Persoonlijk Archieven - Pagina 3 van 3

Over perfectionisme, controledrang en loslaten

13 augustus 2017goanneliesLeave a comment

Perfectionisme, ik heb er al zo vaak over willen schrijven. Ik had concepten opgeslagen die ik nadien weer verwijderde. Deze week las ik een post over perfectionisme bij Samaja (naar aanleiding van een boek dat nu op het lijstje komt). En toen kwam dit idee weer op te proppen. Perfectionisme is nu eenmaal zo’n groot deel van mezelf…

Maar ook een moeilijk deel omdat ik er nog niet echt de vinger op kan leggen hoe het mijn leven bepaalt en waar mijn perfectionisme start of stopt. Ik krijg er best wel opmerkingen over soms (zeker sinds ik aan het werk ben). “Je kan wel niet goed loslaten hé”, “Je bent weer kritisch aan het doen Annelies”, “Je kan niet over alles controle hebben”.

Ik wil alles goed doen. Ik wil alles te goed doen. Ik leg de lat voor mezelf hoog, op sommige vlakken te hoog. Maar ik ben ervan overtuigd dat ik zonder die hoge lat nu niet stond waar ik sta. Vooral tijdens mijn schoolperiode was, en ook momenteel op werkvlak is goed nooit goed genoeg. Tegelijk kan ik op sommige momenten heel laks zijn in dingen. Persoonlijke self care bijvoorbeeld, of ook met deze blog. Ik steek weliswaar veel tijd en moeite in de content, maar ik heb nog geen eigen domeinnaam, het design is al 2 jaar hetzelfde… Soms neem ik dus wel genoegen met ‘goed genoeg’. Is dat dan perfectionisme?

Ik denk dat ik best perfectionistisch ben, alleen niet op elk vlak. Wat ik echter wel extreem hard ben is een controlefreak. Ik kan dingen niet loslaten, ook al kan ik ze niet controleren. Zolang de controle bij mezelf ligt is er geen probleem. Iets dat ik moet doen is af wanneer ik het wil, een beslissing maken ligt bij mezelf. Als ik met andere woorden een avondje wil luieren in de zetel dan mag ik dat van mezelf. Ik heb geen problemen met een niet perfect moment, als ik het maar zelf kan bepalen.

Om dezelfde reden ben ik ook nooit aangeschoten wanneer ik alcohol drink. Ik weet waar mijn grenzen liggen en stop dan met drinken, want wat zou er gebeuren als ik verder ga? Dan verlies ik controle… En nog om diezelfde reden kan ik immens kwaad zijn op mezelf omdat iets niet lukt, of omdat ik naar mijns inziens heb gefaald. Want ik had in die situatie de controle en heb het dan naar mijn mening niet goed gedaan. Dan kan ik mezelf vervloeken en blijven piekeren over de “Wat als?”.

Maar er zijn duizenden dingen die buiten mijn controleveld liggen. Een taak waarvoor je input van een collega nodig hebt, een afspraakje dat niet doorgaat omdat een vriendin niet meer kan, file waardoor ik te laat kom en ga zo maar verder. Vaak kan ik dat wel begrijpen en ga ik daar goed mee om, maar niet altijd. En op zo’n moment kan ik het niet loslaten en begint het aan mij te vreten.

En net dan komt mijn perfectionisme boven die de lat even hoog begint te leggen voor anderen dan voor mezelf . En krijg ik het idee ‘wat ik zelf doe, doe ik beter’. Of in het andere extreme ga ik mij rot piekeren of opjagen over zaken waar echt niets aan te doen valt. Hier wordt het gevaarlijk. Je gaat je eigen grenzen te buiten en er loert een burnout om de hoek.

Met andere woorden: ben ik perfectionistisch? Ja, maar dat op zich heb ik dat best wel in de hand. Heb ik last van controledrang? Ja, en dat zorgt ervoor dat ik moeilijk kan loslaten en zaken meezeul in mijn hoofd. Conclusie: het is wanneer mijn perfectionisme en controledrang elkaar vinden dat er problemen ontstaan.

