De parochiezaal

Ik woon in een dorp, dat op zijn beurt deelgemeente is van een groter dorp. Het groter dorp heeft één grote straat met wat winkels, een school, een zwembad, bibliotheek, het gemeentehuis, een kerk en een plein dat ook dienst doet als parking. Een typische blauwdruk van de gemiddelde Vlaamse gemeente eigenlijk.

Het kleiner dorp had voorheen niet zoveel meer. Maar sinds de komst van een nieuw restaurant en een nieuwe sporthal is er weer beperkt wat leven in de brouwerij. Langs één kant van de kerk dan toch. Rij je de kerk langs de andere kant voorbij kom in je een straat vol vergane glorie. Winkelruimtes die leeg staan, met als hoogtepunt het reclamebord boven een bakker die al meer dan 10 jaar dicht is. Maar als je er voorbij rijdt lijkt het alsof de verkoopster elk moment de rolluik omhoog kan heisen. Alleen gebeurt dat niet. Het kleiner dorp heeft al enkele jaren geen bakker meer sinds ook de tweede bakker iets verderop sloot. En ook geen geldautomaat trouwens.

Tussen al die vergane glorie, vlak naast de kerk, is er een deur die leidt naar ‘de zaal’ zoals wij de noemen. Met een bordje ‘parochiehuis’ boven de deur. Ik kom er nog zelden. Maar de winter is hét eetdagen seizoen bij uitstek. Elk zichzelf respecterende vereniging doet een eetdag om meer centjes in de kas te krijgen. In de zaal meestal. En dan trek ik er met mijn grootvader al eens naartoe.

Vroeger kwam ik er veel vaker. De parochiezaal werd door mijn basisschool gehuurd voor opvoeringen. In het weekend waren er eetdagen of evenementen voor kinderen. Later ging ik er al eens dansen op het occasionele fuifje. En het wordt ook al eens gebruikt voor een koffietafel.

Vandaag draait dat allemaal op een lager pitje. De zaal is meer leeg dan vol. Er is sprake geweest van een sluiting. Maar de eetdagen en de koffietafels dan hé. Er wordt nog maar weinig gedanst denk ik. Misschien komt de school er soms nog wel langs.

In elke gemeente in Vlaanderen is wel zo’n parochiezaal. Maar welke jongere weet nu nog waar het woord parochie voor staat? (Al heb ik me laten vertellen dat door bepaalde TikTok influencers geloven weer hip zou zijn…). Dus als ik er kom, maakt het me soms wat weemoedig. Want zo’n parochiezaal, ook al is het een akoestische hel voor mijn hoofd, is wel een plek van verbinding. En verbinding is meer dan ooit nodig.

En toch lijkt het meer en meer te verdwijnen. We swipen dan wel op onze smartphone, de deur naar plaatselijke parochiezaal stappen we nog maar zelden binnen. En als ik dan rondom me kijk en al die oudjes in de zaal zie zitten vraag ik me af of dit er nog wel zal zijn voor mijn generatie. En of dat het bord ‘parochiehuis’ binnenkort jarenlang stof zal vangen zonder nog iets te betekenen.

De toekomst zal het uitwijzen zeker.