‘AF!’ roep ik voor de 9de keer vandaag tegen mijn hond. We doen deze oefening ondertussen al enkele weken. Het is het tweede commando dat we leren. Het eerste was ‘Blijf!’ want ik wil dat hij naast me blijft lopen en niet trekt aan de leiband. Hij leert het stilletjes aan, maar bij de minste afleiding – zoals een andere hond op straat, zeker als het een vrouwtje is – begint hij weer te trekken.
Als ik tegen vrienden zeg dat ik naar de hondenschool ga, vragen ze één voor één of mijn hond al een bal kan gaan halen en terugbrengen. Maar ‘Pak!’ is nog niet aan bod gekomen. Daarvoor is het veel te vroeg.
Een hond moet eerst zelfbeheersing kweken. Discipline komt voor plezier. En daarom wandel ik nu met hem op een pad vol verleiding. Struiken, eten, speeltjes, andere honden… Ik spreek de hond gedegen aan met ‘Af!’ en we lopen verder.
Eigenlijk gek hé, wat twee letters en enkele weken van geduld en training mijn hond kunnen leren?
Ik heb geen hond. En ik heb ook geen zoon.
Wat ik wel heb zijn vriendinnen. Vriendinnen met sleutels in hun hand geklemd, vriendinnen die denkbeeldige telefoongesprekken voeren, vriendinnen die in groepjes fietsen en liefst met een jongen erbij, vriendinnen die vragen ‘stuur je me een berichtje wanneer je veilig thuis bent?’.
Vriendinnen voor wie het een enorm verschil zou maken wanneer mannen ‘afblijven’ zouden verstaan. Net zoals die hond die recht vooruit blijft lopen naast me en alles en iedereen met rust laat. Twee letters, kan dat nog in het curriculum?
Mooi!
Dankje!
Twee letters zou moeten lukken hé, maar het is blijkbaar toch erg moeilijk voor sommigen.
Ik heb wel een zoon en ik leer hem dat nee nee is en stop stop (ook als het op zijn eigen grenzen aankomt trouwens en dat begint bij ons als ouders). Ik ben altijd trots als ik hem dat dan zelf tegen zijn nichtje hoor zeggen als ze iets doet wat hij niet leuk vindt.
Mooi, het is idd ook aan hem om naast grenzen te respecteren, zelf grenzen aan te geven! 🙂
Mooi stukje, ik had de twist niet zien komen!
Dankje!
Mooi postje!