De sleutel? Ik denk dat die ligt bij het loslaten. Dat gaf ik eerder ook al aan. Als ik kan loslaten wat buiten mijn controle ligt, gaat mijn perfectionisme enkel de kop op steken bij zaken die ik kan controleren en daar mag ik op zich mijn best voor doen toch? En ja, af en toe zal ik dan eens heel kwaad worden op mezelf. Maar daar bezorg dan ook enkel mezelf last mee.

Ik weet niet of deze redenering steek houdt. Het is moeilijk om dit allemaal onder woorden te brengen. Misschien gaat het allemaal wel best samen, dat perfectionisme en die controledrang. Maar het is niet slecht om er af en toe bij stil te staan.

Een beetje een warrige post denk ik, moet kunnen af en toe. Bij Samaja bleken er veel perfectionisten onder de bloggers te zitten. Zitten hier ook controlefreaks die zich hierin herkennen? 🙂

Het verhaal van de tabbladen

4 juni 2017goanneliesLeave a comment

We schrijven een standaard dag op het werk. Een collega komt aan mijn bureau iets vragen. Zoals altijd open ik een nieuw tabje in mijn browser en dan volgt de opmerking. “Maar Annelies, je hebt 100 tabs (dit is een overdrijving, dat is wat mensen doen in zo’n situatie ^^) openstaan. Je moet dat dichtdoen als je dat niet meer nodig hebt hé”. En mijn antwoord luidde “Ja, maar ik heb dat allemaal nog nodig.” En toen werd het stil.

Een beetje ironisch allemaal want ik gaf in het verleden al eens tips om productiever te werken. En voor alle duidelijkheid: het open hebben staan van te veel tabbladen is NIET goed voor de productiviteit. Net zoals mijn computer op dat moment vastloopt, flipt mijn brein gewoon helemaal bij het steeds voller worden van die dekselse balk bovenaan mijn scherm.

Het klopte wel wat ik toen zei. Ik moest met elk tabblad nog iets doen (en standaard staan er sowieso een 6tal tabbladen – mailboxen, project management tool, Drive voor bestanden,…) altijd open. Het is door regelmatig te switchen van ‘project’ doorheen de dag – iemand komt iets vragen, een mail van een klant,… dat alle die verschillende vensters uiteindelijk naast elkaar belanden. Maar het is zoals het Inbox-Zero-principe zegt bij een gelezen mail die in de inbox blijft staan omdat je er nog iets mee moet doen: dat geeft stress. Nodeloze stress.

Meer info over Inbox Zero, wat voor mij wel echt de manier is om stressloos met mijn mailbox om te gaan, vind je trouwens in deze post.

Eigenlijk staan die tabbladen vandaag wat symbool voor de mentale situatie waarin ik me bevind. Het is al eens chaotisch hierboven. Dit bericht illustreert perfect wat ik bedoel. Nogmaals: het gaat goed met mij, het is gewoon even een fase waar ik doormoet. Op het werk zijn er – zoals altijd – weer wat dingen aan het veranderen en het ziet er naar uit dat dit ook voor mijn hoofd een verbetering zal worden. Een dingetje minder op mijn piekerlijstje!

En eigenlijk is het simpel, ik moet gewoon sneller en vaker die tabs sluiten. Ik heb hier ondertussen al twee werkdagen goed opgelet: de eerste dag verliep goed en was het aantal tabbladen – naast de standaard van 6 vaste dus – verminderd naar een 5tal. 11 in totaal dus, kon ik best mee leven. De tweede dag was enorm chaotisch op het werk en dat resulteerde dan ook in een nieuw tabbladenrecord.

Langs de ene kant moet ik hier dus gewoon wat opletten, maar langs de andere kant horen al die tabbladen ook wel bij de aard van mijn job. Ik kan nu eenmaal niet 4 uur met hetzelfde document bezig zijn zonder onderbroken te worden. Dat zorgt voor variatie en is fijn, maar soms ook vervelend en stresserend.

Herkenbaar? Of ben jij net een pro in het managen van je tabbladen?

