho, en gingen vroeg genoeg. Je eet er een berg american pancakes to die for, of een typisch Engels ontbijt. Niet super goedkoop, maar je hebt er voor een hele tijd mee gegeten.

St-Paul’s Cathedral

En was het tijd om deze beauty te gaan bewonderen. We kochten op voorhand tickets online, daarmee konden we enkele ponden besparen en kregen we een vast toegangsuur. We betaalden nog 17 pond, best prijzig, maar dat heb je met kerken in Londen.

Bij de ingang krijg je een audiogids, die zit inbegrepen in de prijs. Het is echt de beste audiogids die ik ooit heb gehad. Op een interactief scherm selecteer je in welk deel van de kerk je staat. Per deel kan je kiezen tussen verschillende thema’s en na selectie begint er een filmpje met beeld en geluid te spelen.

De architectuur en geschiedenis komen ruim aanbod, net als informatie over de katholieke godsdienst. Je kiest dus echt wat je interesseert. De reconstructies over hoe de kerk er vroeger heeft uitgezien waren ook heel vet. Het is mede dankzij de audiogids dat we bijna drie uur in de kerk zijn binnen geweest. Dan is de prijs ineens niet meer zo duur.

Binnen mag je geen foto’s nemen. Al heb ik dat clandestien wel even gedaan met mijn gsm. Ik ben echt een hele brave, maar op vlak van foto’s krijg ik soms wel eens tegen mijn voeten :p.

Om toch even wat context te geven. Deze St-Paul’s Cathedral is heropgebouwd na de grote brand van Londen in 1666 door Christopher Wren (die ook nog heel wat andere kerken voor zijn rekening nam). Daardoor is het geen typische gotische kerk. De bouwstijl is classicisme en de reformatie was toen al helemaal voltrekken dus de kerk is Anglicaans en ontdaan van alle typische Roomse kitsch.

De koepel bevat scènes uit het leven van Saint Paul en is echt prachtig. Je kan ook de crypte van de kerk bezoeken met een aantal indrukwekkend tombes. O.a. de Duke of Wellington en Lord Nelson liggen er begraven en bekende personen zoals Florence Nightingale en Alexander Fleming worden er herdacht. De kerk werd ook gebruikt voor belangrijke begrafenissen zoals die van Margaret Thatcher en huwelijken, bv. dat van prince Charles met Diana.

Voor fans van de koepel, een uitzicht over Londen en met niet te veel schrik voor draaitrappen met gaten (ik voldoe niet aan de laatste categorie, maar beet heel erg op mijn tanden) kan je de koepel ook beklimmen. Er zijn drie niveaus. Eerst kom je op the whispering gallery, hier zit je nog binnen en kan je de scènes op de koepel van iets dichterbij bekijken.

Dan kom je aan The stone gallery waar je je buiten waant tussen alle omringende gebouwen. Helemaal boven, na dus een heel mottige draaitrap, toren je boven alles uit en kan je 360° rondom de hele city bewonderen. Dit noemen ze heel toepasselijk the golden gallery.

Naar beneden is nog enger dan naar boven op zo’n draaitrap dus ik was blij als ik weer in de kerk stond. Hierna deden we de crypte aan en uiteindelijk wandelden we dus bijna drie uur later weer naar buiten.

Ik had grote verwachtingen van deze kerk, maar ze werden dus echt nog overtroffen. De kathedraal is prachtig, enorm groot en elk klein hoekje is wel de moeite waard. Ook het uitzicht was enorm de moeite. Ik werd er helemaal stil van. Hoewel het dus best prijzig is, wil ik deze kerk zeker nog eens ooit bezoeken. Het lief is trouwens veel minder een kerkenmens dan ik en vond dit ook een super fijn bezoek. Hij verveelde zich geen moment, dus zeker geschikt voor iedereen. Valt het op dat ik enthousiast ben?

St-Paul’s is de tweede grootste kerk ter wereld. Ik bezocht al eerder de grootste in Rome, de Sint-Pieters basiliek, en ook de derde grootste, de kathedraal in Sevilla kan ik al van mijn lijstje schrappen.

