Tien jaar geleden, een andere tijd?

De afgelopen weken postten mensen massaal foto’s uit 2016. 10 jaar geleden. Er wordt daarbij gezegd dat de hang naar nostalgie veroorzaakt is door de chaos van de wereld vandaag. 2016 voelt als het laatste normale jaar. Voor covid, voor Oekraine en Gaza, voor Trump (al werd die dat jaar verkozen)… En millennials zijn nu eenmaal bestempeld als de nostalgische generatie, denk maar aan de uitverkochte K3 originals concerten.

Het zette me zelf aan het denken. Hoe was 2016 voor mij? Ik had deze blog toen al, dus ik ben ook even gaan teruglezen (wat grappig en confronterend tegelijk is, mijn schrijfstijl was uiteraard heel anders – gevatter soms, maar anderen dingen hielden me bezig en mijn blog was nog veel minder persoonlijk dan nu heb ik het gevoel).

2016 was enerzijds nog een half jaar studeren, tijdens mijn postgraduaat Belgian Advertising School (BAS). Dat half jaar was vooral stage lopen en het was een pittige periode waar ik ontzettend veel uit geleerd heb. Anderzijds begon ik in de zomer op mijn huidige job – nu ja bij mijn huidige werkgever, mijn job ziet er ondertussen helemaal anders uit. Ik had dus maar een korte zomervakantie en ben volgens mij dat jaar amper buiten België geweest (ik herinner me een korte trip naar Nederland met vrienden en we gingen met BAS twee dagen naar Stockholm). Dat kan ik mij nu niet meer voorstellen.

Ik leerde dat jaar door mijn werk mijn huidig lief kennen, al zou het nog twee jaar duren voor hij mijn lief zou zijn. En ook een belangrijke vriendschap startte door het werk en dus zijn wij al bijna 10 jaar vriendinnen.

Maar wat ik vooral begreep, nu zo’n 10 jaar later, 2016 was voor mij (samen met 2017) ook wel één van de laatste “normale” jaren voor een pittige periode. Het was een heel sociaal jaar, mijn zorgen waren relatief beperkt. Nadien kwam niet alleen de liefde, maar ook de bouw (van het huis) en de covidperiode – toch wel periodes van mentale onrust bij mij. Huisdieren stierven, vriendschappen liepen op de klippen, in 2018 had ik een eerste fysieke weerslag op mijn lichaam met een serieus B12 tekort….

Ik kom tot de conclusie dat ik in 2016 best gelukkig was en dat dat jaar een heel belangrijk jaar is geweest voor de persoon die ik vandaag ben. Het heeft me gevormd. Zoals de eerste jaren dat je twintiger bent dat nu eenmaal doen. Vandaag als dertiger ben ik niet per se ongelukkig trouwens. Het leven zit gewoon wat anders in elkaar. Het is serieuzer, minder sociaal, maar ook wel gevuld met reisjes en hobby’s. Ik ga nog steeds naar de dansles, ik lees nog steeds boeken (veel meer dan toen), ik werk nog steeds op dezelfde plek en de levensles die BAS me heeft geleerd, namelijk dat mijn mening wel degelijk telt, draag ik nog steeds heel erg met me mee.

Ik ben even in de mediabibliotheek van deze blog wat foto’s uit dat jaar bij elkaar gaan zoeken:

Ik postte nog veel foto’s zonder mijn gezicht herkenbaar op en was ook gewoon fan van de trend ‘rugfoto’s’ :D.

Links: tijdens de eerste werkweken, rechts: tijdens een korte trip naar Nederland in de duinen.

En dus heb je bij deze mijn terugblik gehad! Doe jij mee aan de 2016-trend? Wat weet jij nog van dat jaar?