Elsa van Anna van Frozen

7 mei 2017goanneliesLeave a comment

Er zijn zo van die weken dat je leven lijkt op een dramatische Hollywoodkomedie, maar dan zonder onrealistisch knappe barman die verliefd op je wordt. En als er nu één type films is waar ik een hekel aan heb… Liefst zou ik die tenenkrommende humor willen inruilen voor een Disneyfilm. Was mijn leven maar een musical.

Ik ben de laatste tijd wat gevoeliger voor bepaalde dingen, ik trek mij sneller iets aan. Het gaat eigenlijk allemaal over zaken waar ik de nul de botten controle over heb. Privé, werkgerelateerd of gewoon dingen die in mijn hoofd zitten (want hey, mijn hersenen doen gewoon wat ze zelf willen, zonder mijn mening te vragen ^^). Het is niet echt een quarter-life crisis, want geloof me de existentiële vragen probeer ik echt te vermijden momenteel. Mijn humeur gaat op en neer, mijn hormonen zijn om zeep.

Voordat je je zorgen begint te maken: ik ben gezond en best gelukkig. Het ging me deze week gewoon niet af. Ik introduceerde dan ook geïrriteerde Annelies op het werk deze week (sorry not sorry collega’s).

Dus plan ik mijn weken vol en doe ik in de weekends alleen maar dingen voor mezelf. En daar begint de komedie! Afleveringen van Outlander erdoor knallen (en zuchten telkens Jamie in beeld komt), de muziek van Belle en het Beest snoeihard on repeat (ik kijk al uit naar mijn Spotify jaaroverzicht), wanhopig proberen om binnen te lijntjes te kleuren (doe ik ook nog eens iets met dat dekselse kleurboek), artikelen over mindfullness lezen in mijn Flow Magazine (eindelijk iemand die me begrijpt), een gedichtenbundel willen kopen om mijn hogere ziel (bestaat die?) aan te spreken (maar te lui zijn om naar de winkel te stappen),…

En dat was nog maar het weekend. Begin van de week liep ik door de stad in de felle regen met een glazen limonadetap in mijn handen (ik durfde mijn paraplu, die in mijn tas zat, niet te pakken, want met mijn onhandigheid…). Of ik een zakje moet hebben? Nee hoor, als onafhankelijke sterke vrouw kan ik dat wel gewoon dragen, toch? Twee stappen later had ik al spijt.

Halverwege de week had ik met een geweldige vriendin van mij weer eens een bizarre conversatie. Zijn we wel interessant genoeg? Hebben we wel een gefundeerde mening over pakweg de vluchtelingencrisis? Vinden mensen ons niet te simpel? Moeten we niet nog een hobby hebben? Is wat we doen goed genoeg voor deze wereld?

Aan het einde van de week was ik zo ver gevorderd dat ik ben gaan aquafitten (blijkbaar een soort gym in het water) en mezelf kei hard stond uit te lachen omdat ik niet eens op 1 been kon blijven staan in een zwembad.

Maar weet je, door daar zo klunzig te staan, besefte ik hoe fijn ik het vind om in dat water te staan. En hoe weinig ik op zo’n moment aan mijn zogenaamde zorgen moet denken. Dus zou ik dit allemaal zo opnieuw doen. Laat mij maar gewoon raar wezen, dat is dik oké. Er is één ding dat ik deze week nog net iets meer had moeten.

Loslaten. Belle van het Beest inwisselen voor Frozen. Ik ben nu eenmaal een controlefreak. Maar ik moet datgene waar ik geen controle over heb gewoon laten gaan. Dat zal een werkpuntje zijn voor de rest van leven vrees ik. Maar het besef is er na deze vreemde week wel gekomen. Wat een les aquafit allemaal niet kan doen. Ondertussen is mijn Disneyafspeellijst alweer twee keer volledig afgespeeld en ga ik deze week naar de yoga. En koop ik misschien toch die gedichtenbundel. Of nee, dat toch maar niet.

Soms is het goed om Elsa van Anna van Frozen te zijn. Soms moet mijn leven eerst een slechte komedie zijn om daarna een musical te worden. The cold never bothered me anyway.

Hoe was jouw week?

