In april 2024 trokken Leen en ik naar de Italiaanse stad Napels voor onze jaarlijkse citytrip. Napels wordt ook wel de buik van Italië genoemd, ze zijn er blijkbaar zot van kerststallen en er is altijd wel ergens een hoek van waaruit de Vesuvius opdoemt. Napels is veelzijdig, Napels is luid, Napels is vuil en Napels voelt nog heel echt. Het werd een fijne kennismaking met deze zonnige stad.
We sliepen in een Airbnb midden in Quartieri Spagnoli, letterlijk de Spaanse wijk. De wijk ligt tussen de drukke winkelstraat Toledo en de berg Vomero. Het is een aaneenschakeling van smalle straatjes waar net wel een auto door kan (ook dat is Italië).


De wijk dateert van de 16de eeuw toen Napels in handen was van de Spanjaarden en dit werd de plek om de Spaanse soldaten en hun families te huisvesten. Nadien werd het er minder gezellig: er heerste veel criminaliteit en armoede. En vandaag heeft de wijk daardoor nog steeds een slechte reputatie. Maar niets is minder waar: het is een zeer kleurrijke levendige wijk waar je je nog echt tussen de locals wandelt en er zitten veel lekkere goedkope restaurants en leuke barretjes.


De bekendste en misschien zelfs enige echte bezienswaardigheden zijn de Maradona murals. Twee megagrote street art tekeningen van Diego Maradona, de lokale held die voor altijd het rugnummer 10 krijgt toebedeeld. Op de plek van de murals is het constant druk, met kraampjes die truitjes en andere gadgets verkopen. Er wordt drank verkocht en er speelt voortdurend muziek. Het is een soort modern bedevaartsoord voor voetbalfans eigenlijk.
Sowieso vind je in de hele Spaanse wijk veel verwijzingen naar voetbal. Van murals, blauw-witte vlaggen tot kartonnen borden van spelers, of verwijzingen naar het aantal keer dat Napels al Italiaanse kampioen is geweest (3).


Nog leuk en typisch: de kleine barretjes die her en der opduiken en de meest zotte Spritz drankjes aanbieden aan belachelijke prijzen, ook soms in voetbalthema. En dan heb je nog de duizenden brommers die door de straten gieren en luid toeteren. Je moet soms echt uit de weg springen. Ik begrijp niet dat hier zo weinig ongevallen gebeuren want het is er soms gewoonweg gevaarlijk. De brommers staan ook her en der geparkeerd. Echte Italiaanse chaos.


Ik zou dus zeker wat tijd nemen om kriskras door de straatjes van deze wijk te wandelen en het lokale leven te ontdekken. Er zijn ook veel kleine lokale winkeltjes om inkopen te doen en je kan er dus lekker en goedkoop eten. Een aantal van onze aanraders zijn:
- Il tempio de Maradona, om de hoek van de murals. Een pizzatent met ongezellig licht en veel te luide muziek. Maar wel met heerlijke Napolitaanse pizza aan spotprijzen
- Ciccio Fri ziet eruit als een afhaalrestaurant (en er stoppen ook veel brommers), maar onder een plastieken tent die op straat staat kan je ook een zitplek bemachtigen. Ze hebben hier gefrituurde pizza – zoals de naam doet vermoeden – en als je denkt dat pizza lekker is, probeer dan eens gefrituurde pizza!
- Vasceria Locanda is iets hipper, maar heeft heerlijke pasta’s. Voor wie eens iets anders wil dan pizza. Heel lekker gegeten hier!
- Pizza en pasta beu? Dan kan je bij Valu Toledo Risotteria genieten van risotto. Ook deze is iets meer gericht op toeristen, maar ik vond het echt wel lekker.


Links: Il Tempio de Maradona, rechts: Ciccio Fri
Ik weet niet of ik er een volgende keer nog zou slapen. Ook ’s nachts is er namelijk best veel lawaai. Maar de Spaanse wijk leeft wel echt en daar genoten wij van mee. Et voila, tot zover de eerste blogpost over Napels.
Ben jij al eens in Napels geweest?
Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.
Ja, een dag of vijf alweer 25 jaar geleden. Met 3 Vlaamse vrienden. We trokken veel op met Mike (een Nederlandse vriend) die getrouwd is (was) met een Napolitaanse vrouw. Hij is behalve tolk/vertaler ook een enthousiaste voetbalfanaat en speelt in het straatploegje van zijn schoonfamilie. Wij mochten een zaterdagochtend mee spelen. 2×30 minuten. En hij is ook een begaafd zanger/gitarist. De mooiste avond was bij hem thuis met 5 Napolitaanse muzikanten en een zangeres.; Een privé-concert, meezingen, enz.
Een jaar later heb al die muzikanten en Mike gekoppeld aan een festival run Zundert (NL).
Kortom … mooie herinneringen.
ps. Mike is ondertussen getrouwd met een Taiwanese vrouw en woont in Taiwan.
Klinkt als een heerlijke lokale ervaring. Napels leeft echt he en dat zal 25 jaar geleden niet anders zijn geweest.
Ik was idd al eens in Napels en vond dat een toffe stad. Mijn ervaringen waren erg gelijklopend met de jouwe. Die brommerkes! Die drukte en chaos! Maar toch tof!
Als je benieuwd bent: op mijn blog staat daar – zoals gewoonlijk bij mij in verschillende delen – een verslag van 😉 .
Ja die chaos en toch toffe sfeer is Napels ten voeten uit.
Net dat door dat vuil en de drukte word ik afgeschrikt. Ik weet niet of het voor mij zou zijn. Behalve het eten, dat zou er wel in gaan 😉
Haha, dat vuil had ik veel erger verwacht trouwens. Napels is eerder zoals Brussel en Parijs op dat vlak. Drukte: vooral in de wijk die ik hier nu beschrijf. Mijn volgende posts gaan je misschien wel meer aanspreken 😉