Wonderland Archieven - Pagina 8 van 12

Lissabon #6: Bairro Alto

2 december 2020goanneliesLeave a comment

Omdat Sevilla zo goed was meegevallen boekten Leen en ik een tweede citytripje naar Zuid-Europa. Zelf was ik nog nooit in Portugal geweest en hoewel ik ondertussen al weet dat ik hou van de mediterraanse sfeer wist dit land met zijn eigen accenten me heel erg te bekoren. We vertrokken midden april. De week na de paasvakantie was het allemaal wat rustiger en goedkoper. Het werden 5 dagen vol hoogtemeters, tuktuks, smalle straatjes, uitzichtpunten waar je tanden van uitvallen én kloosters. Amen.

Op onze laatste dag konden we nog enkele uren spenderen in de stad voor we als echte marathonlopers ons zouden moeten haasten voor het vliegtuig. Want jawel, de bus naar de luchthaven rijdt maar in één richting en dus moesten we eerst nog half Lissabon door om mensen af te zetten, voor we het vliegveld in zicht kregen en niet zo subtiel mensen voorbij staken aan security. (Sorry aan al die Antwerpenaars die naar Charleroi vlogen die dag en nogal stoute dingen naar ons riepen. Wij moesten naar Brussel en die vlucht vertrok echt een pak sneller – en oh ja we hebben jullie wel verstaan, ik wens jullie nog veel huilende kinderen in het vliegtuig toe).

Enfin, we kozen om bairro alto de verkennen. De naam van de wijk zegt het al zelf: het is de hogergelegen wijk, zo’n 30 meter boven Biaxa & Chiado. Deze wijk heeft de aardbeving voor een groot deel wél overleefd en is gekenmerkt door kleine steegjes en mooie uitzichtpunten.

We startten de dag bij alweer een botanische tuin (in Belém bezochten we er ook al twee), deze keer de jardim botanica van de universiteit. Dit is een zeer grote tuin, maar niet alles was toegankelijk wegens renovatie en onderhoud waardoor we geen toegang moesten betalen. Ik heb heel wat exotische planten gespot en de cactussen waren er gigantisch.

Het valt op hoe bol Lissabon staat van de tuinen en parken. Ik vind dat zalig om doorheen te wandelen, zeker als de zon stevig schijnt. We stopten bij een gezellig parkje, Principe Réal. De trekpleister is hier een oude cederboom die voor heel wat schaduw zorgt. Ook heb je meteen een zicht op de lagergelegen buurt en de Taag.

Ik beloofde uitzichtpunten. We hadden namelijk nog één miradouro te goed. De miradouro de sao pedro de Alcantara kijkt uit op een enorm deel van Lissabon, helemaal tot aan het Castelo de Sao Jorge. Het enige wat echt jammer was aan dit uitzichtpunt is de lelijke omheining die voor de effectieve balustrade gezet was. Op onderstaande foto zie je dit gelukkig niet zo :).

We ploften er neer op de strandzeteltjes naast de typische kiosk. Het was onze laatste dag en we wilden nog profiteren van de zon. Eerlijk gezegd begon de reis door te wegen (ik had op dat moment een serieus B-12 tekort zou later blijken, en ik duizelde heel regelmatig, om even te tonen dat niet alles altijd perfect is, ook al lijkt dit de perfecte terrasjesfoto).

P1030640 — Foto @Ditisleen, hier zie je wel de niet zo mooie afspanning, vlak achter de bankjes.

Tijd om toch nog even wat cultuur mee te pikken. We stopten bij de igreja de Sao Roque, een pareltje van een kerk met overvloedig bladgoud en heel wat versieringen. Sober vanbuiten, beetje kitscherig vanbinnen, kortom de typische definitie van een mediterraanse kerk.

Tijd om af te dalen en de typische straatjes te verkennen. Kleurrijke huisjes, veel kasseien en hier en daar trammetjes. In deze wijk zou ik graag nog wat meer tijd doorbrengen.

Uiteindelijk belandden we bij het uitzichtpunt Santa Catarina, waar ons lunchplekje zich bevond. Dit uitzicht tot aan de Taag kwam onverwacht, maar is heel erg de moeite. Het is een super gezellig pleintje om even bij te komen van al dat stappen.

Ik wilde op aanraden van vrienden graag eten bij Pharmacia. Een food sharing restaurant in het apothekersmuseum. We kozen een aantal zomerse gerechten van de kaart en god, wat was het lekker! De smaken waren heerlijk, de porties royaal. Dit is misschien een van onze duurdere lunches geweest, maar absoluut het beste eten van de reis. Van het chocoladedessert droom ik nog. Dit is zo’n plekje waar ik me meteen naar haast de volgende keer dat ik in Lissabon ben.

En toen was het tijd om te vertrekken uit deze mooie stad. Lissabon heeft ontzettend veel te bieden en in Bairro Alto wil ik zeker nog een keer ronddwalen.

Wat is het mooiste uitzichtpunt waar jij ooit bent geweest?

Malta #6: saltpans walk op Gozo

28 oktober 2020goanneliesLeave a comment

Eind augustus 2018 trokken het lief en ik voor 7 dagen naar Malta & Gozo. Over onze planning en alle praktische zaken zoals vervoer en verblijf kon je al lezen in deze heuse overzichtspost. Malta bleek veel meer te bieden dan we hadden verwacht en daarom post ik met plezier van elke dag ook een meer gedetailleerd verslag.

Na vier dagen op het hoofdeiland Malta, was het tijd voor onze laatste ochtend in de Three Cities, vandaag stond de toch naar Gozo, het zustereiland, op de planning. Spannend wel want we zouden een kleine halve dag onderweg zijn.

Dit waren de verschillende stappen om uiteindelijk in Marsalforn, onze uitvalbasis voor Gozo te raken. Een hele tocht was dat!

De ferry van The Three Cities naar Valletta
Bus 42 van Valletta naar Cirkewegga. Hier zaten we zeker een dikke twee uur op, met echt een vreselijke chauffeur die super onbeleefd was naar nieuwe mensen die de bus opstapten. En we hebben ergens zeker 10 minuten in the middle of nowhere stilgestaan.
Ferry van Cirkewegga naar de haven Mgarr op Gozo. Er is een ferry elk half uur en het is allemaal heel vlot geregeld. Je koop een kaartje en mag dan in een rij wachten om in te schepen. De overtocht zelf duurt een half uurtje en je hebt zicht op Comino.
Aangekomen in Mgarr was het even chaos om op een bus te raken. Uiteindelijk namen we bus 322 rechtstreeks naar Marsalforn, maar we hadden ook via de hoofdstad Victoria kunnen gaan. En daar dan overstappen richting Marsalforn.

We checkten in bij Murella Living en verkenden meteen Marsalforn. Het is een meer toeristisch badplaatsje op Gozo, maar wel strategisch gelegen. In tegenstelling tot enkele andere plekken zijn hier ook heel wat restaurants, wat toch mooi meegenomen is. We lunchten bij Arzella, helemaal op het uiteinde van de baai. Ik had een heerlijke risotto, maar de verse vis zou ook een topper zijn.

We hadden nog een halve dag en kozen ervoor om de kustlijn vertrekkende van Marsalforn te wandelen tot ergens halverwege. Het doel was vooral om de befaamde zoutpannen te gaan spotten en uiteindelijk werd het prachtige Wied-El-Ghasri ons eindpunt. We baseerden ons op de saltpans walk van Visit Gozo, maar die wandeling helemaal uitstappen zou zeker een dag kosten.

Eenmaal Marsalforn uit wandelden we langs een mooie aangelegde boulevard tot in de volgende baai Qbajjar.

Uiteindelijk belandden we aan een uitkijkpunt op de zee met een eenzaam en afgesloten stenen huisje.

Nog één baai verder was dit dan weer het zicht, met een soort witte berg zand aan het uiteinde.

Uiteindelijk kwamen we bij de zoutpannen, al is het dan wel langs een asfalten weg. Je kan gelukkig afslaan naar het onverharde deel en zo tussen de zoutpannen wandelen. En dat geeft mooie plaatjes.

We waren ter plaatse ontzettend gefascineerd over hoe die zoutpannen nu echt werken (uiteraard gaat het om verdamping van zeewater, maar hoe schraap je het zout ervan af?) en of er bij ons Maltees zout in de winkel ligt. Veel vind ik er online niet over, maar ik vermoed dat op Malta en Gozo de zoutpannen niet meer actief worden gebruikt. Het blijkbaar nog wel altijd goed voor de vogels die overvliegen en op die manier aan zoet water kunnen.

Ik vond onze wandeling nu al geslaagd, maar toen we uiteindelijk bij Wied-Al-Ghasri aankwamen viel mijn mond op. Het is een prachtige inham die heel exotisch aandoet. Van boven is het zicht de moeite en via een kleine trap kan je beneden op het strand komen. Nadeel: het strand is een keienstrand.

Het lief ging even zwemmen, ik bewaarde mijn waterdoop voor de dag erop. Ik bleef wat chillen op het strand. Het was er heerlijk rustig.

We deden exact dezelfde weg terug, niet ideaal misschien, maar het werd al wat later en we wilden aan de kustlijn blijven. ’s Avonds aten we nog maar eens een pizza bij Murella in de baai van Marsalforn.

Onze kennismaking met Gozo was alvast geslaagd!

Heb jij al eens zoutpannen kunnen bewonderen?

Parijs #2: van Trocadero naar Arc Du Triomphe

21 oktober 2020goanneliesLeave a comment

Het is eigenlijk schandalig dat er over onze citytrip naar Parijs in maart 2019 nog steeds geen verslag online kwam. Behalve deze ode aan de Notre-Dame toen die een paar weken na ons bezoek deels afbrandde. Maar COVID-19 zorgde voor een eind aan al dat reisplezier en om die reden had ik ook echt geen zin om reisverslagjes te schrijven of te publiceren. Maar dat wil nu terug oppikken door over mijn twee vakanties in 2019 te schrijven en eerst is Parijs dus aan de beurt.