Want je bent het waard

19 maart 2017goanneliesLeave a comment

Er zat al een tijdje een stukje van deze post in mijn drafts. Het is dat ik gisteren iets las over de commentaar die mensen over zich heen krijgen wanneer ze aangeven dat ze bewust kinderloos zijn. Dat deed me heel erg denken aan de reacties die ik krijg wanneer ik zeg dat ik alleen ben, vrij bewust alleen ben zelfs.

Alleen zijn is al een paar keer een topic geweest op deze blog. Ik ben ervan overtuigd dat regelmatig je eigen gezelschap opzoeken veel voordelen heeft. Alleen zijn is natuurlijk nog iets heel anders dan eenzaam zijn, een gevoel waar blijkbaar ook heel wat twintigers mee worstelen. Maar ik heb het hier over die andere betekenis van alleen zijn. Het singleleven.

Ik kan daar natuurlijk wel wat smalend om doen, maar het is nu eenmaal zo. Ik ben 23 (en half) en heb op dit moment geen vaste relatie. Meer nog: ik heb er nog nooit één gehad. En IK vind dat meer dan oké zo.

Sinds ik aan het werk ben, merk ik echter dat ik nog veel meer wordt aangesproken op mijn relatiestatus. Het is alsof je tijdens je studentenleven mag doen wat je wil, maar nu we ‘volwassenen’ aan het werk zijn, wordt het tijd voor het echte leven. En daar hoort een relatie blijkbaar bij.

Op de vraag of ik al een relatie heb antwoord ik eigenlijk vaak: ‘Nee, en dat is oké zo, ik ben gelukkig alleen.’ En dan zie ik het al in hun ogen. ‘Ai, fout antwoord, het arm schaap.’ Daar ligt denk ik het ‘probleem’. Mensen die min of meer bewust single zijn, dat stroomt niet met de sociale norm. Nochtans zijn er nog nooit zoveel singles geweest in onze maatschappij. Bewust of niet. Het zou toch maar erg zijn moesten die singles één voor één ongelukkig door het leven gaan?

De antwoorden die volgen komen allemaal op hetzelfde neer. ‘Je moet er wel voor openstaan.’ Wel bewust single is niet hetzelfde als de prins op het witte paard staalhard negeren. Als de liefde van mijn leven in mijn leven komt, sprint, huppelt of zelfs waggelt, wees maar zeker dat ik hem niet loslaat. Maar wachten tot dat moment gekomen is? Sorry, zo zit ik niet in mekaar.

Dan ligt het zogezegd aan mijn hoge eisen, dat ik te veel verwacht, dat niemand goed genoeg is, dat ik niet in de liefde geloof. Wel, ik ben perfectionistisch, dat zeker, maar ik heb geen wensenlijstje voor de perfecte man (die bestaat immers niet). Er zijn hooguit een aantal principiële kwesties waarover we het eens moeten zijn. En je moet geen kernfysicus zijn om hieraan te voldoen.

En nee, ik geloof niet de Disneyprinsessenvoorstelling van liefde. Voor eeuwig en altijd, dat is een beetje naïef hé. Maar het is wel zo dat mijn gevoel 100% juist moet zijn. Voor minder wil ik niet settelen. Noem dat moeilijk doen, als je wil. Ik sta gewoon achter de slogan van L’Oréal 😉

Is het singleleven dan altijd fantastisch? Helemaal niet, maar ik heb de voordelen leren waarderen en de nadelen neem ik er dan maar bij. Je moet toch hetzelfde doen in een relatie?

Momenteel is vakantiedagen plannen een beetje ambetant, want uiteindelijk kan ik mijn agenda wel afstemmen op vrienden, ik zal toch vooral die dagen zelf zo veel mogelijk moeten invullen. Alleen op stap dan maar. Iets waar veel mensen in een relatie misschien net van dromen. Hey, niemand heeft het zoals hij/zij het wilt, toch? C’est la vie.

Vind jij dat onze maatschappij aangepast is aan het toenemend aantal singles?

Waarom kerst niet mijn ding is

4 december 2016goanneliesLeave a comment

Zondag 4 december. Kinderen poetsen alvast hun mooiste schoentjes en zeuren aan mama haar oren om wortels en suikerklontjes te kopen. Voor Slecht-weer-vandaag. En of het nu zwarte of roetpiet is, het kan hen niet schelen, want binnen twee dagen wordt hun (on)geduld eindelijk beloond. Sinterklaas heeft dan wat leuks en lekkers achtergelaten. Ik vind dat best een mooi kinderfeest. Misschien moet ik ook nog eens mijn schoentje zetten?

