Een kerst voor wie moe is

Bij ons op het werk is de periode tussen kerst en nieuw – tussen 24 december en 1 januari that is, wij doen niet mee aan de volledige kerstvakantie – traditioneel de periode dat we sluiten en dat de meeste onder ons thuis zijn. Je bent niet verplicht om vakantiedagen in te zetten, maar bijna iedereen doet het. Net als al onze klanten. Het is de enige week van het jaar dat er geen nieuwe to do’s op je wachten wanneer je op 2 januari de computer weer open doet. Heerlijk vind ik dat.

En dat doet dromen. Van een week zonder verplichtingen, zonder stress, zonder moetjes. Dik verdiende rust na al dat harde werk. Na de kerstexamens voor de jeugd en de werkrecepties voor de iets oudere jeugd. Midden in de donkerste weken van het jaar.

Maar we doen eigenlijk net het tegenovergestelde: we stoppen ons sociaal leven zo ontzettend vol en hollen van feestje naar feestje. We moeten nog cadeaus kopen, een kerstmenu in elkaar boksen en liefst wakker blijven tot na middernacht op oudejaar. En ik moet toegeven dat het bij mij zelfs best meevalt, ik heb amper feestjes (gelukkig!), maar toch voel ik die rush en die onrust. Zo erg dat ik er vaak naar uitkijk om op 2 januari terug naar kantoor te gaan en het gewone leven weer op te pakken. En dat vind ik ontzettend jammer, want is het een week vakantie waarin allesbehalve een gevoel van vakantie centraal lijkt te staan.

Ik zou graag een lans breken om kerst te herdenken. Om een kerst uit te vinden voor mensen die moe zijn. Want we zijn allemaal moe.

Ik wil daarmee niet zeggen dat er geen kerstfeest mag zijn met familie of een oudejaar met vrienden. Maar gewoon met minder moeten. Met takeaway pizza’s of frieten van de frituur, met geen cadeaus maar volle aandacht want iedereen legt zijn telefoon weg, in een niet volledig opgeruimd huis. De boel de boel laten en het nieuwe jaar verwelkomen alsof het gewoon een nieuwe dag is en we niet allemaal de drang voelen om de negen beste kiekjes van het jaar opnieuw op Instagram te delen.

Ik zie deze periode allemaal artikels verschijnen met tips om de feestdagen te overleven, maar dat klinkt zo ontzettend fout. Zo’n periode hoort toch om op ’t gemak het volgende jaar te verwelkomen met wie je lief is? Soms denk ik dat we het onszelf toch allemaal aandoen – ik zou echt tegen iedereen willen zeggen om het rustiger aan te doen. Stop met hollen, maak minder plannen… Het is maar een week waarin we op een kunstmatige manier allerlei moetjes proberen proppen omdat toevallig het jaar verandert en iemand duizenden jaren geleden heeft beslist om een feestdag te maken van de geboorte van een heilige.

Of nog een ander idee: we doen zoals in Ijsland en geven elkaar een boek en lezen tot na middernacht in dat boek, in stilte met een stukje taart erbij. Ik denk dat voor al wie moe is dat wel een fijn stiltemoment zou zijn. Misschien niet toevallig dat ik deze periode een klepper van een boek koos om in te verdwijnen?

Ik ga dit jaar alvast een nieuwe poging doen om echt vakantie te vieren. En dat moeten van me af te schuiven. Ik ben moe dus ik pas mijn kerst daarop aan. Wie doet er mee?