Op woensdag 27 maart stonden Leen en ik zeer vroeg op om de Thalys te nemen naar het Gare Du Nord in Parijs. Ik had eigenlijk helemaal niet door hoe snel je daar kon zijn. Ik was namelijk nog niet echt in Parijs geweest, op één daguitstap in het derde middelbaar na waarbij we de Eiffeltoren vanuit de bus zagen.

We sliepen trouwens in een gezellige AirBNB in de Batignolleswijk tussen Montmartre en het centrum. Met een bakker op de hoek van het straat en dicht bij leuke eetplekjes voor ’s avonds. Perfect!

Op onze eerste dag liet ik me voornamelijk door Leen, ultieme Parijsliefhebster, meenemen naar de belangrijkste bezienswaardigheden in de Franse hoofdstad. We baseerden ons hiervoor op wandeling 5 in de Time To Momo. Uiteindelijk hebben we op een halve dag meer dan 30.000 stappen verzet dus ik zou je aanraden om voor deze wandeling wel echt een hele dag uit te trekken mocht je nog een extra museum willen meepikken ofzo.

We namen de metro tot aan Trocadero waar we meteen een prachtig zicht kregen op, jawel, de Eiffeltoren. Zeker boven aan het neoklassieke Palais de Chaillot is het uitzicht de moeite, en dat kan je merken aan alle Instagramfoto’s die er gemaakt werden, zelfs bij bewolkt weer zoals toen wij er waren.

De Eiffeltoren hoeft natuurlijk geen introductie. Ik vind het zeker een indrukwekkend bouwwerk om van beneden te bekijken. Een bezoek helemaal naar boven zag ik echt niet zitten – ik heb dieptevrees en dat speelt vooral op op gammele constructies. Ik had graag onder het bouwwerk door gelopen, maar toen wij er waren was dit afgesloten met hekken, jammer.

Ik deel niet zo heel vaak selfies maar deze vind ik wel leuk :).

Vanaf de Eiffeltoren wandelden we langs de Seine op weg naar de Pont Alexandre III, een van de bekendere bruggen van Parijs. Met gouden beelden op de pilaren is dit een elegante en koninklijke brug gebouwd voor de wereldtentoonstelling in 1900.

Ondertussen hadden we honger gekregen natuurlijk en ploften we uiteindelijk neer bij Malabar, een piepklein restaurant niet ver van de Tour Eiffel dat Leen zich nog herinnerde van vroeger. Typisch Frans en dus deden we mee. Want het is nooit te vroeg voor wijn als je op vakantie bent, zeker niet van die goede Franse ;).

Vanaf ons lunchplekje zagen we de gouden koepel van Les Invalides al opdoemen. De kanonnen zijn typerend voor het legermuseum dat er nu huist, maar Les Invalides is ooit gebouwd om gewonde soldaten te verzorgen én Napoleon ligt er begraven in de crypte.

Kanonnen kijken zal voor een andere keer zijn, wij besloten een bezoek te brengen aan het Rodinmuseum, dat zich niet ver van Les Invalides bevindt. Voor mij de eerste keer dat ik kennismaakte met deze kunstenaar en met beeldhouwkunst in het algemeen. Een ticketje kost 12 euro, wie 26 jaar of jonger is mag gratis naar binnen.

Je komt binnen via het nieuwere gedeelte van het museum waar zijn schetsen tentoongesteld worden, daarna kom je in de ruimte tuin waar je zijn grote werken zoals ‘De Denker’, ‘De hellepoort’ en ‘De burgers van Calais’ kan bewonderen.

In het huis (dat overigens het hele jaar door heel warm is – het was er in maart al zweten) kan je wat kleinere werken bekijken zoals ‘De Kus’ en ‘De kathedraal’. Ik vond het allemaal heel aangenaam ingericht met de tuin als hoogtepunt. Het weer begon op te klaren en het was heerlijk om er rond te wandelen. Een museum dat ik zeker nog eens opnieuw zou doen.

Vanaf het Musée Rodin keerden we terug naar de Seine en wandelden we voorbij Musée D’Orsay dat voor een volgende keer zal zijn.

We staken de Seine over via de voetgangersbrug Léopold Sedar Senghor en kwamen zo in Jardin les Tuileries terecht. Vroeger deel van de tuinen die bij het gelijknamige Tuilerieënpaleis hoorde.

We kwamen alvast voorbij het Oranjeriemuseum dat we de volgende dag zouden bezoeken. Maar vandaag was het doel duidelijk: we wilden de Champs-Elysées afwandelen richting Arc Du Triompe.

Daarbij verlieten we de tuilerieën via het Place de la Concorde. Dit is nu een zeer druk verkeersplein met moderne reclameborden, maar in de 18de eeuw was dit het toneel van de Franse Revolutie. Het is hier dat koning Louis XVI, zijn vrouw Marie-Antoinette en velen anderen hun hoofd verloren onder de guillotine. Na staat er een Egyptische obelisk in het midden van het plein. De mooie fonteinen stonden jammer genoeg droog.

We liepen langs de befaamde Champs-Elysées en begonnen spontaan het lied van Joe Dassin te zingen. We maakten nog even een tussenstop bij Le Grand Palais (te herkennen aan zijn grote glazen koepel) en Le Petit Palais. Beide kunstmusea, maar vooral ook prachtige gebouwen die meteen in het oog springen wanneer je langs de Seine wandelt.

Loop je verder langs deze ‘paleizen’ kom je opnieuw aan Pont Alexandre III met zicht op de Eiffeltoren. Maar wij maakten nog even rechtsomkeer terug naar de Champs-Elysées. En toen kwamen we almaar dichter bij de Arc Du Triomphe, ons eindpunt voor vandaag.

De Arc ligt ook op een druk kruispunt, maar je kan de voetgangerstunnel nemen, waarin ook een metrohalte huist, handig! Boven kom je dan op het eilandje van de Arc. Op het moment dat wij er waren, was er net een oorlogsherdenking bezig en dus konden we er niet helemaal onder.

Ik keek mijn ogen uit! Ik moet toegeven dat ik er niet veel van had verwacht. Maar ik vind het echt oprecht een prachtig monument, misschien omdat we er later op de dag waren en de zon al begon onder te gaan waardoor het licht een prachtig kleur had. Wie zal het zeggen? Ik vind dit zeker een aanrader!

De Arc Du Triomphe is gebouwd in de 19de eeuw in opdracht van Napoleon om de slag bij Austerlitz te gedenken. Je kan ook naar boven met uitzicht over de Champs-Elysées maar dat hebben we niet gedaan (was al gesloten door de herdenking).

En zo namen we doodmoe de metro naar huis, want eigenlijk hadden we al belachelijk veel gestapt en gezien én dat op een halve dag. We aten dicht in de buurt van onze Airbnb Libanees bij Chez Sofia. Het was best lekker maar nog vroeg op de avond voor de Fransen dus we zaten er een beetje alleen.

Deze wandeling is zeker een aanrader voor wie een eerste keer in Parijs is, of wie graag één of meerdere musea meepikt, want ik heb er terloops een aantal vermeldt, maar uiteraard zijn we er nog wel een paar gepasseerd. Op vlak van musea biedt Parijs voor ieder wat wils!

Wat is jouw favoriete plek in Parijs?

Keulen #2: een top hotel & het Wallraf-Richartz museum

7 oktober 2020goanneliesLeave a comment

In de kerstvakantie trekken het lief en ik er al eens graag tussenuit. Op kantoor is dat de enige week van het jaar dat we aan collectief verlof doen en ik heb het op zijn zachtst gezegd niet zo voor die ‘kerstgezelligheid’. Ontsnappen aan de drukte deden we in 2018 twee dagen in het Duitse Keulen. Een gevarieerde stad.

We deden het vandaag wat rustiger aan omdat we de dag voordien een intensieve wandeling hadden gestapt. Daarover schreef ik al eerder een verslagje.

Overnachten in een ex-klooster

We werden wakker in een luxueuze kamer van het Q-vest hotel. Het lief boekte deze kamer ruim op voorhand, want het is niet goedkoop. Maar het was echt een prachtig hotel. Het is in een oud kloostergebouw uit de 19de eeuw en je hebt uitzicht op een kerk. Ook niet pal in het centrum, dus een heel rustige omgeving.

Onze kamer was op de hoogste verdieping met een bad. En een bad op verlof is altijd mooi meegenomen. Zeker tijdens winterse tripjes.

Eerste stop van de dag was een bezoek aan de Dom. Het is een typische gotische kerk, die indrukwekkender was binnen dan ik had gedacht. Gotiek is vaak een saaiere bouwstijl voor kerken, voornamelijk omdat het hier in West-Europa ook een dominante bouwstijl is geweest voor een heel lange tijd en dan kan alles wat op elkaar gaan lijken. Maar toch heb ik nog heel wat zaken opgemerkt. Een bezoek aan de Dom is gratis, je kan ook de Dom beklimmen tegen betaling maar dat is echt hoog en daar stond ik nu niet voor te trappelen.

Hierna maakten we nog een wandeling over de Hohenzollernbrucke. Oftewel de slotjesbrug met langs beide kanten een wandelboulevard en in het midden treinsporen. Je hebt er een mooi zicht op de Dom en de rest van het oude stadscentrum.

Doorheen de jaren hebben mensen hier duizenden kleurrijke slotjes gehangen en dat geeft een leuk effect. Voor de street art fans: ga ook zeker op zoek naar de Invader die er hangt.

Deze brug is echt een van de iconische landmarks van Keulen. En tja, ik heb gewoon iets met bruggen. Het levert altijd leuke foto’s op.

Een tip is om aan de overkant even langs de Rheinpromenade te wandelen. Dat is een nieuw aangelegd wandelpad op hoogte van de rivier. In de winter staat het wel vaak onder water, maar in de zomer zal het hier fantastisch zijn om bv. te picknicken en dan kan je zo de volgende brug weer nemen richting het centrum.

Impressionisme en een incident

In Keulen zijn echt tientallen interessante musea. Voornamelijk heel wat grote kunstmusea (het Ludwigmuseum en Kolumba bv.). Wij kozen voor het Wallraf-Richartz museum, omdat dit museum focust op het impressionisme, mijn favoriete kunststroming.