Maar na Sinterklaas komt dat andere feest. Je kan het niet ontlopen. En eerlijk, we beginnen er elk jaar vroeger en vroeger mee. Op het werk is er dit jaar een verkiezing voor het mooiste versierde bureau. En dus hangen er al twee weken kerstlichtjes in alle – niet bij elkaar passende – kleuren van de regenboog. Best ludiek vind ik en het stoort me niet. Maar Kerstmis, het doet me eerlijk gezegd niet veel.

Thuis komt er geen boom (mijn katten zouden hem toch maar stuk maken), en cadeautjes? Tja, ik heb eigenlijk helemaal niets nodig, zeker niet om in de kast te stoppen (want eerlijk dat doe je elk jaar met je pakjes toch?). Ik ben niet tegen Kerstmis, ik snap gewoon niet wat daar zo speciaal aan is. Die lichtjes in het donkere ijzige straatbeeld. Ja, dat is mooi. Die spontane solidariteit (hoewel, spontaan?), herwonnen familiebanden, winkels die hun jaartotaal ophalen tijdens deze periode. Allemaal wat gemaakt, nee? Na 1 januari gaan we elk terug onze eigen weg? De lichtjes weer in de kast, en dan?

Kerstmis is zo’n succes omdat we allemaal nood hebben aan die gezellige samenhorigheid. Plots zit geluk dan in een lekkere maaltijd, een kleine attentie of een versierde boom. Die lichtjes staan symbool voor al wat mooi is. Daarom kijken we zo hard uit naar de feesten. Omdat we ons gelukkig voelen in deze “speciale” tijd van het jaar.

Is het leven niet het hele jaar door mooi? En moeten we de mensen om ons heen niet elke dag bedanken dat ze er zijn? Laat die lichtjes het hele jaar door hangen en sta wat vaker stil bij hun schoonheid. Kerstmis zou niet alleen 25 december mogen zijn. Elke dag een beetje Kerstmis, hoe mooi zou dat zijn?

P.S. ik snap dat dit een beetje een afwijkende visie is, het is maar een mening natuurlijk. Laat dit je vooral niet tegenhouden om Kerstmis te vieren en daarvan te genieten. Ik doe dat ook, op mijn manier.

Herfstgedachten: wanneer slecht goed is

6 november 2016goanneliesLeave a comment

November. Het is volop herfst. De jongsten onder ons hebben net een week vakantie achter de rug, terwijl de rest geniet van een warme kop koffie of chocolademelk op hun vrije dagen. De herfst is absoluut niet mijn favoriete seizoen, maar wel het mooiste. Ook ik vergaap mij aan de natuurpracht tijdens een lange boswandeling. Om diezelfde avond onder een dekentje te genieten van de huiselijke warmte.

Maar dit jaar heeft de herfst ook een keerzijde. Ik ben namelijk al een goede drie weken ‘ziek’. Vooral de laatste week kom ik niet veel verder dan de zetel en het werk. Lichamelijk ben ik echt ontzettend moe. Zo moe dat ik in de weekends gewoon het klokje rond slaap. Overdag is het hoesten, proesten en niezen geblazen. Doordat ik zoveel rust moet nemen, heb ik natuurlijk ook veel tijd om na te denken. En dan is het feit dat ik mij lichamelijk slecht voel ineens goed. Wat een verschil met vorig jaar.

Vorig jaar beleefde ik – naar mijn gevoel – de moeilijkste herfst ooit. BAS was op zich al vrij zwaar op dat moment. Naast elke dag meerdere masterclasses, werkten we elke avond door aan onze pitch die tegen vrijdag klaar moest zijn. En oh ja we reisden het hele land door met het openbaar vervoer (wat voor de nodige frustraties en vertragingen zorgde natuurlijk ^^). Ik vertrok voor 7 uur en kwam pas na 22u weer thuis. Heel vermoeiend, maar niets dat ik lichamelijk niet aan kon.

