Deze post is een soort van vervolg op ‘De teloorgang van de spontaniteit‘.
Terwijl overal artikels verschijnen met het advies om grenzen te trekken, boeken gepubliceerd worden over zelfzorg en afzeggen de nieuwste trend blijkt, denk ik vooral: laat ons grenzen oversteken en elkaar blijven vinden. Laat ons ook dat samenzijn vieren en ook op dagen dat we geen zin hebben de moed bij elkaar rapen om de oversteek te maken. Niet ten koste van maar ten voordele van. Want menszijn is rommelig en we hebben alleen vandaag.
Grenzen trekken gaat om iets van gisteren proberen oplossen met regels voor morgen. Spontaniteit gaat om het hier en nu. Over zin hebben in. Over uit je comfort zone stappen en nieuwe dingen ontdekken. Over leven in plaats van overleven.
Grenzen hebben hun nut, maar zijn geen einddoel. Leven is het einddoel. Als je jezelf dingen gaat ontzeggen, waar ben je dan nog over aan het waken? En tegelijk: als je voortdurend je grenzen overtreedt, waar vind je dan jezelf?
Waar vind je die ademruimte? Wie ben je zonder je grenzen? Welke grenzen helpen je jezelf te zijn? Tot hoever is plannen helpend? Vanaf wanneer helt het over naar moeten en druk zijn? Waar vinden we elkaar als iedereen aan zijn grens blijft staan?
We lijken collectief bang om die oversteek te maken. Ik keek de afgelopen weken naar het programma ‘Gene paniek’ van Philippe Geubels waarbij met exposure therapy angsten werden aangepakt.
De kandidaten moeten door hun angst heen. Om te beseffen dat waar ze ook bang voor zijn, net datgene is dat niet gebeurt. Misschien hebben we collectief ook wat exposure therapy nodig om elkaar weer wat vaker te ontmoeten.
Om terug te buurten, spullen uit te lenen, praatjes te maken met elkaar. Om opnieuw te leren voelen wat goed voelt en wanneer rust nodig is. Als we samen leven, valt dat samenleven misschien allemaal niet zo zwaar.
P.S. Dit is zo’n post waarvan ik niet zo goed weet wat mijn punt juist is en of ik heb kunnen uiten wat ik juist wil, maar ik publiceer ‘em toch ;).
Voor mij gaat grenzen stellen vooral over goed naar jezelf luisteren. Doordat ik dat niet deed, zit ik nu al een tijd thuis met burn-out klachten. Inmiddels luister ik steeds beter naar mezelf, met vallen en opstaan. En bij die grenzen hoort ook de keuze maken om soms iets niet te doen. Maar ook ruimte creëren door iets anders wel te kunnen doen.
Het typische is ook wel dat ik mezelf juist terug trek, niet zoveel met anderen van doen wil hebben, als ik tig keer mijn grenzen over ben gegaan. Dus door mijn grenzen te stellen, kan ik me socialer open stellen.
Hopelijk voel je je snel wat beter, het is inderdaad niet fijn als je je grenzen hebt overschreden en daar de gevolgen van draagt. Ik probeer dat evenwicht te blijven vinden, maar het is niet altijd makkelijk.
Ik denk dat allebei belangrijk zijn, dus soms grenzen stellen om zodat anderen er niet met al je tijd en energie vandoor gaan, en soms grenzen oversteken en uit je comfort zone stappen. Alleen is het vooraf soms lastig inschatten welke van de twee je het beste kunt toepassen…
Ik volg je helemaal, maar het is inderdaad die balans die moeilijk is, waardoor het soms misschien overhelt naar grenzen afbakenen?