Lunch en stop bij het museum of London

Bij het hippe ask for janice aan Smithfield market ploften we neer voor een gezonde lunch. We hadden nog een paar uurtjes tijd voor we de trein moesten halen en kozen om het museum of London, tussen St-Pauls en the barbican, binnen te springen.

Dit museum is een staatsmuseum en dus gratis te bezoeken. Het vertelt het verhaal van de stad Londen van het prille begin tot nu. Ik had me verwacht aan een geschiedenismuseum, maar eigenlijk is het een archeologisch museum. Laat dat nu net het type museum zijn dat ik het minst leuk vind.

Ik vond de bordjes ook heel algemene info weergeven. Ik heb eigenlijk niets nieuws geleerd van dit museum. Het is wel mooi aangekleed en probeert de sfeer van elke periode weer te geven. Maar omdat het een eeuwenlang verhaal moet vertellen zit er weinig diepgang in de tentoonstelling. Ik nam er ook geen foto’s merkte ik achteraf.

Ik denk dat dit met kinderen wel een veel toffer museum is dan bv. de kunst in the national gallery. De voorwerpen die getoond worden maken het allemaal wat tastbaarder. Maar ik hoef er dus niet meteen nog eens naartoe.

En toen was het tijd om naar huis te gaan. Lang zouden we Londen niet vaarwel moeten zeggen, want een maand later keerden we alweer voor twee dagen terug met het werk. Daarover later meer!

Heb jij St-Paul’s Cathedral al eens bezocht? 

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Over een stad als Londen raak ik nooit uitgepraat denk ik. In november 2018 trokken het lief en ik 4 dagen naar de Britse hoofdstad, voor mij het tweede bezoek aan Londen. Onze eerste dag begon met vroeg opstaan voor de Eurostar, inchecken in het hotel en daarna gingen we onmiddellijk de stad in. Het was droog (op dat moment toch ^^) en dus kozen we voor een wandeling langs de rivier Thames.

We sliepen in het Citizen M Tower Of London hotel en hadden het geluk nog een kamer op de 1ste verdieping te scoren met zicht op die fameuze Tower. Daar gaat mijn hartje wat sneller van slaan natuurlijk.

Starten deden we dus aan The Tower Of London en met het oversteken van de befaamde Tower Bridge. Het blijft een indrukwekkende constructie en halfweg heb je een leuk zicht op zowel Southwark als The Tower met het zakelijke centrum erachter.

We namen the Queen’s walk langs de Thames en passeerden het glazen stadhuis en de HMS Belfast, gingen ook even piepen bij Hay’s Galleria. Je ziet dat het al wat donkerder begon te worden. Er hing regen in de lucht.

Eens we aan de volgende brug, de echte London Bridge trouwens, gekomen waren hadden we toch wel honger. We besloten te stoppen bij Borough Market voor een lunch. Keuze genoeg, betaalbaar en gezellig!

Na het eten bezochten we Southwark Cathedral, voor mij de eerste keer. Dat kwam goed uit want ondertussen was het aan het regenen. Voor 1 pond krijg je een infoboekje en mag je foto’s maken. Het is een sobere kerk, typisch Anglicaans, en je ziet dat er nog middeleeuwse elementen zijn behouden.

Maar tegelijk zie je ook dat het interieur is opgeknapt voor de toeristen en dat er nog steeds veel volk over de vloer komt. De kathedraal was binnenin wel veel groter dan ik had verwacht op basis van de buitenkant.

We gingen op zoek naar Doorkin, de kat die in de kerk woont, maar vonden haar jammer genoeg  niet :(. In de kerk wordt ze een beetje als een heilige beschouwt. Ik kocht wel een postkaartje met haar erop om de kerk te steunen.

Ondertussen bleef het bewolkt, maar het was niet meer zo fel aan het regenen. We namen Clink Street, een smal middeleeuws straatje waar nog een overblijfsel van het vroegere Winchester Palace te zien is. Je kan er ook een bezoekje brengen aan Clink Prison en komt er een mooie Shakespeare mural tegen.