Mentaal, dat was een ander verhaal. Want hoewel ik elke dag leerrijk en uitdagend vond (cliché I know ^^), was het moeilijk om ’s morgens vol energie uit bed te springen. Ik voelde mij namelijk niet goed in de groep, kon mezelf niet zijn en had het gevoel niets bij te brengen. Ik heb mezelf toen moeten slepen naar kerstmis, wanneer ik door mijn stage 5 maanden ‘weg’ zou zijn van de groep. Een periode waarin ik mentaal terug opflakkerde. Na deze herfst is het allemaal veel beter gegaan, ook tijdens de maanden dat ik wel terug tijd doorbracht met de groep.

En nu zijn we een jaar verder en wil mijn lichaam even niet meer mee. Misschien niet abnormaal, ik ben na BAS onmiddellijk aan het werk gegaan en heb als starter natuurlijk geen vakantie. De aanpassing aan het nieuwe ritme, het vele bijleren,… Dat vraagt heel wat energie. Maar mentaal voel ik mij zo goed. Ik amuseer mij, waar ik ook ben. Dus neem ik die vermoeidheid er maar gewoon bij, dat gaat wel weer over.

Wanneer mensen dus vragen hoe het met gaat zou ik kunnen antwoorden dat ik mij slecht voel. Maar in vergelijking met vorig jaar gaat het juist heel goed met met mij. Soms, heel soms, is er geen slecht en alleen maar goed. Mooi zo.

En net als het vaststaande feit dat binnen enkele weken alle bladeren van de bomen zijn gevallen, gaan die lichamelijke kwaaltjes ook wel weer over.

Fijne herfst iedereen!

14 dingen die ik niet meer zou moeten doen

9 oktober 2016goanneliesLeave a comment

Het is weer lijstjestijd! We doen allemaal wel eens zaken waarvan we weten dat het niet goed voor ons is. We kunnen het gewoon niet laten. Hieronder mijn dingen waarmee ik eigenlijk zou moeten stoppen. Niet overmorgen, maar nu meteen!

Piekeren over de meest belachelijke dingen. Ben ik niet te dik in deze broek? Heb ik vandaag wel hard genoeg gewerkt? Vind die persoon mij nog wel leuk?
Op mijn nagels bijten. Vorig jaar tijdens BAS mee begonnen, van de stress. Niet OK.
Mijzelf blijven verantwoorden voor het feit dat ik nog geen lief heb. Iets met mijn leven en moei je er niet mee.
Agressief worden als iets niet lukt. Mijn laptop kan er van meespreken. Perfectionist tot in de kist!
Mij ergeren aan iedereen zijn ‘perfecte’ leventje op sociale media. Ja, ik kijk vooral naar jou, Instagram. Allemaal opgezet spel, geef maar toe.
Om de 10 minuten naar mijn smartphone grijpen, hij zal wel trillen als ik een melding heb. Het toppunt is dat ik soms op zoek ben naar mijn gsm als ik hem al vastheb. Tja.
Mijn mening voor me houden omdat ik denk dat niemand naar mij zal luisteren. Grootste fout tijdens #BAS1516.
Foto’s van mij nooit mooi vinden. Ik heb topfotografen als vrienden. En ik ben wie ik ben. Ook met mijn haar in de war (heeft het vooral niet over de foto hierboven ^^).
Mijn schrijfsels onderwaarderen. Ik vind altijd wel iets dat nog niet goed is. Terwijl ik er heel wat tijd insteek en daar best wel trots op mag zijn. Perfectionisme anyone?
Tijd verspillen aan slechte boeken of tv-programma’s. Ik heb de neiging om alles af te werken waar ik aan begin. Zonde, er zijn nog boeken genoeg!
Überhaupt tijd verspillen aan iemand die het niet waard is. Dat slorpt energie op die ik best voor iets anders kan gebruiken. Een beetje me-time bijvoorbeeld.
Emoties opkroppen. Doet alleen maar meer pijn achteraf.
Geen hulp aanvaarden. Ik sta altijd klaar voor iedereen, maar zelf iets aannemen? Hola, dat is moeilijk hoor. Iets met perfectionisme en een ego ^^
Te weinig genieten van de kleine mooie dingen. Lichtpuntjes weet je wel.