Van buiten is het gebouw niet zo indrukwekkend, maar binnen zijn de zalen heel mooi samengesteld. Toegang kost 13 euro per persoon, als je meerdere musea wil bezoeken is het aan te raden om eens te kijken naar de plaatselijke museumpas, die is een pak voordeliger. Wij deden de tijdelijke tentoonstelling op de bovenste verdieping over Amerikaanse kunst en de kelderverdieping met impressionisme. Daarna was het al vrij laat dus we hebben zelfs niet alles kunnen zien. Het is groter dan je denkt ;).

Nog wel even over dit museum: ik vond ze er absoluut niet vriendelijk. Zo hing er nergens op dat je geen foto’s mocht maken. Ik nam na een uur rondlopen één foto en werd onmiddellijk geblamed door een vrouwelijke zaalwachter die mij al in het oog hield want ‘jij zag me er wel uit als iemand die een foto ging nemen’ (aka ze had gezien dat mijn fototoestel in mijn achterzak zat, heel smart zenne 🙄) en daarna kwam er ook nog eens een mannelijke zaalwachter me shamen omdat hij het op de camera’s had gezien en dacht dat ik nog niet genoeg tegen mijn voeten had gekregen. Die mensen waren ook in het Duits aan het raaskallen en hadden niet door dat we toeristen waren… Ze legden bovendien niet uit waarom er geen foto’s gemaakt mochten worden, iets waar ik sowieso niet tegen kan.

P1150769 — *Het ging om deze foto en zoals je ziet was het geen close-up van een schilderij, het was enkel een sfeerbeeld. Ach ja.*

Op de benedenverdieping zag ik heel wat mensen foto’s nemen (echt close-ups van pakweg een Monet – close-ups, zeker met flits, kunnen echt wel slecht zijn voor schilderijen, dat doe ik nooit) en zei niemand er iets van, terwijl er ook voldoende zaalwachters aanwezig waren. Dus ofwel mocht je van de tijdelijke tentoonstelling geen foto’s nemen en waren ze dat vergeten aangeven, ofwel werd ik gewoon kei hard geviseerd door deze twee. Maar het was een bittere pil en ik was er echt door aangedaan als feeler die niet tegen onterechte kritiek kan.

Hierna aten we Flammkuchen (je bent in Duitsland tenslotte hé) bij Rheinzeit. Een gewone brasserie in het hartje van de stad. We wandelden nog tot aan een leuke koffiebar, The coffee gang, voor we weer de trein namen naar huis.

Keulen is een leuke stad voor een weekend, zeker als je graag een museum bezoekt. Het is wel zo’n typische Duitse stad waarvan ik altijd heb geweten dat het niet heel erg mijn ding is. Waar Berlijn me heel positief heeft verrast door anders te zijn, heeft Keulen het stereotype van Duitsland bevestigt. De stad is ook heel erg gericht op shopping en toerisme met alle grote ketens en heel veel kitsch. Maar buiten de begaande paden hebben we enkele leuke plekjes gevonden. En er zijn nog genoeg musea om naar terug te keren.

Wat is jouw favoriete Duitse stad?

Met de Museumpas #4: Chateau De Seneffe

12 september 2020goanneliesLeave a comment

Voor mijn 26ste verjaardag kreeg ik van het lief een Museumpas. Voor 50 euro per jaar (ondertussen 59 euro) kan je naar 165 musea in heel België zonder extra te betalen, enkel voor sommige tijdelijke tentoonstellingen betaal je de volle of zelfs een verminderde prijs. Veel tentoonstellingen zijn eigenlijk ook wel gewoon gratis voor Museumpashouders. Bovendien krijg je ook 5 nmbs-kortingstickets van 50%. Mooie deal toch?

Tijdens mijn vakantie waren we op zoek naar leuke daguitstappen in België. Zo kwam ik uit bij het chateau de Seneffe, net boven La Louvrière. Het is een 19de eeuws optrekje, nu ja ‘je’ ;), met tuinen om heerlijk in rond te struinen. In het kasteel huist een museum en dat was dan ook nog eens toegankelijk met de Museumpas—hoera! Wie mij kent weet dat ik best wel van kastelen en paleizen hou, het was dus snel beslist wat ik op mijn 27ste verjaardag wou doen.

Dat het die dag code geel zou worden hadden we natuurlijk niet kunnen voorspellen. Maar op woensdag 26 augustus reserveerden we twee tickets in het tijdslot van 10 uur via de website.

Wanneer je richting het domein loopt valt meteen op waarom dit het al eens vergeleken wordt met Versailles. Neen, dit paleis is echt mini in vergelijking met Versailles, maar de poort met gouden ornamenten doet er wel aan denken.

Zo erg blijkbaar dat ik een collega aan mij vroeg hoe het in Versailles en Parijs is geweest. Ze had een Instagram story van mij in Seneffe gezien en dacht dus dat ik effectief naar Versailles was geweest. Eentje waarmee ik haar nog een tijdje ga pesten ;).

Op de binnenkoer, die dringend aan renovatie toe is (het moet gezegd worden), vind je langs beiden kanten zuilen met renaissance elementen. Het hele paleis is opgetrokken in neoklassieke architectuur, typisch voor de 19de eeuw waarin er al eens dromerig werd teruggedacht aan de klassieke Oudheid.

Het paleis zelf is niet zo groot en bestaat uit twee verdiepingen. De voorkant is niet overdadig versierd en door de grijze steen lijkt het allemaal wat donker en sober. Zeker met het slechte weer op de foto’s :).

Binnen kan je het Museum voor Zilversmeedkunst bezoeken en is er een permanente tentoonstellingsplek op de eerste verdieping. We waren de eerste bezoekers om 10u en de dame achter de balie gaf ons iets om over onze schoenen te doen om de authentieke houten vloer te beschermen. Daarna mochten we beginnen aan de tentoonstelling.

We wisten eigenlijk niet wat te verwachten. Op de benedenverdieping kregen we de verschillende kamers te zien met steeds ook heel wat zilversmeedkunst. De teksten op de borden gingen over geen van beiden, maar gaven eerder een algemeen beeld van de maatschappij uit de 19de eeuw. Dus het was allemaal wat door elkaar. Ik stopte na een tijdje met lezen en probeerde mooie foto’s te maken van de vloer, muren en plafonds. Want die waren prachtig.

Je kon via een url wel een soort audiogids luisteren maar dat hebben wij niet uitgeprobeerd. De benedenverdieping is niet groot en dus namen we al snel de trap naar boven die blijkbaar gebruikt wordt voor tijdelijke tentoonstellingen. Momenteel loopt le triangle d’or. Je krijgt er een inzicht in de edelsmeedkunst en opnieuw in de verschillende rollen van de 19de eeuwse samenleving. We zagen enkele mooie dingen, maar de opstelling bleef wat verwarrend.

Uiteindelijk stonden we na een uurtje alweer buiten en hadden we geen andere bezoekers gezien. Misschien door het slechte weer of omdat het nog vroeg was op een doordeweekse dag? Toegang tot het museum kost 6 euro per persoon, dus dat valt reuze mee.

Ook in de tuinen zou het heel rustig zijn. Deze zijn elke dag gratis toegankelijk en op een mooie dag zal er wel wat volk rondlopen. Er zijn vijvers en fonteinen, een bos, weides met schapen en alpaca’s… Dus ook met kinderen is het er fijn vertoeven.

We liepen er nog wel even rond, maar door het slechte weer was het best fris. Wie iets wil eten of drinken kan in de oranjerie terecht dat is ingericht als restaurant.

Uiteindelijk vond ik het een beetje tegenvallen, vooral de binnenkant dan. Het is niet bepaald groot en ik had gehoopt iets meer te weten te komen over het paleis zelf en wie er gewoond heeft. De tuinen waren wel mooi, maar er stond maar weinig in bloei en het was eigenlijk gewoon slecht weer :D.

Toch vind ik het wel een nog vrij onbekende parel uit Wallonië én Chateau De Seneffe is dichtbij Villers-la-ville dus ideaal om de twee te combineren op één dag.

Meer Museumpas tips? Of op zoek naar uitstappen in België?

Ben jij al eens naar het kasteel van Seneffe geweest?

België Wonderland: l’abbaye de Villers-la-ville

9 augustus 2020goanneliesLeave a comment

Deze zomer geeft ons meer dan ooit de kans om verborgen plekjes in België te ontdekken #staycation. Het is lang geleden, maar ik deelde vroeger al eens tips voor een daguitstap onder de rubriek Vlaanderen Wonderland, maar dat dekt natuurlijk niet de lading vandaag. Ik neem jullie namelijk mee naar een prachtige plek in Waals-Brabant.

Dit bezoek stond echt al eeuwen op mijn lijstje: Villers-la-ville. Een onbekend gehucht niet ver van Louvain-la-Neuve, ware het niet dat je er een van de mooiste en best bewaarde resten van onze middeleeuwse geschiedenis vindt. De ruïne van een oude abdij.

Praktisch

Villers-la-Ville is vlot te bereiken met de auto en je kan er makkelijk parkeren. Toegang kost 9 euro per persoon. Je komt momenteel door COVID-19 binnen langs de uitgang, aangezien het bezoekerscentrum gesloten is. Ook kan je geen gebruik maken van een audiogids of tablet door corona. Het domein is ontzettend groot en alles is in openlucht. Enkel aan de kassa en in het bezoekerscentrum (waar je toch even moet doorwandelen op het einde) moet je een mondmasker dragen. We waren er op een zomerse zondag en de drukte viel enorm mee.

