Dobbertijd

Ik weet niet wie het woord heeft uitgevonden, maar het verschijnt regelmatig in Flow Magazine. Dobbertijd. Het idee dat je momenteel even niet meer weet waar je heen gaat en dus wat ligt te dobberen.

Een tussentijd als het ware. En dat hoeft niet noodzakelijk iets slecht te zijn. Soms is even stoppen om stil te staan, te dobberen zonder een duidelijke volgende stap, net goed. Om even bewust na te denken “En wat nu?”.

Ik heb het gevoel dat ik een beetje in zo’n dobbertijd zit. Op werkvlak. Maar ook over vriendschappen. En over de volgende uitdaging in mijn leven ofzo. Ik heb al lang geen kinderwens, en die komt er waarschijnlijk ook niet meer aan. Dus wat brengen mijn dertigerjaren mij dan nog wel. Waar zet ik mijn tanden in? Welke keuzes maak ik voor mezelf?

Er glijden wat rollen van me af en er komen rollen bij en daarbinnen moet ik mezelf altijd blijven terugvinden. Om niet verloren te geraken. Om niet binnen vijf jaar te denken. “Hé, waar is de tijd naartoe?”. Als een blok klei die je even weer nat maakt om opnieuw te kneden en de finaliteit van wat dat dan moet worden niet vastligt.

Ik dobber elke winter wel een beetje. Er trekt zich zoveel terug deze periode. De natuur en sommige dieren houden een winterslaap, mensen kruipen in hun gezinscocon en ik kruip in mijn hoofd. Dus waarschijnlijk hoort het daar ook gewoon bij.

Ik laat het dobberen voorlopig wat toe. Het leven is een soort van vloeibaar. Alles loopt in elkaar over. Er komt een moment dat mijn voeten opnieuw de oever raken. Misschien door de lente. Misschien door iets nieuws dat op mijn pad komt. Wie weet. Dobberen is niet alleen stilstaan, het is ook in afwachting zijn van. Van iets moois, als ik dan toch mag kiezen.

Herken jij periodes van dobbertijd?