Herkenbaar? Wat zou jij niet meer mogen doen?

Working 9 to 5 #1

11 september 2016goanneliesLeave a comment

Vandaag zijn we exact twee maand na mijn eerste werkdag bij Statik. Ik startte er op 11 juli als online marketeer. In de rubriek ‘Working 9 to 5′ hou ik jullie op de hoogte van hoe het werkleven me bevalt. Hoe gaat het nu met mij? Wat vind ik van de job? En mis ik het studentenleven niet te hard?

De job? Wel in de eerste plaats kan ik al wat meer vertellen over wat ik nu precies doe. Ik ben marketeer in het nieuwe online marketingteam, maar mijn focus zal liggen op alles wat met content te maken heeft. In de eerste plaats het uitdenken van een grondige contentstrategie en het verzorgen van de verspreiding van deze content via verschillende kanalen zoals sociale media en nieuwsbrieven. Op termijn zal daar ook zeker een grondig stuk contentcreatie, en in mijn geval dus copywriting bijkomen.

Ik besef nu pas dat mijn hart volledig bij content ligt. Natuurlijk ben ik via mijn blog elke dag met content bezig, maar hier schrijf ik vanuit mezelf, zijn er geen regels en is er geen juist of fout publiek. Ik schrijf voor mijn plezier en niet meteen om producten te verkopen, zelfs niet om bekendheid te creëren. De juiste boodschap via het juiste kanaal bij het juiste publiek krijgen is nog een ander paar mouwen. Ik heb nog veel te leren en zo heb ik het graag.

Over mijn takenpakket heb ik alvast niet te klagen. En over de rest eigenlijk ook niet. Ik heb super fijne collega’s (dat is het allerbelangrijkste!) die openstaan voor al mijn vragen. Het is een inspirerende werkplek in de mooiste stad van Vlaanderen. Er gebeuren zoveel fijne dingen naast het werken, de sfeer is gewoon top!

Of ik het studentenleven mis? Wel niet echt, behalve dan de vrije tijd (en vakantie) die je als student (te?) veel hebt. Ik zit ondertussen in een goed bioritme waarbij ik ’s avonds genoeg tijd heb om iets leuks te doen of uit te rusten. En mijn weekends zijn goed gevuld! Ik heb meer tijd voor mezelf dan tijdens BAS, waardoor ik me beter in mijn vel voel.

Het gaat dus goed met mij. Hier vertelde ik meer over het feit dat ik het zo moeilijk had met binnen de grote BAS-groep te passen. Bij Statik zijn we met meer dan 25 en heb ik vreemd genoeg geen enkele moeite met mezelf te zijn. Ik ben niet de meeste extraverte, en zal dat nooit worden, maar met mijn mening op tafel te gooien heb ik voorlopig helemaal geen problemen ^^. Ik pas hier een pak beter in de groep, en net als bij mijn stage op Seven, heb ik heel snel mijn plekje gevonden. Misschien was de groep tijdens BAS gewoon een grote uitzondering waarin het echt niet lukte om mijn eigen plaats te claimen.

Het enige wat ik misschien een beetje mis is de creativiteit die zowel bij Seven als binnen BAS constant aanwezig was. De lange conceptuele brainstorms, uren nadenken over een slogan, een radiospot schrijven,…. Bij Statik is het eerder resultaatgericht werken, met een focus op data. Er is natuurlijk wel plaats voor creativiteit binnen dat werkkader, maar het zal altijd wat beperkter blijven dan in een reclamebureau.

Het voordeel hiervan is dan weer dat mijn hoofd vol met inspiratie zit. Echt, ik kan mijn eigen gedachten niet doen stoppen. Ik heb zoveel (zotte) ideeën voor mijn blog en mijn persoonlijk leven. Ik kan niet wachten om aan de slag te gaan. Nog even genieten van de nazomer, en dan tijdens de herfst- en wintermaanden lekker bijleren, schrijven en jullie inspireren. Ik heb daar zoveel zin in!

Ik hou jullie op de hoogte! Doe jij wat je graag doet?