Korte geschiedenis

De abdij werd gesticht in de 12de eeuw, opgetrokken in Romaanse stijl. Wat later werd gotiek de dominante bouwstijl. In de 16de eeuw verlieten de monniken de abdij om pas terug te keren in de 17de eeuw. Het paleis en het neoclassicistische gedeelte dateren uit deze periode. Tijdens de Franse Revolutie werd de abdij geplunderd en vernield en verlieten de monniken het gebied definitief. Pas in 1830 herontdekte men de ruïne en al in de 19de eeuw kwam het eerste toerisme op gang. En dan laat ik nu de foto’s voor zich spreken.

cof — De mooie bloementuin met fonteinen en het paleis van de abt op de achtergrond

We wandelden eerst langs het meest recente deel van de site: het abdijpaleis uit de 17de eeuw en de prachtige tuin. Via een indrukwekkende trappenpartij kan je doorwandelen naar de wijngaard en een kapel boven op de heuvel voor een mooi uitzicht. Er loopt een spoorwegbrug pal over de site die is aangelegd toen ze waarde van de ruïne nog niet echt snapten. Het is een beetje een vreemd zicht.

rhdr — Zicht vanop één van de twee heuvels die je kan beklimmen.

Het hoogtepunt is ongetwijfeld de kerk waarin verschillende bouwstijlen samenkomen. Hieronder zie je de vroeggotische invloeden en de bizarre oculi. Ik heb er met open mond naar staan kijken.

De voorkant van de kerk is het oudste gedeelte waarin je duidelijk de romaanse invloed herkent.

De abdij was meer dan een kerk of een plek om te bidden. Het was een grote site, een minidorp bijna. Monniken sliepen en aten er. Ze hadden er hun werkplaatsen, wasserij, een ziekenzaal, kruidentuin… Er was zelfs een gevangenis voor wie iets mispeuterd had.

Een foto van de vroegere brouwerij, ook belangrijk natuurlijk ;).

cof — De vroegere brouwerij, ook belangrijk natuurlijk 😉

Hieronder zie je een beeld vanuit de kruidentuin, die naar middeleeuws model gerecreëerd is, en het neoclassicistische gebouw uit de 17de eeuw. Dat staat momenteel niet zo heel stabiel en je mag er dus ook niet in.

Prachtig toch allemaal? Ik was er helemaal door overdonderd. Ik ga zeker nog eens terug!

Nog inspiratie nodig voor een daguitstap?

Ben jij al eens in Villers-la-Ville geweest?

Glasgow #4: street art mural trial

22 juli 2020goanneliesLeave a comment

Glasgow is de tweede grootste stad van Schotland, maar het verbleekt in de reisboekjes vaak naast het veel populairdere Edinburgh. Toch heeft Glasgow ook zeker wat te bieden voor een weekendje weg. De voormalige moordhoofdstad van Europa kende een echte opwaardering en staat garant voor indrukwekkende kunstgalerijen, veel shopplezier, mooie groene parken én prachtige street art.

Het lief liep eind april 2018 een ultra trial in the Highlands en Glasgow was daardoor de perfecte uitvalsbasis voor de voorbereiding en vooral het uitrusten achteraf. De uitgelezen kans om deze stad te ontdekken. Zeker onder een prachtig lentezonnetje!

Tijdens de vorige posts schreef ik over de belangrijkste bezienswaardigheden. Als geherwaardeerde industriële stad is Glasgow daarnaast ook bekend om zijn street art scène. En dat uit zich niet in van die lelijke tags of graffiti. Nope, doorheen de stad vind je echt grote murals en mooie straatkunst die vaak een bepaald verhaal vertellen. In veel gevallen gaat het zelfs om legale street art. Dus geen allegaartje, maar doordachte kunstwerken.

De mural trial stond dan ook op ons verlanglijstje. Ik printte de kaart en we gingen zelf op expeditie. Over elk werk iets schrijven zou ons te ver brengen, bij deze dus mijn favorieten.

Badminton

In 2014 vonden de Commonwealth Games plaats in Glasgow. Iets waar de stad enorm trots op was en daarom werden enkele prestigieuze murals in sportthema voorzien. Badminton kan je nog steeds bekijken in Wilson Street. Het beeldt trouwens de Schotse badmintonspeler Kieran Merrilees af.

Fellow residents of Glasgow

Mijn favoriete werk in Glasgow is ‘fellow residents of Glasgow’. Een megagrote muur aan een parking waarop dieren worden afgebeeld doorheen de vier seizoenen. Het werk vraagt aandacht voor de dieren waarmee we samen in de stad wonen. Het is enorm gedetailleerd en waarheidsgetrouw.

Saint Mungo

Onderweg naar de kathedraal mag je zeker niet vergeten eens om te kijken, want op één van de muren prijkt het bekendste street art werk van Glasgow. Saint Mungo is de patroonheilige van de stad en wordt hier afgebeeld als een bedelaar met een vogel op zijn hand. Dit werk wil duidelijk maken dat Saint Mungo in elke inwoner van Glasgow zit en dat hij vele vormen kan aannemen.

Glasgow’s panda

Aan The lighthouse, midden in het shoppinghart van de stad vind je verschillende werken. Mijn favoriet is Glasgow’s Panda. Jep, ik heb iets met dieren.

Honey, I shrunk the kids

Van de meeste van deze werken heb ik geen flauw benul wie de artiest is. Glasgow investeert in straatkunst en de meeste werken zijn daardoor legaal gemaakt door lokale kunstenaars. Smug is de enige naam uit het rijtje die ik kende. Hij is Australiër, maar woont momenteel in Glasgow. Honey, I shrunk the kids is een levensgroot werk.

The hiphop marionettes

Tijdens het schrijven van deze post bleek dat deze mural ondertussen verdwenen is. Jammer, want het was een van mijn grote favorieten. Ik ben heel erg fan van deze stijl.

Spaceman

En dan nog een laatste. In één van de kleine steegjes rond de winkelstraten vind je spaceman. En zeer kleurrijke astronaut met pop art invloeden. Het vrolijkt het saaie straatje meteen op!

Ook het bekijken waard: aan de Strathclyde university vind je verschillende murals, net als aan de Clyde, o.a. Glasgow’s tiger is daar te spotten.

Waar heb jij de mooiste street art gespot?

Twee nachten in Lille

1 juli 2020goanneliesLeave a comment

Tijdens de kerstvakantie trekken het lief en ik er al eens op uit. Na een geslaagd tripje in Keulen vorig jaar, viel onze blik deze keer op Lille of Rijsel in het Vlaams. Net over de grens, maar toch er even tussenuit. Ik was ooit al eens een dag in Lille met school en kon me daar amper iets van herinneren. Tijd voor een tweede kans.

Omdat we het rustig aan deden tijdens ons verblijf en onze TGV heel wat vertraging had (en we daardoor een halve dag misten) vat ik alle highlights samen in deze post.

We verbleven 2 nachten in Hotel Lille Europe, vlak aan het station en het winkelcentrum Euralille. Propere tweepersoonskamer met alles erop en eraan aan een lage prijs. Meer moest dat niet zijn. We namen geen ontbijt, maar ontbeten tweemaal bij We Are Ara. Ruime keuze aan verse en biologische producten in een mooi interieur.

Het kleine middeleeuwse stadscentrum doet heel Vlaams aan, Lille was dan ook tijdens de Bourgondische periode onderdeel van Vlaanderen. Het is heerlijk om rond te struinen in de smalle straatjes.

Het operagebouw met toren op de Place du theatre valt onmiddellijk op, ook de Grote Markt is de moeite, maar het was net na kerst dus stond er een groot reuzenrad met kerstmarkt. Wel sowieso de moeite aan de Grote Markt is La Vieille Bourse. Dit voormalige beursgebouw dateert uit de 17de eeuw en is een architecturaal hoogstandje. Vandaag huist er een tweedehandsboekenmarkt.

Het nabijgelegen Place Rihour huisvest één van de echte pareltjes uit de Bourgondische tijd. In het Palais Rihour was Filips De Schone (je weet wel de man van Juana Of Castilië) ooit thuis. Vandaag vind je er het toerismebureau, altijd handig om een plannetje mee te grabbelen en de binnenkant te bewonderen. Langs de zijkant van het paleis staat een groots monument voor de gesneuvelden van WOI.

Niet veel verder vind je de gotische parel Saint Etienne, met voorsprong de mooiste kerk in Lille en veel groter binnenin dan je zou denken.

Maar de allergrootste en meest eigenaardige kerk is de Cathédrale Notre-Dame de la Treille. De moderne voorgevel zorgt voor een vreemd uitzicht. Gelukkig komt binnenin de typische gotiek wel tot zijn recht.

Wanneer je aan de basiliek bent is het een kleine wandeling richting de citadel. Dit is het groene hart van de stad waar lopers en wandelaars op zondagvoormiddag heerlijk gebruik van maken. De citadel zelf is een militair domein en dus niet toegankelijk. Rondom vind je ook nog een dierentuin en speeltuin voor de kids.

Achter Euralille bevindt zich de jardin des géants. Een merkwaardig kunstmatig aangelegd parkje, dat zelfs in de barre winter fijn was om door te wandelen. Het moet er heerlijk zijn in de zomer. Iets dat we graag op onze laatste dag nog meepikten.

Wil je je heel even in Parijs wanen? Dan moet je richting Porte Du Paris. Deze stadspoort doet denken aan de Arc Du Triomphe en is naast een toegangspoort ook een triomfboog.

Op naar het hoogtepunt van de trip: het Palais des Beaux-Arts. Dit museum voor schone kunsten is het tweede grootste van Frankrijk en er hangen werken van Brueghel, Picasso, Jordaens, Rodin, Goya, Monet, Delacroix en ga zo maar door. Ik heb heel wat inspirerende werken gezien. Het gebouw is ook echt prachtig.

In de kelder huisvest nog een andere schat: 15 miniatuurmaquettes van Vlaamse en Franse steden zoals Oudenaarde, Ieper, Oostende en Lille zelf natuurlijk. De reliëfplattegronden zijn van in de tijd van Lodewijk XVI en ontzettend gedetailleerd. Ze werden dan ook gebruikt door generaal Vauban om verdedigingswerken te plannen (en dan kan je je niet echt fouten permitteren). Ik had nog nooit zoiets gezien en vond het ontzettend fascinerend.

De toegangsprijs is met 7 euro belachelijk laag. En omdat ik zei dat ik onder de 30 was (het lief is dat niet), kregen we allebei nog eens een extra korting en betaalden we 4 euro per persoon uiteindelijk. Dus alleen daarheen!

Pizza?