We wandelden verder langs de Thames en passeerden The Globe, Tate Modern en de Millennium Bridge met in de verte de prachtige koepel van St-Pauls Cathedral natuurlijk.

Onder de Waterloo Bridge vind je een tweedehandsboekenmarkt waar we even bleven snuisteren want #nevernotreading.

Blijf je de Queen’s Walk volgen dan passeer je The London Eye met The Houses Of Parliament aan de overkant. De herfst gaf het een speciaal sfeertje en we zagen de eerste sporen van een kerstmarkt, waar we ver weg van bleven (want ja, ik heb helemaal niets met kerst en al helemaal niet met kerstmarkten, bah!).

De meeste mensen steken dan Westminster Bridge over richting Big Ben (die overigens gerestaureerd wordt momenteel en dus is er maar weinig aan te zien). Wij bleven rechtdoor gaan en kwamen wat mij betreft daardoor op het mooiste stuk van de wandeling. Ik herkende het plaatje van de BBC-serie Howard’s End, het doet dan ook Edwardiaans aan. Ineens was er felle zon waardoor we zelfs even op een bank konden chillen met zicht op het prachtige parlementsgebouw.

Hier was het heerlijk rustig aangezien de meeste toeristen waren afgeslagen. Net voor de volgende brug, die we deze keer wel namen, kom je aan Lambeth Palace. Het paleis is niet toegankelijk jammer genoeg, het is nog steeds de hoofdzetel van de aartsbisschop. Maar voor mij is het gebouw wel van historische waarde aangezien het voorportaal duidelijk uit de Tudorperiode stamt en dat wilde ik toch graag even met mijn eigen ogen zien.

Voor de geïnteresseerden: niet alleen de typische rode baksteen, maar vooral de zwierige ‘schouwen’ bovenaan zijn typisch voor de 16de eeuw. Net zoals nog een aantal details in deze portiek. Het doet wat denken aan Hampton Court Palace, de parel der Tudorarchitectuur.

Met het oversteken van de Lambeth Bridge kwamen we terecht in de Victoria Park Gardens met een prachtig zicht op The Houses Of Parliament.

We maakte een volgende stop aan Westminster Abbey, waar duizenden kruisjes met klaprozen waren verzameld, eentje voor elke gesneuvelde, ter herdenking van de 100ste verjaardag van het einde van WOI (Remembrance Day). Indrukwekkend is het juiste woord hier.

We warmden op met koffie bij Iris & June. Gek op paleizen als ik ben wilde ik nog een laatste stop maken aan Buckingham Palace, het werd al donker ondertussen.

Via St.-James Park namen we de metro naar het hotel. ‘S avonds was het plan om uit eten te gaan in Soho. We belandden bij Wahaca, een Mexicaanse streetfoodketen uit Londen zelf. Op veel andere plaatsen zat het al vol en ik ben altijd in voor Mexicaans. Ik had schrik voor het ketengevoel, maar het werd de beste Mexicaanse maaltijd die ik in tijden had gegeten. Veel keuze uit kleinere gerechtjes die je kan combineren en delen of je neemt gewoon een megaburrito. Kan allebei, aanrader!

Daarna nog even wat avondsfeer meepikken. Piccadilly Circus, Leicester Square, Oxford Street en aangepaste verlichting in Carnaby Street voor de film ‘Bohemian Rhapsody’.

Hoewel ik de meeste plekjes van deze wandeling dus wel al eens had gezien, vond ik dit wel een hele fijne route om in één dag veel topsights te combineren. The queen’s & jubilee walk had ik bv. nog niet gelopen en zeker in de herfst was dat een fijne beleving.

Onze trip zou de dag erna nog iets meer letterlijk in het water vallen (dat kan je uiteindelijk verwachten in Engeland hé), dus ik ben zeer blij dat we op onze eerste dag al zoveel hadden meegepikt. Binnenkort dus nog meer Londen hier op de blog ;).

Ben jij al in de herfst in Londen geweest?