Ik denk dat vaste lezers wel doorhebben dat ik op zoek ben naar manieren om te vertragen. Dat het me allemaal wat te snel ging. Dat mijn hoofd en lijf snakken naar meer echte rust.
Ik begon halverwege januari met een 30-day-yoga-challenge. Een begin hoeft niet perfect te zijn. Dus halverwege de maand was prima. En ik zocht bewust een challenge met korte practices van een kwartier tot 20 minuten. Stress management noemde ik het. Want ik koos een cursus voor beginners, ook al ken ik al heel wat yoga-oefeningen uit mijn hoofd. Gewoon even inchecken bij mijn lijf. Bewegen zonder meer en niet te lang.
Les 1 en 2 gebeurden binnen een termijn van drie dagen, in een weekend weliswaar. Nadien kwam de week met werken, danslessen, een drukker weekend en kine-oefeningen die elke dag ook moesten gebeuren. Op diezelfde yogamat. En dus bleef die challenge achterwege.
Vandaag deed ik de derde les (ik schrijf dit op 8 februari). Laat in de namiddag want ik heb mezelf er een hele dag op moeten voorbereiden om te herbeginnen. Wat is dat met herbeginnen? Wat maakt het zoveel moeilijker dan gewoon beginnen? Die drie letters ‘HER’?
Ik had een dag met een bol stress in mijn buik en tegelijk wat vrije tijd en dus weet mijn hoofd dat zo’n yogales kan helpen. Ik begon er weer aan en uiteraard was het allemaal veel makkelijker dan ik dacht. Deed ik mijn plank even lang als de juf op de video? Neen. Deed ik de pushup? Ook niet. Maar ik deed wel de les.
Ga ik morgen opnieuw een les doen? Waarschijnlijk niet, want maandagen zijn moeilijk. Maar daar gaat het niet om. Misschien haal ik de eindstreep nooit, of vink ik de 30ste les pas af in december. Het maakt niet uit.
Ik probeer te vertragen en ik probeer mezelf dingen aan te leren die me daar bij kunnen helpen. En dan zijn er veel meer voorbeelden dan die yoga. Toch weer een stukje leggen van mijn puzzel, even kleuren, bloggen, enkele pagina’s in mijn boek, voor me uitstaren tussen twee meetings op het werk, mijn gsm toch niet oppakken…
En dat allemaal met vallen en opstaan. En herbeginnen. Want als we dat herbeginnen onszelf niet toestaan, dan gebeurt er niets. En dat is nog veel erger.
Zoals Bazart zingt. Begin opnieuw. Nog een keer. Nog een keer.
Dat herbeginnen lastig is dat herken ik wel. Ik denk ook altijd maar; ik sta het te doen op mijn manier. Ik ben dan in ieder geval bezig.
Voila, dat is denk ik helemaal de perfecte insteek!
Zonder herbeginnen stopt het. Ik heb laatst toevallig een artikel gelezen wat hier ook over ging. Het ging vooral over het niet te zwaar tillen aan wanneer de volgende keer sporten komt. Zolang je jezelf blijft voornemen om het weer te doen, komt het een keer. Ook een beetje een les in vertrouwen? En als het echt niet lukt, in loslaten? Iets nieuws zoeken?
Bij mij is het vooral ook niet te streng zijn voor mezelf als ik een dag gemist heb. En vertrouwen hebben dat ik iets leuk genoeg vind om het op een later moment weer op te pakken. Heel herkenbaar dus je post!
Ja, dat is het helemaal. Soms lukt het gewoon niet, maar dat betekent niet dat je moet stoppen.