Label: Rotterdam

In de zomer van 2024 startte de Tour De France Femmes in Rotterdam. Wij trokken er voor drie dagen naartoe om de start van een rit, aankomst van een rit én een tijdrit door de stad te beleven, en dat in een snikhete week. Daarnaast hadden we nog één dag vrij te besteden. In 2018 was ik al eens een weekend in Rotterdam, dus ik had al veel van de stad gezien (dus check zeker even de oudere blogposts vol inspiratie). Vandaag neem ik jullie mee naar twee musea die ik toen niet bezocht.

We besloten richting museumkwartier te trekken. Ik volgde toen een cursus kunstgeschiedenis en het modernisme is natuurlijk dé bouwstijl in Rotterdam. Daarom stond een bezoek aan Huis Sonneveld hoog op mijn wishlist.

Huis Sonneveld is een museumwoning uit de jaren 30 en een mooi voorbeeld van ‘Het nieuwe bouwen’, oftewel het modernisme waarbij licht, lucht en ruimte de kernwoorden zijn. Het huis werd gebouwd voor de heer Sonneveld, een van de directeurs van de Van Nellefabriek door architect Leendert van der Vlugt. Die fabriek is trouwens ook een modernistische parel van dezelfde architect. Een ticket tot de woning kost 10 euro per persoon.

Met een fijne audiogids ingesproken door één van familieleden van de heer Sonneveld wandel je door de verschillende ruimtes. Je krijgt een beeld van hoe een best rijke familie (en hun personeel) leefde in de jaren ’30. Het is niet groot, maar ik vond de audiogids echt mooi gedaan. Ook het meubilair was best vernieuwend voor die tijd en is heel vrolijk en kleurrijk.

Naast Huis Sonneveld kan je nog een bezoek brengen aan Het Nieuwe Instituut of het Chabot museum, maar de trekpleister is het Museum Boijmans Van Beuningen, dat we de vorige keer bezochten maar ondertussen gerenoveerd wordt. Sinds enkele jaren kan je er ook Het Depot bezoeken, het eerste openbare kunstdepot. Het is geen museum, maar een opslagplaats van werken én een plek waar restauratie plaatsvindt. Een bezoek is met 20 euro best prijzig, maar we besloten het toch te doen.

Bij binnenkomst merk je onmiddellijk: dit is geen museum. Met heel wat verschillende (rol)trappen kan je de verschillende verdiepingen verkennen waar kunst lukraak op elkaar lijkt gestapeld en restaurateurs aan het werk zijn.

Er zijn ook een paar kleine tentoonstellingen. Bv. “de favorieten”, een selectie van heel bekende werken die er op hangen (opnieuw lukraak door elkaar) en we konden in een spiegelkamer van Yayoi Kusama (wat ik leuk vond, want we hadden haar net ontdekt in Porto, anderhalve maand eerder).

De kunst die er hangt is wel van topniveau, maar toch vonden we het een wat vreemde ervaring. Het depot zette wel een trend, ondertussen heeft ook de V&A in Londen een depot geopend voor het brede publiek (yes, die staat al op de ellendig lange Londen wishlist).

Bovenop heb je een bar, veel groen een uitzicht over Rotterdam, deze derde dag bracht wat regen en bewolking met zich mee.

Wanneer het Boijmans Van Beuningen museum in zijn geheel opengaat zal er waarschijnlijk wel een soort combiticket mogelijk zijn en dan lijkt me de combo ook wel tof. Nu bleef ik toch een beetje op m’n honger zitten. Zo’n origineel gebouw langs buiten, dan had ik binnen misschien net wat meer verwacht.

Drie dagen Rotterdam, dat is ook wandelen langs mijn favorieten: de kubushuizen, de Erasmusbrug, de Leuvehaven, de food markets…

En het leverde ook waar wat nieuwe (en oude) favoriete eetplekken op, dit zijn onze aanraders:

In de Witte De Wihtstraat

• Ter Marsch & Co voor burgers (vond ik iets minder dan de hype leek uitschijnen, maar nog steeds lekker)
• Supermercado, nog steeds lekker
• Bazar, nog steeds lekker
• Pizza Beppe, nieuwe ontdekking (zit blijkbaar op meerdere plekken)

Elders

• La Pizza (stomme naam, maar wel heerlijk eten)
• De Foodhallen voor een fijne lunch, tegenvaller was dan weer de Fenix Food Factory die veel kleiner is geworden dan de vorige keer dan we er waren?
• Giraffe Coffee Roasters voor koffie en ontbijt
• Harvest voor koffie en ontbijt

Et voila, dat was weer een fijne dag in Rotterdam. Ik blijf het wel een leuke stad vinden waar je als liefhebber van moderne architectuur, musea en lekker eten wel voldoende aan je trekken komt.

