Ik was als kind tijdens de zomermaanden verslingerd aan van die invul- en doeboeken. Met allerlei opdrachten, testjes, kruiswoordraadsels, korte verhalen… Hetzelfde concept bestaat ondertussen ook voor volwassenen, zo wil ik deze eens ooit uitproberen. Ook Flow Magazine brengt ieder jaar een zomerboek uit met zowat hetzelfde concept: verhalen én creatieve opdrachten.
En hoewel de stapel gewone Flows nog amper in de schuif geraakt (ik sta gemiddeld zo’n half jaar achter, niet handig om over de feestdagen te lezen in de zomer trouwens), kocht ik het toch. Omdat ik gewoon zin had om aan de slag te gaan (het romantische beeld van mezelf aan de terrastafel met dat zomerboek heeft er sowieso iets mee te maken).
Dus met een fluostift en een stel potloden in de hand begon ik eraan. En geen zorgen, dit wordt geen post over mijn kribbels in het zomerboek.
Maar wel over één van de artikels die me deed nadenken over hoe de vakantiegewoontes van je ouderlijke gezin heel vaak in je eigen leven (en dus dat van jouw gezin) sluipen. Uit een soort onbewuste loyaliteit neem je blijkbaar bepaalde gewoontes of aannames over (bv. “een vakantie moet vooral rustig zijn”, “we koken ons eigen potje om geld te besparen”…), terwijl je daarnaast ook soms bewust bepaalde overtuigingen los laat (bv. “ik hoef niet ieder jaar naar dezelfde plek te gaan”).
Ik besefte door de vragen in te vullen dat het lief en ik vooral dat laatste hebben gedaan: de gewoontes van onze ouders losgelaten. Ik ging als kind nooit naar het buitenland op vakantie, maar steeds naar dezelfde plek aan zee. Er was vaak geen duidelijke planning, het was gewoon leven op het ritme van de dag: wandelen, spelen op het strand, een ijsje… En als kind was dat heerlijk, ik hield van die lange zomermaanden.
Vandaag kan ik me de laatste keer dat ik een ‘geen-plan-vakantie’ had niet meer herinneren. Ik trek graag de wereld in en bedenk op voorhand wat ik wil doen daar. Zonder een volledig uurschema te maken weliswaar. Doordacht en voorbereid, maar met ruimte voor spontaniteit. Ik heb dus echt wel het gevoel dat ik nood heb aan nieuwe plekken verkennen.
En tegelijk denk ik nog steeds met nostalgie en charme terug aan het idee van een vakantie op een vertrouwde plek, in een omgeving waar niets moet. Het zit dus zeker nog in mij, maar mijn vakantienoden zijn op dit moment in mijn leven gewoon even anders. Mijn vertrouwde plek, dat is thuis, en op vakantie mag het nieuw zijn, zoek ik die prikkels op en wil ik verrast worden. En dat is prima.
Waarschijnlijk ligt het ideale scenario ergens tussenin: af en toe een rustige vakantie op een vertrouwde plek en tegelijk een prikkelende vakantie in een nieuwe omgeving. Dus misschien moet ik toch nog eens werk maken van dat eerste.
En ondertussen zit ik hier toch maar met mijn doeboek, misschien dan toch iets dat ik heb meegenomen uit die vakanties van vroeger.
Heb jij de vakantiegewoontes van je ouderlijk gezin overgenomen of doe je net iets helemaal anders?
Wat een interessante post en invalhoek! Ik doe het helemaal anders dan mijn ouders. We gingen toen telkens naar een vakantiepark of huisje in een andere streek, maar wel altijd in Frankrijk. We gingen altijd samen met een ander gezin bovendien. Ik ga nu het liefst alleen met mijn man, we gaan meestal met het vliegtuig en we doen zowel actievere als rustigere vakanties, maar dan liefst op hotel.
Ja zo de gewoonte om met een ander gezin op vakantie te gaan zie je ook iets minder tegenwoordig he, ieder gezin doet zowat zijn eigen ding.
Goh, ik heb de indruk dat het nog altijd populair is, zeker voor gezinnen met kinderen.
Haha, dit: “het romantische beeld van mezelf aan de terrastafel met dat zomerboek heeft er sowieso iets mee te maken”
Ik heb ook met het zomerboek in mijn handen gestaan en zag dat beeld ook voor me, maar ik heb het dan weer teruggelegd omdat ik dacht dat het bij een beeld in mijn hoofd zou blijven. :p
Met mijn ouders gingen we vaak met het vliegtuig op reis als kind, altijd naar een hotel. Behalve eens op de dijk wandelen deden we ook geen activiteiten eigenlijk. Later gingen we ook regelmatig naar zee. Het lief ging vaker kamperen, wat ik dan weer nooit gedaan heb.
Nu zijn we ook meer van de chillvakanties, maar dat kan dan zowel een vliegtuigreis zijn als kamperen. Ik vind activiteiten wel tof en wil zo wel een beetje een globaal overzicht van de mogelijkheden, maar de dag ervoor beslissen wat we gaan doen is oké voor mij.
Haha, ik ben toch al een paar avonden op die terrastafel met dat zomerboek geraakt dus mission accomplished :D.
Leuke gedachtegang! Als kind ging ik vaak met de auto drie weken naar dezelfde plek in Italië. Als tieners werden mijn zus en ik dat spuugzat en kwam er afwisseling. Maar om heel eerlijk te zijn, vakanties bleven moeilijk. Ik vond ze altijd te lang duren. Tegenwoordig ga ik dan ook meestal maar twee weken, steeds weer iets nieuws, met een vrij vol programma. En als tegenhanger hebben we nu een stacaravanplek waar we elk weekend naartoe kunnen en waar we juist enorm luieren.
Zo zie je maar dat je je eigen vakantiegedrag toch wat aanpast aan wat je vond van die vroegere gezinsvakanties. Maar idd die balans tussen rust en actie is niet altijd makkelijk.
Wij gingen altijd naar de bergen (eens we daar in 1996 mee begonnen wou mijn papa niks anders meer) en kijk… ik kan niet meer zonder. Ik bedacht het me een paar weken geleden in Zwitserland nog: hoeveel hou ik van de rust van die vakanties, een eigen huisje huren, staan koken in die basic keuken met zicht op een berg, moe van de wandeling… Net als vroeger. Alleen het verplichte gezelschapsspelletjes spelen mis ik niet 😉 Anderzijds reis ik veel meer en verder dan we met het gezin ooit hebben gedaan.