In Lille moet je duidelijk zijn voor echte Napolitaanse pizza. We vonden immers twee adresjes waar al een half uur voor opening een rij staat aan te schuiven. Uiteindelijk raakten we bij allebei een keertje binnen.

La Bellezza is deel van de Parijse Big-Mamma group en daardoor immens populair. Hier kan je wel online reserveren en dat is aangeraden. Het was er super gezellig, de pizza is heerlijk en de desserts zijn letterlijk to die for.
Papa Raffaele is nog veel meer hipster en je kan er dan ook niet reserveren. Een kwartier op voorhand aanschuiven is een must. Het is er klein en wat rumoerig, maar de pizza is echt heel goed. Typisch Napolitaans!
Geen zin in pizza? We aten ook nog burgers bij Big Fernand. Zeker ok en minder aanschuifgedoe.

Al bij al vind ik Lille een toffe stad voor een dag of twee even weg te zijn. Als je ook nog interesse hebt om te shoppen kan je er zeker nog een dag bij doen, want het is een echte winkelstad.

Maar tegelijk is het ook ontzettend druk, zijn de mensen niet super vriendelijk en heeft de stad dat typische Franse (niet heel proper, veel bedelaars…). Geef mij dan toch maar Parijs :).

Ben jij al eens in Lille geweest?

Lissabon #5: Belém

3 juni 2020goanneliesLeave a comment

Na een uitstapje naar de kastelen in Sintra, trokken we op onze vierde dag naar Belém. Misschien wel de bekendste wijk van Lissabon. Deze zeer lange wandeling baseerden we op de reisgids Time To Momo (wandeling 5 om precies te zijn). We namen hiervoor vanaf Cais Do Sodré een bus naar het Palacio Nacional da Ajuda.

Dit grote witte paleis is ooit gebouwd voor de koninklijke familie, maar nooit volledig afgewerkt. Nu was het er een gerij van auto’s aangezien het nog steeds voor staatszaken wordt gebruikt. Er was geen toerist te bekennen, het is namelijk een hele klim vanaf het vlakke Belém en dus buiten de gebaande paden. Het was wel het ideale vertrekpunt voor onze wandeling op deze zeer zonnige dag.

Afdalen deden we via de jardim Botanico de Ajuda. Deze oudste botanische tuin van de stad telt heel wat bijzondere plantensoorten. Een drakenbloedboom bv. Er lopen pauwen in allerlei kleuren rond, er staan serres voor de meer tropische planten en er is grote een fontein. We betaalden twee euro toegang en je krijgt er nog een uitzicht tot aan de Taag bij.

Zonder twijfel is dit de mooiste tuin van Lissabon die we bezochten. Ver weg van toeristen en dus heel rustig. Aanrader, zeker in de lente- en zomermaanden! Nog verder naar beneden passeerden we de Igreja da Memoria, een super schattig oud kerkje.

Tijd om opnieuw wat schaduw op te zoeken in de volgende botanische tuin: de jardim Botanico Tropical. Zoals de naam al zegt: hier vind je heel wat tropische plantensoorten. Omdat er op dat moment erg hard gewerkt werd in de tuin (die heel groot, maar ook best oud is), moesten we geen toegang betalen.

De hoge palmbomen vallen meteen op. Verder is er een Chinese tuin en kan je helemaal tot aan een soort paleis wandelen. Dit is het ideale plekje om te picknicken, en veel dichter bij het toeristische Belém voor wie even een rustpunt wil. Maar we vonden de andere tuin wel een pak mooier.

De volgende stop zou het klooster worden, maar eerst was het tijd voor lunch. Ons eetadresje in de Momo bestond niet meer dus aten we tapas bij Belém 2 a 8. Het is in de toeristenstraat van de wijk dus het eten was zeker oké, maar niet speciaal.

En dan dessert! Tijd voor de beroemde Pasteis De Belém. Pasteis de nata zijn zoete bladerdeeggebakjes met pudding en kaneel, een echt exportproduct van Portugal. In Belém zouden ze de originele taartjes maken volgens een geheim recept. Dus schoven we samen met de Japanners aan in de rij ;). Verkijk je hier niet op: het gaat allemaal super vlot en efficiënt. Voor we het wisten stonden we buiten met een portie warme pasteis. En uiteraard waren ze lekker.

Tijd voor het mosteiro dos Jeronimos, dé bezienswaardigheid die in elk boekje staat. Dit 16de eeuwse klooster in Portugese Manuelstijl is een rijkelijk versierd architecturaal hoogstandje. De wijk Belém is bekend van de ontdekkingsreizigers die hier vertrokken in de jaren 1500, waaronder Vasco Da Gama. Daardoor zitten er heel wat verwijzingen naar zeevaart in de decoratie van dit klooster.

Het is een hele opgave om binnen te raken. Er staat altijd een lange rij, in de brandende zon en je kan -denk ik- geen tickets op voorhand boeken. Wees daar dus op voorbereid (hoofddeksel en zonnecrème). De prijs p.p. komt op 10 euro. De kerk is gratis te bezoeken en ook de moeite, maar het is toch vooral het klooster waarin de Manuelstijl tot zijn recht komt.

Binnenin is het druk, maar ook echt prachtig. Het is een uniek weelderig gedecoreerd gebouw dat met niets te vergelijken valt. Je kan verschillende kamers bezoeken met elk hun eigen functie. Maar de gangen en het binnenplein betoveren het meest. We maakten heel wat foto’s (tegen de zon in, want die was overal :p).

Het zal je niet verbazen dat dit klooster ondertussen UNESCO werelderfgoed is samen met de torre de Belém wat verderop.

Het contrast met het sobere klooster in Graça was groot. Ik denk dat ik het klooster in Graça fijner vond om te bezoeken door de rust, maar deze stijl is wel iets dat je nergens anders kan bekijken. Het maakte indruk.

Op naar dat andere bekende bouwwerk in Manuelstijl uit de 16de eeuw, de Torre De Belém. Van torentjes word ik altijd enthousiast! Het is een verdedigingstoren uit de tijd van de ontdekkingsreizigers. Toen stond de toren in het midden van de Taag. Ondertussen lijkt de toren steeds meer op te schuiven richting oever. De kracht van de natuur…

Je kan de toren bezoeken, maar deze keer schoven we niet aan samen met de Japanners. Binnen zou er namelijk niet zo veel te zien zijn en is het altijd heel druk. De schoonheid schuilt langs de buitenkant waar de woeste golven tegen de toren opboksen.

Tijd voor een stevig stukje wandelen langs de Taag. We passeerden eerst nog het Padrao dos Descobrimentos, een monument ter ere van de ontdekkingsreizigers. Je kan ook helemaal naar boven, maar dat zei ons weinig.

Langs de rivier is een breed wandelpad. Van ver doemt de Ponte 25 de Abril op. Deze brug is geïnspireerd op de Golden Gate Bridge in San Francisco, hetzelfde Amerikaanse bedrijf was verantwoordelijk voor de bouw. Aan de andere kant van de brug staat dan weer een Christusbeeld à la Rio de Janeiro. De brug is genoemd naar een belangrijke datum in de anjerrevolutie tegen de dictatuur.

Nog fut in de benen en zin in iets totaal anders? Dan kan je nog een heel stuk verder wandelen richting LX Factory. Onder de brug stonden daar wat verlaten fabriekpanden leeg die nu zijn omgedoopt tot hippe eetzaken en winkels. Vooral de boekenwinkel Ler Devagar met boeken tot hoog aan het plafond en de nodige laddertjes, is de moeite om binnen te lopen. Je kan er even uitblazen bij een koffiebar of je verwonderen aan de leuke street art. Zeker de moeite!

Hierna stapten we weer richting Cais do Sodré, waar je de overdekte markthal Time Out kan binnenlopen. We zochten naar een eetplekje in de buurt voor een licht diner en belanden zo bij Café Tati. Een verse dagkaart met producten van de markthal in een huiselijk interieur, meer moet dat soms niet zijn.

Het is een hele wandeling en de zon brandde stevig dus we kropen vroeg onder de wol. Hoewel heel toeristisch vond ik Belém toch de moeite. Zeker als je ook de tuinen meeneemt en wat langs de Taag wandelt.

Ben jij al eens in Belém geweest?

Malta #5: Mdina & Rabat

20 mei 2020goanneliesLeave a comment

Na drie heerlijke dagen op Malta, maakten we ons op voor de laatste dag op dit eiland. Oorspronkelijk zouden we nog een halve dag gaan hiken, maar de vorige dag (met de zonovergoten zware wandeling aan de zuidkust) had er stevig ingehakt. We besloten er dus een volledige dag cultuur van te maken en niet één, maar twee stadjes te bezoeken.

We namen opnieuw de ferry naar Valletta van in The three cities en daar namen we bus 52 (mijn vooruitziende zelf heeft tijdens de vakantie de busnummers opgeschreven blijkbaar :)) die stopt aan Mdina.

Mdina is de voormalige hoofdstad van Malta en tot in de 15de eeuw was het daardoor de belangrijkste middeleeuwse stad van het eiland. Vandaag staat Mdina bekend als ‘de stille stad’, deze zelfstandige gemeente is volledig ommuurd en er zouden amper auto’s rijden. In Mdina werden beelden geschoten voor het eerste seizoen van Game Of Thrones, wat er onder meer voor zorgt dat het een echte toeristische trekpleister is.

Mijn aandacht werd getrokken door de middeleeuwse steegjes. Een stille stad is het wel niet. Ja, het loopt er vol met toeristen en die maken lawaai. Maar daarnaast rijden er ook gewoon auto’s. En je moet echt vaak aan de kant voor die auto’s in de smalle straten. Dus ik zou het niet echt een stille stad noemen…. :).

Naast ronddwalen, kan je ook St. Paul’s cathedral bezoeken. Deze is ouder dan de St. John’s- co-cathedral in Valletta en romaans van bouwstijl, i.p.v. barok. Naast de kerk krijg je eerst toegang tot een religieus museum in een heel mooi gebouw, en de kerk zelf heeft een prachtige beschilderde koepel. Een ticket kostte slechts enkele euro’s. Aanrader!

We slenterden de hele voormiddag rond in de straatjes tot het echt druk werd. Wat later in de namiddag keerden we terug en zo hadden we hele delen van het stadje voor ons alleen.