Wat is jouw favoriete stad in Nederland?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Rotterdam, een stad die niet meteen een top-of-the-bill plaats bekleedde op mijn bucketlist. Ik had namelijk geen idee wat er te beleven viel. Hierdoor kon ik er twee dagen zonder vooroordelen rondstappen. Het verrassingstripje van het lief was op dat vlak dus al volledig geslaagd. En hoewel het niet 100% mijn stad is genoot ik toch met volle teugen. Een stad langs het water met een grote haven, dan waaien al je zorgen letterlijk weg.

Vorige keer konden jullie lezen over het eerste deel van een ijskoude wandeling door het centrum. Na een opwarmertje bij een koffiebar stapten we richting havengebied.

We wandelden langs het maritiem museum, dat me wel eens tof lijkt om ooit te bezoeken, langs de uitloper van de oude haven, wat ze daar Leuvehaven noemen. Stilaan kregen we de brug in het zicht.

Want ja: de Erasmusbrug. Het is de bekendste bezienswaardigheid van Rotterdam en heeft als bijnaam “De zwaan”. De brug is wit en dat heb ik geweten, want die dag was de lucht ook wit en de grond was ook wit van de sneeuw. Alles was wit! Je moet dan eens proberen een goede foto te nemen van een witte brug. The struggles. Ik weet het. Enfin, het is echt wel een mooie brug. En het was er niet zo koud als we hadden gedacht, het viel wel mee met de wind. Maar toch geen selfies, want mijn haar is overal op de foto’s. Dat moet je er maar bijdenken ;).

Aan de overkant kom je langs het theater, het fotografiemuseum en die drie hele vreemde hoge wolkenkrabbers die de skyline beheersen. Het was heerlijk wandelen op het eiland en op het einde kom je aan Hotel New York. Van hieruit kon je vroeger de boot nemen naar Amerika om je droom te gaan waarmaken.

Ondertussen was het al even na de middag en kregen we een hongertje. We verlieten het eilandje langs de andere kant via een kleine brug om aan te komen bij de Fenix Food Factory. Het is een industrieel gebouw dat opnieuw wordt gebruikt als permanente food market, voor de Leuvenaars: de hal 5 van Rotterdam, maar dan groter.

Het werkt er met plankjes waarop je allerlei hapjes kan krijgen (soep, kaas, vlees, quiches, tapas…) én natuurlijk een hele resem desserts, waaronder stroopwafels. Die nergens zo lekker smaken als in Nederland, vooral al je net uren hebt rondgewandeld in -10.

Hierna wandelden we terug richting eiland en probeerden nog steeds hopeloos de Erasmusbrug op foto te krijgen die we opnieuw overstaken. Er passeerden containerschepen. En we besloten om nog wat verder te wandelen langs het water naar beneden in plaats van weer omhoog het centrum in.

We kwamen langs het wereldmuseum (god weet wat dat mag zijn, maar een mooi gebouw!) en opnieuw een kleine oudere haven.

Vanaf deze kade lukte het dan eindelijk wel om de brug vrij ok op de foto te krijgen. Daarna wandelden we een besneeuwd park in dat gewoon ‘Het park’ heet. Nederlanders en namen, tja :).

Niet alleen met namen hebben Nederlanders iets maar ook gewoon met schaatsen. Hoewel er al veel gaten in het ijs zaten stonden toch al veel mensen gewoon op het ijs van plassen, riviertjes. Inclusief hun kinderen en huisdieren. Ik vind dat toch maar wat onverantwoord, het is daar misschien allemaal niet zo diep, maar onderkoeld ben je meteen als je in het water valt.

Wij hadden het al koud van gewoon te wandelen en gingen deze keer wel richting centrum. Opwarmen deden we bij Noc Noc koffie. In de Witte the withstraat vind je een resem aan goede opties voor het avondeten. Gourmetburgers bij Hamburg bijvoorbeeld, opnieuw niet de origineelste naam, maar wel lekker!

Heb jij ook al eens een besneeuwde citytrip gedaan?