Ik doe al eens graag dramatisch, vandaar de titel. Wanneer ik afgelopen maand mijn sociale agenda bekeek zag ik daar twee dates met vrienden staan die daar eigenlijk wel al lang staan en beiden gezelschappen had ik al even niet gezien. Toen ik een andere vriendin stuurde en zij aangaf dat een datum even moeilijk lag, zijn we geland op een datum die drie maand in de toekomst ligt.
Dat deed me denken aan hoe gepland mijn leven eigenlijk is. En als dertiger is dat hoe vriendschappen gaan, maar ook op heel wat andere vlakken in mijn leven lijkt het alsof alles gepland moet worden. Alsof spontaniteit afgestraft wordt. Hieronder een kleine bloemlezing:
Soms wil ik gewoon op een lege dag of avond kunnen beslissen om een vriend(in) te sturen en iets leuks te gaan doen. Een ‘Heb je zin om?’ met overtuiging kunnen sturen omdat het antwoord ‘Ja zeker, vanavond?’ zal bevatten.
Soms wil ik dat elk samenzijn niet eindigt met ‘Zullen we al een volgende date vastleggen?’ omdat we anders weer zes maand verder zijn. Waarop tientallen minuten van ‘Ik kan dan!’ ‘Ik niet!’ volgen.
Soms wil ik eens een avond niet koken, maar geraak ik niet binnen in een restaurant want alles is gereserveerd. En dus beland je in de frituur als 17de in de rij op zaterdagavond.
Soms wil ik naar een museum, maar zijn alle tijdsloten van de expo uitverkocht. Behalve op dinsdagochtend om 9u15.
Soms is het heel erg op voorhand inschrijven om een plekje te hebben in de groepsles en kan ik dat niet van de energie van de dag laten afhangen.
Soms wil ik even nadenken of ik naar een concert of een show wil gaan maar is alles uitverkocht na een kwartier. Buiten de allerduurste plaatsen.
Soms boek je een vakantie en ontdek je daar ter plaatse dat je voor een bepaalde bezienswaardigheid drie maand geleden al tickets had moeten kopen.
Soms wil ik – als ik eindelijk de moed heb gevonden om een afspraak te maken bij die zorgverlener – dat de kalender op de website een datum in de komende week aangeeft en niet pas binnen vier maanden.
Soms wil ik meer zijn dan dat tijdslot dat ik heb geboekt bij iets of iemand.
Ik weet dat al dat plannen en al deze processen efficiënt zijn en dat de maatschappij nu eenmaal zo draait. Ik weet dat mensen drukke levens hebben en dat ze ook hun eigen rust proberen bewaren. Ik weet dat het voor veel bedrijven makkelijker is om met reservaties te werken en dat Corona dat proces versnelt heeft. Ik weet al deze dingen.
En toch zou ik soms willen dat spontaniteit een plekje in ons leven krijgen mag. Bel me, schrijf me, laat me vlug iets weten!
Mis jij soms het spontane?
Het kan soms ook op mijn zenuwen werken dat er overal wachtrijen en reservaties aan te pas komen, zelfs in het sociaal leven. Maar ik moet toegeven dat ik het ook zo doe. Ik moet ook wel, de schema’s van vriendinnen zitten zo vol dat ik weken tot maanden op voorhand mijn plekje moet reserveren. En daardoor geraakt mijn agenda op den duur ook al ver op voorhand ingepland. Het is een beetje een vicieuze cirkel ofzo.
Je moet er inderdaad wel in meegaan en omdat iedereen het doet blijft het bestaan 😅 ik merk gewoon dat ik meest verrast of vrolijk wordt van de meer onverwachte, spontane dingen en dat mis ik soms wat.
Als het een troost mag zijn: nu ik de 40 voorbij ben lijkt het weer wel makkelijker te lukken om met bepaalde mensen op korte termijn af te spreken in plaats van maanden op voorhand. Er is dus hoop!
Ja daar hoop ik ergens wel op 😃 Merci!
Met mijn onregelmatige werk is afspreken al een crime ook omdat ik niet altijd zin heb om die ene avond die ik vrij heb vast te leggen voor iemand. Het enige spontane wat ik deed was oppassen als het zo uit kwam. Ik vind het trouwens wel prima afspraken, maar als ik ergens heen wil en het moet op die manier dan hoeft het van mij niet.
Ja een onregelmatige job maakt het niet makkelijker en je wil inderdaad niet elke avond vol plannen, snap ik helemaal!
Mijn autistische brein is erg blij met afspraken op voorhand inplannen. Ik heb dan ook mentaal tijd om mij erop voor te bereiden en dat geeft mij rust. Mijn ADHD brein is daar dan weer minder content mee en wil gewoon inderdaad soms op de wilden boef iets doen.
En doe je dat dan soms, zo naar iemand sturen van hé, zin om ergens iets te gaan drinken? Of heb je zoiets van laat maar, het zal toch niet lukken?
Met mijn vriendengroepje hebben we zo’n afspraak dat we elkaar elke laatste donderdag van de maand zien. Wie kan komt en wie niet kan komt niet. Maar het is wel leuk dat dat op voorhand al vaststaat en je dan op het moment zelf nog kan zien hoe je pet staat.
Ha, ik snap dat je ADHD en autisme daar anders in werken :D. Ik doe dat dus nooit, ik stuur vaak ‘gaan we nog eens iets drinken’ en laat de periode van de ander afhangen en merk in de praktijk dat het over het twee maand is dan. Ik kan ook veel sneller en veel vaker dan mijn andere vrienden door geen kinderen te hebben en een kleiner sociaal leven. Een vaste datum per maand is echt kei slim, ik heb alleen niet zo’n vaste vriendengroep en spreek vaak één op één af dus dan zou dat minder goed werken.