Deze Instagramwaardige fotospot bracht al eerder inspiratie voor deze post.

Mdina is zeker niet groot, wij hebben elk straatje een keer of twee gedaan. Er zijn enkele eetplekjes, maar die zijn uiteraard gericht op toeristen. We stopten voor een stuk taart bij het geprezen Fontanella Tea Garden, met een 360 graden zicht over het eiland. Er was een ruime keuze aan taart en die was heerlijk (ik nam uiteraard chocoladetaart, bommetje). De drukte moet je erbij nemen (ik schoof 20 min aan aan het toilet :D).

Mdina is zeker goed voor een halve dag vertier. Ik raad aan om ofwel ’s morgens vroeg te gaan, ofwel wat later in de namiddag vanaf een uur of 3. Dan heb je de steegjes wat meer voor jou alleen.

Tijd voor lunch! We ploften neer bij Ta Doni in het centrum van Rabat. Een kleine, maar super verse kaart en een gezellig terrasje. Rabat is het zusterstadje van Mdina en beschikt over zijn eigen bezienswaardigheden, voornamelijk overblijfselen uit de Romeinse tijd.

Zo kan je een Romeinse villa bezoeken, maar wij kozen voor iets merkwaardiger: een bezoek aan de catacomben. Dit is een kerkhof of hypogeum waarbij de graven ondergronds uit steen werden gebeiteld. Ze werden gebruikt tussen de 3de en 5de eeuw, door de punische volkeren, die volgens de Romeinse traditie buiten de stad begraven moesten worden.

In Rabat kan je verschillende sites met catacomben bezoeken, zoals St. Agatha en St. Pauls. We kozen voor de St. Pauls catacomben aangezien deze de grootste (en ook de bekendste) zijn. Een ticket kost 6 euro en je kan eenvoudig de nummers op de ‘grafzerken’ volgen om af te dalen. Er staat ook steeds een bordje met de periode van de catacomben en het volk dat er begraven lag.

Uiteindelijk lijken de meeste catacomben op elkaar, maar het is wel eens speciaal om dit te bezoeken. Ik vraag me vooral af hoe zwaar het geweest moet zijn om graven te hakken uit steen. Onder een loden zon dan nog.

Na dit macabere bezoek dwaalden we nog wat rond in Rabat. En dit stadje veroverde meteen mijn hart. In tegenstelling tot het Bokrijk-gevoel dat je wat krijgt in Mdina, is dit stadje vol leven. Ook met de nodige mooie steegjes, maar dan met was die te drogen hangt, bloempotjes…

Helemaal mijn ding dus. Zoals gezegd doken we nog even Mdina weer binnen, waar het rustiger was, voor we de bus terug naar Valletta namen. Dit was echt één van mijn favoriete dagen van de vakantie. Gewoon lekker rondstruinen en wat dingen bezoeken. Deze twee stadjes zijn dus niet over te slaan bij een bezoek aan Malta.

Waar heb jij al eens mooie middeleeuwse steegjes gespot?

Valencia in tijden van Corona

22 maart 2020goanneliesLeave a comment

Voor ik mijn ervaringen ga beginnen typen even een kanttekening: al wat er nu in de wereld gebeurd is ontzettend erg, angstaanjagend en zo belangrijk om serieus te nemen. #Blijfinuwkot enzo. Ik neem het Coronavirus 200% serieus. En deed dat ook tijdens mijn citytrip. Misschien had ik ergens een andere beslissing kunnen of moeten nemen (niet gaan bv, of ter plaatse nog meer gaan binnen zitten…). Maar nogmaals: ik ben tijdens de hele trip altijd heel voorzichtig geweest en meer had ik onder de gegeven omstandigheden niet kunnen doen.

Soit, ik vertrok op 15 maart dan toch met het vliegtuig naar Valencia. Er was daar op dat moment geen sprake van een besmettingshaard en er was geen negatief reisadvies. Er waren wel enkele hygiënemaatregelen die we in acht moesten nemen en dus had ik de nodige extra papieren zakdoekjes en ontsmettingsdoekjes mee.

De eerste dag liep vlot. Onze vlucht was perfect normaal, we arriveerden in een groot en en schoon appartement net buiten het centrum van de Spaanse stad. We deden een street art wandeling onder begeleiding van een gids in de wijk El Carmen. Onze groep bestond slechts uit vier personen. Wij twee, een Duitse man en een Amerikaanse vrouw. Die laatste wist al niet zeker of ze zou thuisraken omdat Trump toen al sprak van de grenzen te sluiten.

De gids vertelde ons ondertussen dat het grootste event van Valencia, Las Falles, dat een week later zou starten, was afgelast. Het zou de eerste keer sinds de Spaanse burgeroorlog zijn dat Las Fallas niet doorgaat. Las Fallas is goed voor 15%(!) van de jaarlijkse omzet die Valencia uit toerisme haalt.

De dag erop trokken we richting de zee. Het was mistig en het strand was daardoor niet zo bevolkt. In de haven was het doods en stil. In de namiddag kwamen we uiteindelijk bij de Ciutat de les Arts i les Ciències, één van de topattracties van de stad. Er waren wel wat andere toeristen, maar we moesten niet aanschuiven bij de Instagramwaardige Valencialetters. Noch vloekte ik omdat er weer een toerist niet had gezien dat ik een foto wou nemen en ergens heel erg in de weg bleef staan.

’s Avonds werd ik voor het eerst wat ongerust. De berichten van het thuisfront waren niet zo positief. Er was een persconferentie gepland. Wij hadden verwacht dat ze scholen gingen sluiten. Maar cafés en restaurants? Dat leek plots hallucinant. In Spanje was die dag alles nog open en kwamen we net van paellarestaurant.

De dag erop stond de oude stad op het programma. Deze keer dus recht in hét toeristische gebied. We bezochten de ‘Torres de quart’ en kwamen slechts drie andere toeristen tegen. In de botanische tuin liepen iets meer mensen rond. We ontsmetten onze handen op een bank in de zon.

Wat later bezochten we een kerk die in elke reisgids werd aangeprezen als de Sixtijnse kapel van Valencia. De mensen aan de ticketbalie waren zo vriendelijk en smeekten ons bijna om een combiticket voor een andere kerk iets verderop te kopen. Het was slechts 1 euro extra. We kochten zo’n ticket en kregen persoonlijke begeleiding in de kerk voor we de audiogids opzetten. Bij het weggaan wees dezelfde persoon ons super enthousiast de weg naar de andere kerk. Ik vroeg hem of ons ticketje voor die kerk ook nog geldig zou zijn de volgende dag, want we hadden nog heel wat andere dingen gepland vandaag. Hij antwoordde dat die kerk morgen (een zaterdag) toe zal zijn. Een eerste alarmbelletje ging af in mijn hoofd.

We gaan naar een cultureel centrum in Carmen. De deur is dicht, de straat is verlaten. De website zegt nochtans dat het open zou moeten zijn. We keren dan maar op onze stappen terug.

cof — Uitzicht vanaf de kathedraalstoren.

We wandelen verder naar de kathedraal, ook een topattractie die we absoluut wilden zien. Het is er rustig aan de ingang en ook in de kerk. Ik beklim de miguelete, de kerktoren met 207 trappen. Het is er smal en er zijn verkeerslichten die bovenaan aangeven of het veilig is om weer af te dalen. Vandaag zijn die lichten niet nodig. Er is weinig volk als ik bovenkom en ook op de terugweg kom ik amper één koppeltje tegen.

Van hieruit willen we naar ‘La lonja de seda’, zijdehallen die UNESCO beschermd zijn. De deur is ook hier toe. Met een briefje erop. “Gesloten voor onbepaalde tijd wegens COVID19”. Dé trekpleister. O-ow.

Aan de overkant vinden we de kerk waarvoor we al een ticket hebben. We wandelen naar de ingang. Er komt net een dame buiten. ‘Sorry, we’re closing’. Het is dan ook al 18u, maar op het bordje staan de openingsuren… De kerk is normaal open tot 20u…

Het begint te dagen. Musea gaan sluiten. Restaurants misschien ook. We snellen naar de winkelstraat, de Desigual binnen. Na 10 minuten moeten we buiten. We vragen of we nog mogen afrekenen. Na wat aandringen mag dat dan toch. Ik vraag of alles dicht gaat vanaf nu. ‘Het is ter preventie’ zegt de jonge dame aan de kassa. Haar gezicht straalt een soort vastberadenheid uit. Ze was niet geïnteresseerd in deze inkomsten, ze wil gewoon sluiten en het virus buiten houden. ‘Take care’ zeg ik bij het buiten gaan.

’s Avonds blijkt dat de provincie/regio Valencia effectief Catalonië, het Baskenland en Madrid volgt en horeca en winkels sluit. Voedingswinkels en apotheken blijven open en je mag je nog steeds verplaatsen. De beslissing komt vanaf het lokaal bestuur, en is niet opgelegd door de nationale regering. De provincie wil gewoon haar verantwoordelijkheid nemen nu het aantal besmettingen in de regio nog vrij laag is (op dat moment waren er in de regio minder besmettingen dan in België).

Zaterdagochtend hebben we nog geen idee wat we gaan doen. Onze vlucht is zondagnamiddag en staat nog steeds gepland. De Spaanse nationale overheid laat weten dat ze vandaag maatregelen gaan aankondigen. Wij vrezen voor het sluiten van de grenzen. We zijn allebei volledig opgejut. We bezoeken nog een drietal parkjes, want dat is het enige wat open is. Er lopen wat verdwaalde Nederlanders rond. Voor de rest is het rustig op straat. We keren terug langs de oude stad. Aan de kathedraal is het stil en leeg. Een eenzame straatmuzikant staat viool te spelen.

Spanje kondigt aan vanaf maandag in lockdown te gaan. Niet meer je huis uit tenzij het moet (werk, apotheek/dokter, supermarkt). Vanuit België krijgen we heel wat bezorgde berichten. De Belgische nieuwssites zijn vergeten te vermelden dat het pas ingaat vanaf maandag en buitenlanders nog steeds mogen terugkeren naar huis. Ook tijdens de lockdown.

De rest van de namiddag en avond nestelen we ons op het appartement. Er is een keuken om eten te bereiden, een terras om in de zon te zitten en een rustige supermarkt om de hoek. Maar we blijven ongerust over de vlucht en willen zo snel mogelijk naar huis. Ik denk aan al die mensen in Valencia die afhankelijk zijn van toerisme en al de mensen in de wereld die de komende maanden en jaren een financieel moeilijke tijd tegemoet gaan.

Zondag trekken we een dikke vijf uur voor onze vlucht naar de luchthaven. Als er iets wijzigt aan de situatie zijn we dan tenminste in de buurt. We zitten ver weg van iedereen buiten een boek te lezen onder de Spaanse zon. Crisis of niet, de zon blijft daar altijd schijnen.

De luchthaven is vrij verlaten op bepaalde plekken. Alle binnenlandse vluchten zijn afgelast en ook Marokko en Rusland kom je niet in. Maar onze vlucht stijgt op. We zien een meisje dat via Brussel naar Oslo moet wenen. Noorwegen heeft de grenzen gesloten en de tweede vlucht is daardoor afgeschaft. Zij kreeg dus te horen dat ze wel naar Brussel kan, maar dat ze daar zal moeten bekijken met de maatschappij hoe ze in Oslo raakt. Ik kan haar onmacht helemaal begrijpen.

Bij het landen zijn we blij dat we thuis zijn. Dit was niet wat we verwacht hadden van een ontspannende citytrip. Ik voel me tiptop, maar zal de volgende weken in mijn kot blijven. Ik wil zeker niemand besmetten.

En ondertussen denk ik aan al die zorgverleners die een zware tijd hebben en de echte strijd leveren.

Malta #4: op zoek naar ridders in The Three Cities

4 maart 2020goanneliesLeave a comment

Deze post sluit naadloos aan op de vorige. Na een heuse wandeling met de nodige uitdagingen van de Dingli Cliffs naar de Blue Grotto verkenden we dezelfde dag nog de befaamde Three Cities.

The Three Cities? Dat zijn Vittoriosa (ook wel Birgu genaamd), Senglea en Cospicua. Deze drie ministeden vind je aan de overkant van Valetta en tonen nog het oude middeleeuwse eilandleven.

Wij sliepen in Birgu, de oudste van de drie, en wandelden voornamelijk daarin rond. Het is makkelijk verdwalen in de kleine oude steegjes. Weinig toeristen maken de oversteek, maar ik vond dit veel mooier dan Valletta. Het is er rustig en nog heel bewoond. In tegenstelling tot Valletta dat soms wat op Bokrijk leek.

The Three Cities werden gesticht door de ridderorde van St. John en dateren uit de 16de en 17de eeuw. Het is hier dat het beleg van Malta in 1565 plaatsvond (Christendom tegen de moren), Valletta werd pas gesticht na dat beleg. The Three Cities beschikken daardoor over de nodige verdedigingsmuren en forten. En ze hebben elk een eigen schattig haventje.

In Birgu aten we ook een aantal keer geweldig, het lekkerste van de hele Maltatrip. Het loont dus echt wel om de ferry te nemen vanuit Valletta.

Osteria V.E.: een heerlijk Italiaans geïnspireerd familierestaurant met een klein terras in een leuk steegje.
Del Borgo: een wijnbar en restaurant in de kelder. Dit was met voorsprong het beste eten op Malta. Ik at er een geweldig lokaal vleesgerecht (Bragioli), zware aanrader!

Malta staat bekend voor zijn religieuze feesten en zeker in The Three Cities worden deze uitgebreid gevierd. Daar maakten we de eerste dag al kennis mee. De steegjes werden versierd met middeleeuwse doeken en er was een optocht met een beeld van Maria:

The Three Cities zijn een prachtig stukje authentiek Malta. Bij meer tijd zou ik hier nog verder ronddwalen en ook de andere twee stadjes aandoen. Zeker de moeite om minstens een half dagje te spenderen (en lekker te gaan eten) als je in Valletta bent.

Waar heb jij het echte lokale leven geproefd op vakantie?

Londen #11 Shoreditch & Columbia Road

19 februari 2020goanneliesLeave a comment

Over een stad als Londen raak ik nooit uitgepraat. In november 2018 trokken het lief en ik 4 dagen naar de Britse hoofdstad, voor mij het tweede bezoek aan Londen. Na een regenachtige tweede dag, klaarde het weer wat op. Vandaag op de planning: mijn favoriete wijk Shoreditch!

De vorige keer volgde ik een Alternative Walking Tour en werd ik op slag verliefd op deze wijk met street art. Deze keer wilde ik de wijk daarom wat beter leren kennen en daarom zette ik dezelfde tour nog eens op de planning!

Ook al was het november, ik wou graag de dag beginnen op de Columbia Road Flower Market. Shoreditch staat sowieso bekend voor zijn markten op zondag. De bloemenmarkt is wat verder in East End (richting Hackney & Hoxton) dan het iets commerciëler Brick Lane en hoewel de kleurenpracht wat beperkter bleef door de herfst vond ik het toch een hele fijne sfeer hebben daar. Ik moet zeker eens terug in de zomer.

UNADJUSTEDNONRAW_thumb_11eb

We namen trouwens niet de metro, maar de trein tot in Hoxton om er te raken. Het is wel eens fijn om door een rustiger deel van de stad te wandelen.

UNADJUSTEDNONRAW_thumb_11e0 Van daaruit weer naar Brick Lane, waar het die dag ook markt zou zijn, maar het was nog vroeg.

Na een opwarmpauze bij Nude Espresso, begaven we ons naar Old Spitalfields Market waar we aan de witte geit hadden afgesproken voor de Alternative Walking Tour.

Hoewel ik de tour een jaar eerder al volgde, was het toch weer een fijne ervaring. Het was een andere gids, die dus ook een licht andere route koos en sowieso zijn er heel wat nieuwe werken bijgekomen. Tegelijk ontdekte ik nog enkele van mijn oude favorieten en maakte ik kennis met nieuwe pareltjes. Ondertussen zijn ze overgeschakeld op een vaste fee van 10 pond. Lekker transparant.

Tijdens de wandeling ontdekten we ook twee beschermde werken van Bansky. Het is wat raar als ze glas om zo’n street art werk doen omdat het iets waard is, want daar is het niet echt voor bedoeld. Ik ga zeker nog eens deze tour volgen, ook al zou het dan de derde keer zijn.

Na de begeleide wandeling, warmden we op met een reuzepizza bij Homeslice. Recht uit van die heel grote houtovens. Je kiest twee smaken en daar eet je dan met twee van. Een hele hype want de dag ervoor in Neal’s Yard was er voor een lange tijd geen plek vrij. Wij kozen uiteindelijk een mindere smaak en het nadeel van zo’n megapizza is dat ie ook snel koud wordt. Dus ja, hip, maar niet de beste pizza ever.

Hierna verkenden we de wijk op ons eigen tempo, vooral rond Shoreditch Hight Street & Boxpark. Waar heel wat hippe winkeltjes zijn en ook leuke eetplekjes (een maand later zouden we met het werk terugkeren naar deze wijk, wat we toen nog niet wisten).

En weer terug naar Brick Lane waar de markt in volle gang was. Het was over de koppen lopen. Dus sloegen we een klein weggetje in naar een brug, met alweer prachtige street art en een soort hippie-achtige naar cannabisruikende vreemde plek.

UNADJUSTEDNONRAW_thumb_1253

Hierna leidde ik het lief naar drie van mijn favoriete street art werken:

Na een fijne dag waarbij we heel wat hebben afgewandeld trokken we opnieuw de City in op zoek naar iets lekkers. We belandden bij Pho, een ramenrestaurant (Vietnamees). Wat luchtiger na die zware pizza en heel erg lekker. Ook dit is een soort miniketen die verschillende locaties heeft, iets wat je in Londen echt wel vaker ziet.

En zo was er weer een fijne dag achter de rug!

Wat is jouw favoriete street art kunstenaar?

Glasgow #3: het westen

5 februari 2020goanneliesLeave a comment

Eerder kon je mijn tips vinden voor het centrum en het oosten. Vandaag trekken we naar misschien wel het bekendste deel van de stad: het westen!

Kelvingrove Park & Art Gallery

We ontbeten bij de koffiebar Tinderbox, die je her en der in Glasgow vindt, wij kozen deze aan het Charing Cross kruispunt. Dit was vroeger de arme arbeiderswijk en er staan enkele van de oudste huizen van Glasgow, maar vandaag is het vooral een enorm druk en chaotisch kruispunt.

Ons doel vandaag was de Kelvingrove Art Gallery. Eerst passeerden we door het Kelvingrove Park. Het was een heerlijke lentedag dus overal zagen we bloesems, mensen die hun hond uitlieten en ook aan de rivier, die -je raadt het nooit- Kelvin heet, was het heerlijk vertoeven.

In Glasgow verwacht je niet meteen zonnig weer. Misschien net daarom dat ik het echt een prachtig park vond en dat we er wel wat langer bleven rondlopen. In het park heb je ook al een zicht op het museum en de universiteit verderop naar boven.

Op naar de Kelvingrove Art Gallery dan! Op de populaire musea in Londen na is dit het drukstbezochte museum van het Verenigd Koninkrijk. En het is een staatsmuseum, volledig gratis te bezoeken dus. Hoera! Het is een mix tussen een kunstmuseum en natural history met skeletten en andere opgezette dieren. Dat maakt het een beetje vreemd, maar tegelijk ook interessant voor iedereen en alle leeftijden natuurlijk.

Wij bekeken vooral de kunstverdieping, jammer genoeg was het topstuk van Salvador Dali net uitgeleend aan een ander museum. Er hing wat impressionisme en we genoten van de schoonheid van het gebouw.

We bleven er uiteindelijk niet heel lang. Het was zo’n mooi weer buiten. Al snel trokken we nog hoger richting universiteit.

Glasgow university

De universiteit van Glasgow wordt heel vaak gebruikt in films en series. Heel veel mensen vinden dit enorm lijken op Hogwarts uit Harry Potter, al is er nooit gefilmd. In het derde seizoen van Outlander kan je onderstaande foto, de ondergrondse gewelven van de universiteit, wel herkennen. (Wanneer Claire en Brianna er wandelen na een herdenking voor Frank).

Je kan de universiteit vrij binnen en buiten lopen en elk hoekje exploreren. Het is echt een prachtig gebouw en het moet er zalig zijn om te studeren. Je vindt nog de oorspronkelijke deurtjes terug met erboven de benaming van een ‘oude’ studierichting zoals rechten of geneeskunde.

Het zou nog de moeite zijn om vanuit Kelvingrove Park de rivier Kelvin te volgen waar die samenkomt met de Clyde. Maar het lief moest nog wat uitrusten van zijn trial dus trokken we naar de koffiebar Artisan Road achter de universiteit waarna we weer richting het centrum wandelden.

Herken jij de universiteit van uit een of andere film?

Lissabon #4: daguitstap naar Sintra

22 januari 2020goanneliesLeave a comment

Op onze derde dag besloten we het zonnige Lissabon te verlaten voor een van de bekendere daguitstappen: het stadje Sintra. Sintra kan je zien als het tweede verblijf van heel wat rijke en koninklijke mensen en het staat vol met originele en kleurrijke kastelen en paleizen, eentje dateert zelfs uit de 10de eeuw. Heel wat stukken van Sintra zijn Unesco werelderfgoed trouwens. Als royals-nerd moest ik er dus heen.

Even praktisch

Vanuit Rossio (het mooie station ligt in de wijk Baixa) neem je een rechtstreekse trein naar Sintra. Een kaartje heen en terug kost ongeveer 5 euro. Probeer zo vroeg mogelijk te treinen, er is veel te zien én het is een drukke trekpleister dus veel volk. Ook aan de kassa’s voor een treinticket.

Wij hadden echter een openbaar vervoerskaartje aangekocht op de eerste dag voor de metro dat we telkens opnieuw konden opladen en dat kaartje werkt ook voor de trein. Dus wij hebben in onze metrohalte opgeladen en moesten daardoor niet aanschuiven. De trein naar Sintra is zowat de enige drukke trein uit Lissabon dus je kan niet missen. Het is een slechts een half uurtje reizen.

Eens je bent aangekomen volg je gewoon de meute, het is een tiental minuutjes wandelen tot aan het centrum van het stadje en het palacio nacional de Sintra, daar stond al een lange rij toeristen aan te schuiven dus wij besloten niet met dat paleis te beginnen. Omdat we nog niet echt een plan hadden trokken we naar het toerismekantoor, daar was geen volk en kochten we meteen een ticket voor drie van de paleizen (Pena, Castle of the Moors & Palacio Nacional). Dat is dus ook echt een goede tip want soms (zeker in het hoogseizoen) kunnen de wachtrijen aan de paleizen zelf wel oplopen. De prijs was bijna 40 euro voor de drie paleizen (exclusief paleis 4, de bus en de trein) dus het is geen goedkope uitstap, maar als je dan op vakantie bent hé.

Er zijn twee buslijnen naar de paleizen: een groene en een blauwe. Het was allemaal wat verwarrend en aan de dure kant. Voor Quinta Da Regeleira namen we (gelukkig) geen bus, dat paleis bleek te liggen op 5 minuten van het toerismekantoor (wel even klimmen). Voor Pena en Castle Of the moors kozen wel voor de bus en dat was soms een getrek en geduw om erop te raken. Jep, zelfs al in april.

We kochten in een lokale bakkerij ook een lunch, want restaurants daar moet je in Sintra niet echt op rekenen, heel toeristisch en we wilden zoveel mogelijk tijd kunnen spenderen met de bezoekjes zelf. Maar dus op naar het eerste paleis.

Quinta Da Regaleira

Eentje die ik graag wou doen, want een gothisch paleis met een ietwat vreemde tuin, dat beloofde wel wat. Dit paleis is nog steeds een beetje privédomein en dus kan je enkel tickets kopen aan de kassa, 8 euro p.p. als ik het me goed herinner en heel goedkoop in vergelijking met de rest.

De binnen was niet volledig open, de verdiepingen werden gerestaureerd. Het is op zijn zachtst gezegd een vreemd gebouw met veel details.

Maar het leuke begint in de tuin. Verborgen gangen, fonteinen, grotten, torens, een kapel. Het is een ware ontdekkingstocht. Er zijn veel Romeinse en renaissance-elementen terug te vinden.

De tuin is best groot en er valt veel te ontdekken, het was er ook wel druk, ondanks de vroegte, en het is natuurlijk een succes bij kinderen om alle geheime plekken te ontdekken.

Als ik maar kan poseren bij torentjes. Foto @leenvdb

Van alle paleizen is het dit het minst een paleis, maar eerder een ludieke speelplaats van iemand die te veel tijd en geld had om dit allemaal te bedenken en neer te planten. Het zou trouwens ook allemaal ironisch bedoeld zijn als een soort garden of pleasure.

Van Quinta wandelden we weer omlaag naar het centrum waar we de bus namen richting Castle of the Moors & Pena Palace. Eerste stop: Castle of the Moors.

Castle of the Moors

Het Castle Of The Moors is een oud verdedigingskasteel op een van de heuvels van Sintra dat je beneden al van ver kan spotten. Het is gesticht ergens in de 8ste eeuw door de Moslims, maar het werd Christelijk na de verovering van Lissabon in 1147. De oudste overblijfselen die je nog kan bewonderen zijn van de 10de eeuw.

Van het kasteel zelf is niet veel meer te bezichtigen, maar de meterslange verdedigingsmuren staan nog steeds (zij het met een vleugje reconstructie) en je hebt er een panoramisch uitzicht over Sintra en op het nabijgelegen Pena Palace.

Kortom je loopt er tussen de kanteeltjes en de torentjes en dat maakt het tot mijn favoriet van de dag. Want je proeft de geschiedenis letterlijk door er rond te lopen. Het is duidelijk een strategisch gekozen plek voor een fort.

Het is een best een lange smalle weg omhoog langs de kantelen met bovenaan een prachtig zicht op Pena Palace, de volgende stop.

Castle Of The Moors is zo eentje waar ik onmiddellijk terug naartoe wil. En die echt wel op mijn lijstje staat van favoriete kastelen en paleizen (en dat wil al wat zeggen in mijn geval). Ook zeer toegankelijk voor de niet geschiedenisnerd, want eigenlijk leer je ter plaatse weinig (er staan enkele bordjes en heel wat zaken moeten we gissen want we weten niet exact wat hier allemaal gebeurd is vroeger). Voor het uitzicht alleen al is dit de moeite waard. Je bent er wel niet de enige toerist en moet soms even wachten voor een foto (het is er nu eenmaal smal). Mij stoorde dat niet echt.

Pena Palace

Het meest bekende paleis uit Sintra is ongetwijfeld Pena Palace. Het lijkt zo uit een Disneyfilm weggelopen. Wij kochten enkel kaartjes voor het park en het paleis langs buiten en daar ben je zeker zoet mee want er valt veel te ontdekken.

Pena Palace staat op de top van één van de hoogste heuvels van Sintra. Het is gebouwd in de 19de eeuw tijdens de romantiek, maar het gebouw zelf bundelt een hoeveelheid aan stijlen (neorenaissance, manuel, neogotiek…). Het paleis is tot aan WOI (vlak daarvoor werd Portugal een republiek) bewoond geweest door de koninklijke familie.

Het is heel kleurrijk en met veel details. De foto-opportuniteiten liggen voor het oprapen, al moet je het volk er wel bijnemen. Wij gingen tegen de latere namiddag waardoor de grootste stroom bezoekers al andere oorden had opgezocht, want velen komen voornamelijk voor Pena naar Sintra.

Je kan rond het rode gebouw lopen en dan heb je een formidabel zicht op Castle Of The Moors. Op goede dagen zou je in de verte zelfs Lissabon moeten kunnen zien.

Hartje voor het uitzicht en Castle Of The Moors. Foto @leenvdb

Pena Palace maakte mijn verwachtingen helemaal waar. Kleurrijk, romantisch en veel stijlen door elkaar. Misschien wil ik er een volgende keer wel binnen.

We namen de bus weer helemaal naar beneden tot vlak voor het Palacio Nacional. De rij toeristen was daar ondertussen verdwenen waardoor we snel binnen waren.

Palacio Nacional De Sintra

Langs buiten is dit best een sober wit gebouw, waarbij de twee schoorstenen meteen opvallen. Het stamt nochtans uit de Middeleeuwen en werd bewoond door de koninklijke familie tussen de 15de en de 19de eeuw. Je merkt binnen dat het gebouw hier en daar aan renovatie toe is (ze zijn op bepaalde plekken ook aan het restaureren).

Binnen ontdek je opnieuw een hoeveelheid aan stijlen en voornamelijk prachtige plafonds. De vermenging van het Christelijke met het Arabische is nooit veraf.

Het is de Coat Of Arms room in manuelstijl die met alle aandacht gaat lopen. De typisch blauw-witte tegels die overgaan in overdadig bladgoud. Heel moeilijk om scherp op foto te krijgen.

Het is een groot contrast met de sobere witte keukens waarin je zeker naar boven moet turen om de schoorsteengaten te spotten.

Zoals je ziet kan het allemaal een opsmukje gebruiken. Palacio Nacional was onze laatste stop en heeft met voorsprong de mooiste binnen. Bij ons was het super rustig op het einde van de dag (op een klas luidruchtige middelbaren na). En daarom vond ik het wel de moeite. Maar ik zou dus vermijden om er ’s morgens naartoe te trekken want dan is het volgens mij echt aanschuiven in de niet altijd even grote ruimtes.

Hierna was het echt wel tijd om terug af te zakken richting Lissabon. Na een kort treinritje ploften we welverdiend neer op het gezellig terras van O’Corvo voor een tapasdiner. Het was een lange dag met veel stappen en indrukken en dus kropen we vroeg onder de wol.

Ben jij al eens in Sintra geweest? Lijkt het jou iets?